Living in the realm of miracles #1
Wonen in het rijk van wonderen # 1
Dag Allemaal,
Een mirakel/wonder wordt gedefinieerd als 'een verrassende en welkome gebeurtenis die niet door natuurlijke of wetenschappelijke wetten kan worden verklaard en daarom wordt beschouwd als het werk van een goddelijke werking’. Voor ons betekent een wonder dat God opnieuw iets gedaan heeft. Maar zou het niet fijn zijn om in het rijk van wonderen te leven in plaats van het ervaren van hoogtepunten die vervolgens gevolgd worden door dieptepunten?
Wat nu als we zo snel van wonder tot wonder zouden leven dat het een manier van leven voor ons zou worden?
Gezag, macht
Het Griekse woord voor 'wonder' is 'dunamis', wat ‘macht’ betekent. Het is waar het woord 'dynamiet' vandaan komt en verschilt van 'autoriteit' wat 'exousia' is. We kunnen het verschil verklaren door te zeggen dat een politiefunctionaris in het gezag van de wet functioneert en dat hun wapen de macht is om hun autoriteit af te dwingen.
We hebben de autoriteit (exousia) om de macht (dunamis) van de naam van Jezus te gebruiken. Maar tenzij de Vader eerst in gezag door Zijn Geest in een situatie beweegt, zal er geen kracht gegeven worden wanneer je die Naam gebruikt. Met andere woorden, je kunt zeggen 'in de naam van Jezus' totdat je blauw in het gezicht bent, maar tenzij de Vader eerst in die situatie gezag neemt, zal er niets gebeuren. Zowel autoriteit als macht moeten aanwezig zijn.
In Handelingen 19: 13-17 wordt ons verteld dat 7 Joodse niet-gelovigen probeerden een demon uit te drijven door de naam van Jezus te gebruiken. De geest antwoordde hen en zei: "Jezus ken ik, en Paulus, ken ik, maar wie bent u?" en de geest in de man liet hem hen aanvallen en alle 7 verlieten het huis bebloed en naakt, zo intens was het gevecht. Ze hadden niet het gezag om de naam van Jezus te gebruiken, dus ze hadden geen macht.
Geen zalving (manifeste aanwezigheid) van God daarvoor
Toen ik bij zijn laatste ademtocht op het sterfbed van een goede vriend was, begon zijn vrouw tegen hem te schreeuwen en te roepen 'in de naam van Jezus leef!', Zonder resultaat. Ik vertelde haar: "_____, er is geen zalving om hem op te wekken, we moeten hem laten gaan."
Ze had het gezag als kind van God om de naam te gebruiken, maar de Heilige Geest die de kracht brengt, was niet met haar in haar verlangen om haar man uit de dood te zien opstaan. In de Geest was het gewoon leeg - niets. Er was geen enkele Aanwezigheid. Dus de naam van Jezus was machteloos in die situatie.
In Lucas 5: 17 wordt ons verteld dat Jezus dit leerde; “…de kracht (dunamis) van de Heer was er om hen te genezen." Macht en de persoon van Jezus die dan genezing kon gebieden.
Weten wat Hij over iets denkt
Toen ik in Mexico was voor een korte zendingsreis in Saltillo, kwamen er op een avond twee vrouwen naar het huis met de vraag of ik de volgende ochtend naar hun dorp wou komen om te bidden voor een klein meisje genaamd Fedra, die doof geboren was en niet kon praten. Ik vroeg een paar momenten om erover te bidden voordat ik een definitieve beslissing nam - ik was nerveus over hun verwachtingen van een wonder.
Ik zat aan de andere kant van de kamer terwijl de vrouwen (in het Spaans) spraken met de zendeling en ik zei snel tegen de Vader: "Vader, ik zal dat meisje niet de handen opleggen, tenzij U haar gaat genezen. De enige manier waarop ik zal doen wat ze vragen, is als U me zegt dat U haar gaat genezen. ' Onmiddellijk zei Hij: "Ik zal haar genezen. Ga met vertrouwen."
Toen ging ik verder: "Maar ik heb dit nog nooit eerder gedaan, wat moet ik doen?" Het was de Heer die sprak: "Bestudeer de voorbeelden in de evangeliën waarin ik de dove, stomme, * of doofstomme * genas." En dat was dat, einde van het gesprek. Ik stond op en zei tegen de zendeling dat ik zou gaan. Die avond bestudeerde ik de weinige voorbeelden van Jezus die dove mensen tegenkwam, en / of mensen die niet konden praten (de één was een blinde). In de meeste gevallen was er een demon bij betrokken en wierp Hij die uit. Maar in één geval was het een eenvoudige genezing ... en Hij stak zijn vingers in de oren van de man en beval hen te worden geopend. (^ Marcus 7: 32-35, * 9: 17-25, Mattheüs 9: 32-33, 12:22, Lucas 11: 14)
Ik had geen onderscheidingsvermogen om te weten of een demon betrokken was bij Fedra, maar ik volg altijd de richtlijn 'bij twijfel, uitwerpen', lol, dus ik bedacht dat ik elke mogelijkheid zou dekken. Toen we aankwamen, zetten de ouders van het meisje haar neer in een stoel, zij en hun uitgebreide familie stonden achter en aan weerszijden van Fedra, ongeveer 10 mensen in totaal. We waren met 11 vanuit de VS en stonden tegenover hen. En een heel bang 7-jarig doof meisje dat ons allemaal aanstaarde, en geen stem kon uitbrengen.
Ik vroeg de zendeling om in het Spaans aan haar ouders uit te leggen wat ik ging doen. Toen deed ik een stap naar voren, stopte mijn vingers in haar oren, nam het gezag over een doofstomme geest in de naam van Jezus, en gebood haar toen te worden genezen in de naam van Jezus - nog steeds niet wetend of er een demon bij betrokken was ... en verwijderde mijn vingers. Aanvankelijk bleef Fedra ons alleen maar aanstaren, maar een ervaren verpleegster die bij ons was, observeerde een verandering - haar ogen volgden aarzelend wie aan het woord was.
De verpleegster bekeek haar en zei dat ze zeker wist dat ze kon horen, maar dacht dat ze bang was, omdat ze nog nooit eerder stemmen had gehoord. Haar ouders keken haar recht in de ogen en spraken zachtjes tegen haar: 'Fedra'. Plotseling, als bij een donderslag, werd het allemaal logisch voor haar - ze sprong op en haar familie begon tegen haar te praten en haar te omhelzen en grote vreugde brak uit in het huis. Ze sprong in mijn armen en we liepen naar buiten, waar ze buiten de deuropening onmiddellijk recht omhoog keek naar de overhangende boom, want ze hoorde een vogel fluiten. Iemand vertelde haar in het Spaans "pajaro" (vogel). Onmiddellijk begreep ze het, en begon ze naar de boom te wijzen, waarna haar in het Spaans werd verteld wat het was; vervolgens wees ze naar een bloem, enzovoort, terwijl ze al deze nieuwe kennis opnam als een droge spons die regenwater opneemt.
Ze begon te praten in wat een soort van verminkt Spaans moest zijn toen ze de geluiden van woorden nabootste en probeerde haar lippen en tong voor het eerst in haar leven te laten spreken.
De dorpskinderen omsingelden ons en grepen haar vast, dus plaatste ik haar in hun midden terwijl ze haar omhelsden en het van vreugde uitschreeuwden; een wonderlijk verward gezelschap van kinderen. Plots riep één kind achter haar 'Fedra' en ze draaide zich meteen om en wees hem recht aan. Toen werd het een spel, de kinderen om haar heen tikten haar om beurten aan en riepen haar naam terwijl ze zich omdraaide om te wijzen naar degene die haar naam uitsprak.
Toen zag ze een oud minibusje in de stoffige, ronde binnenplaats van het dorp. Ze duwde de kinderen opzij, alsof iemand door hoog gras probeerde te lopen en het hoge gras opzij duwde, en liep zo naar het busje. Ik volgde haar, net als de anderen, en liep een beetje achter de kinderen aan en Fedra begon met haar open hand op de deur van de bestuurderskant te bonzen ... ze zei iets, maar ik begreep het niet; het werd duidelijk dat ze wilde dat de deur voor haar werd geopend .
Dat deed ik en ze klom snel in de stoel van de bestuurder en begon krachtig op de claxon te drukken. Toen het de eerste keer geluid gaf maakte ze een luchtsprong, ze schrok ervan, zich afvragend wat ze gedaan had, en daarna giechelde ze als een kind op kerstochtend.
We begrepen het meteen: haar hele leven had ze auto's het plein zien binnenrijden met de chauffeurs die sloegen op wat haar leek alsof het alleen maar het stuur was; en dan zag zij de reactie van mensen op dat getoeter, maar ze wist niet waarom. Nu wist ze waarom! Ze toeterde een paar minuten op de claxon, springend en gillend bij elk getoeter, tot ze er genoeg van had. Toen stapte ze uit en leidde het groepje kinderen ergens anders naar toe, iedereen liep achter haar aan onder voortdurend gillen en geschreeuw. Haar ouders stonden erbij, in tranen, en keken er naar. Dat was een goede dag.
Dit alles om dit te zeggen: de Vader moest daar zijn om de macht vrij te geven toen ik de naam van Jezus sprak. Anders zou er niets gebeurd zijn.
Wat we daarom willen doen, is leven in een sfeer van omgang en gemeenschap met de Vader, dat gegeven elke situatie, alles wat ons verrast, we in die situaties Zijn gedachten kunnen kennen, omdat we al met Hem wandelen. DAN kunnen we de Naam spreken en gebeurt er een wonder.
En met een wonder doel ik niet specifiek op genezing, maar ook op voorzieningen voor ons leven, en antwoorden op beslissingen die we moeten nemen en wijsheid die we nodig hebben, over situaties en gunst en zegen, financieel en bij mensen, - we moeten weten waar Hij naar toe gaat, en dan kunnen we die naam boven alle namen spreken. Dan gebeurt er een wonder.
We willen leven in het rijk van wonderen, niet in een bestaan van ups en downs, nooit wetend wat Hij wil of waar Hij in zal voorzien. Volgende week meer, tot dan, zegen,
John Fenn
www.cwowi.org en e-mail mij op [email protected]
Wonen in het rijk van wonderen # 1
Dag Allemaal,
Een mirakel/wonder wordt gedefinieerd als 'een verrassende en welkome gebeurtenis die niet door natuurlijke of wetenschappelijke wetten kan worden verklaard en daarom wordt beschouwd als het werk van een goddelijke werking’. Voor ons betekent een wonder dat God opnieuw iets gedaan heeft. Maar zou het niet fijn zijn om in het rijk van wonderen te leven in plaats van het ervaren van hoogtepunten die vervolgens gevolgd worden door dieptepunten?
Wat nu als we zo snel van wonder tot wonder zouden leven dat het een manier van leven voor ons zou worden?
Gezag, macht
Het Griekse woord voor 'wonder' is 'dunamis', wat ‘macht’ betekent. Het is waar het woord 'dynamiet' vandaan komt en verschilt van 'autoriteit' wat 'exousia' is. We kunnen het verschil verklaren door te zeggen dat een politiefunctionaris in het gezag van de wet functioneert en dat hun wapen de macht is om hun autoriteit af te dwingen.
We hebben de autoriteit (exousia) om de macht (dunamis) van de naam van Jezus te gebruiken. Maar tenzij de Vader eerst in gezag door Zijn Geest in een situatie beweegt, zal er geen kracht gegeven worden wanneer je die Naam gebruikt. Met andere woorden, je kunt zeggen 'in de naam van Jezus' totdat je blauw in het gezicht bent, maar tenzij de Vader eerst in die situatie gezag neemt, zal er niets gebeuren. Zowel autoriteit als macht moeten aanwezig zijn.
In Handelingen 19: 13-17 wordt ons verteld dat 7 Joodse niet-gelovigen probeerden een demon uit te drijven door de naam van Jezus te gebruiken. De geest antwoordde hen en zei: "Jezus ken ik, en Paulus, ken ik, maar wie bent u?" en de geest in de man liet hem hen aanvallen en alle 7 verlieten het huis bebloed en naakt, zo intens was het gevecht. Ze hadden niet het gezag om de naam van Jezus te gebruiken, dus ze hadden geen macht.
Geen zalving (manifeste aanwezigheid) van God daarvoor
Toen ik bij zijn laatste ademtocht op het sterfbed van een goede vriend was, begon zijn vrouw tegen hem te schreeuwen en te roepen 'in de naam van Jezus leef!', Zonder resultaat. Ik vertelde haar: "_____, er is geen zalving om hem op te wekken, we moeten hem laten gaan."
Ze had het gezag als kind van God om de naam te gebruiken, maar de Heilige Geest die de kracht brengt, was niet met haar in haar verlangen om haar man uit de dood te zien opstaan. In de Geest was het gewoon leeg - niets. Er was geen enkele Aanwezigheid. Dus de naam van Jezus was machteloos in die situatie.
In Lucas 5: 17 wordt ons verteld dat Jezus dit leerde; “…de kracht (dunamis) van de Heer was er om hen te genezen." Macht en de persoon van Jezus die dan genezing kon gebieden.
Weten wat Hij over iets denkt
Toen ik in Mexico was voor een korte zendingsreis in Saltillo, kwamen er op een avond twee vrouwen naar het huis met de vraag of ik de volgende ochtend naar hun dorp wou komen om te bidden voor een klein meisje genaamd Fedra, die doof geboren was en niet kon praten. Ik vroeg een paar momenten om erover te bidden voordat ik een definitieve beslissing nam - ik was nerveus over hun verwachtingen van een wonder.
Ik zat aan de andere kant van de kamer terwijl de vrouwen (in het Spaans) spraken met de zendeling en ik zei snel tegen de Vader: "Vader, ik zal dat meisje niet de handen opleggen, tenzij U haar gaat genezen. De enige manier waarop ik zal doen wat ze vragen, is als U me zegt dat U haar gaat genezen. ' Onmiddellijk zei Hij: "Ik zal haar genezen. Ga met vertrouwen."
Toen ging ik verder: "Maar ik heb dit nog nooit eerder gedaan, wat moet ik doen?" Het was de Heer die sprak: "Bestudeer de voorbeelden in de evangeliën waarin ik de dove, stomme, * of doofstomme * genas." En dat was dat, einde van het gesprek. Ik stond op en zei tegen de zendeling dat ik zou gaan. Die avond bestudeerde ik de weinige voorbeelden van Jezus die dove mensen tegenkwam, en / of mensen die niet konden praten (de één was een blinde). In de meeste gevallen was er een demon bij betrokken en wierp Hij die uit. Maar in één geval was het een eenvoudige genezing ... en Hij stak zijn vingers in de oren van de man en beval hen te worden geopend. (^ Marcus 7: 32-35, * 9: 17-25, Mattheüs 9: 32-33, 12:22, Lucas 11: 14)
Ik had geen onderscheidingsvermogen om te weten of een demon betrokken was bij Fedra, maar ik volg altijd de richtlijn 'bij twijfel, uitwerpen', lol, dus ik bedacht dat ik elke mogelijkheid zou dekken. Toen we aankwamen, zetten de ouders van het meisje haar neer in een stoel, zij en hun uitgebreide familie stonden achter en aan weerszijden van Fedra, ongeveer 10 mensen in totaal. We waren met 11 vanuit de VS en stonden tegenover hen. En een heel bang 7-jarig doof meisje dat ons allemaal aanstaarde, en geen stem kon uitbrengen.
Ik vroeg de zendeling om in het Spaans aan haar ouders uit te leggen wat ik ging doen. Toen deed ik een stap naar voren, stopte mijn vingers in haar oren, nam het gezag over een doofstomme geest in de naam van Jezus, en gebood haar toen te worden genezen in de naam van Jezus - nog steeds niet wetend of er een demon bij betrokken was ... en verwijderde mijn vingers. Aanvankelijk bleef Fedra ons alleen maar aanstaren, maar een ervaren verpleegster die bij ons was, observeerde een verandering - haar ogen volgden aarzelend wie aan het woord was.
De verpleegster bekeek haar en zei dat ze zeker wist dat ze kon horen, maar dacht dat ze bang was, omdat ze nog nooit eerder stemmen had gehoord. Haar ouders keken haar recht in de ogen en spraken zachtjes tegen haar: 'Fedra'. Plotseling, als bij een donderslag, werd het allemaal logisch voor haar - ze sprong op en haar familie begon tegen haar te praten en haar te omhelzen en grote vreugde brak uit in het huis. Ze sprong in mijn armen en we liepen naar buiten, waar ze buiten de deuropening onmiddellijk recht omhoog keek naar de overhangende boom, want ze hoorde een vogel fluiten. Iemand vertelde haar in het Spaans "pajaro" (vogel). Onmiddellijk begreep ze het, en begon ze naar de boom te wijzen, waarna haar in het Spaans werd verteld wat het was; vervolgens wees ze naar een bloem, enzovoort, terwijl ze al deze nieuwe kennis opnam als een droge spons die regenwater opneemt.
Ze begon te praten in wat een soort van verminkt Spaans moest zijn toen ze de geluiden van woorden nabootste en probeerde haar lippen en tong voor het eerst in haar leven te laten spreken.
De dorpskinderen omsingelden ons en grepen haar vast, dus plaatste ik haar in hun midden terwijl ze haar omhelsden en het van vreugde uitschreeuwden; een wonderlijk verward gezelschap van kinderen. Plots riep één kind achter haar 'Fedra' en ze draaide zich meteen om en wees hem recht aan. Toen werd het een spel, de kinderen om haar heen tikten haar om beurten aan en riepen haar naam terwijl ze zich omdraaide om te wijzen naar degene die haar naam uitsprak.
Toen zag ze een oud minibusje in de stoffige, ronde binnenplaats van het dorp. Ze duwde de kinderen opzij, alsof iemand door hoog gras probeerde te lopen en het hoge gras opzij duwde, en liep zo naar het busje. Ik volgde haar, net als de anderen, en liep een beetje achter de kinderen aan en Fedra begon met haar open hand op de deur van de bestuurderskant te bonzen ... ze zei iets, maar ik begreep het niet; het werd duidelijk dat ze wilde dat de deur voor haar werd geopend .
Dat deed ik en ze klom snel in de stoel van de bestuurder en begon krachtig op de claxon te drukken. Toen het de eerste keer geluid gaf maakte ze een luchtsprong, ze schrok ervan, zich afvragend wat ze gedaan had, en daarna giechelde ze als een kind op kerstochtend.
We begrepen het meteen: haar hele leven had ze auto's het plein zien binnenrijden met de chauffeurs die sloegen op wat haar leek alsof het alleen maar het stuur was; en dan zag zij de reactie van mensen op dat getoeter, maar ze wist niet waarom. Nu wist ze waarom! Ze toeterde een paar minuten op de claxon, springend en gillend bij elk getoeter, tot ze er genoeg van had. Toen stapte ze uit en leidde het groepje kinderen ergens anders naar toe, iedereen liep achter haar aan onder voortdurend gillen en geschreeuw. Haar ouders stonden erbij, in tranen, en keken er naar. Dat was een goede dag.
Dit alles om dit te zeggen: de Vader moest daar zijn om de macht vrij te geven toen ik de naam van Jezus sprak. Anders zou er niets gebeurd zijn.
Wat we daarom willen doen, is leven in een sfeer van omgang en gemeenschap met de Vader, dat gegeven elke situatie, alles wat ons verrast, we in die situaties Zijn gedachten kunnen kennen, omdat we al met Hem wandelen. DAN kunnen we de Naam spreken en gebeurt er een wonder.
En met een wonder doel ik niet specifiek op genezing, maar ook op voorzieningen voor ons leven, en antwoorden op beslissingen die we moeten nemen en wijsheid die we nodig hebben, over situaties en gunst en zegen, financieel en bij mensen, - we moeten weten waar Hij naar toe gaat, en dan kunnen we die naam boven alle namen spreken. Dan gebeurt er een wonder.
We willen leven in het rijk van wonderen, niet in een bestaan van ups en downs, nooit wetend wat Hij wil of waar Hij in zal voorzien. Volgende week meer, tot dan, zegen,
John Fenn
www.cwowi.org en e-mail mij op [email protected]
RSS Feed