Why the wilderness? 1of 3
Waarom de woestijn? 1 van 3
Hallo allemaal,
Een veelgebruikte uitdrukking is ‘Ik bevind in een woestijnperiode’. Soms zeggen mensen: ‘God spreekt niet tot mij’ of ‘Ik heb het gevoel dat de Heer mij heeft verlaten’. Soms voelt iemand zich alsof hij in een woestijn is als hij al een tijdje niet gefunctioneerd heeft in een gave van de Geest of een geestelijke droom heeft gehad. Al deze dingen en meer kunnen gepaard gaan met het gevoel in een dorre geestelijke woestijn te zijn.
We vergelijken onze woestijn met Israël in de woestijn
We voelen ons alsof we in een dorre plaats zijn en proberen een geestelijk Beloofde Land van vervulling, doel en richting te bereiken, dat ons vrede en een nabijheid tot God zal geven. In 1 Korintiërs 10:1-13 wijst Paulus erop dat Israël allemaal onder dezelfde wolk van God leefde, allemaal samen dezelfde zee overstaken, allemaal hetzelfde manna aten, allemaal uit dezelfde Rots dronken en die Rots was Christus’. Toch was God met sommigen van hen niet blij omdat ze vervielen in seksuele zonde, afgoderij en begeerte naar de relatieve overvloed die ze in Egypte hadden. De vraag is dus: waarom de woestijn en wat mogen we daarvan verwachten? Misschien ook: wat moet onze houding zijn als we ons in een geestelijke woestijn bevinden?
Nadat hij Israël in de woestijn had genoemd, zei Paulus in vers 6 en nogmaals in vers 11: “... deze dingen zijn hun overkomen als voorbeelden om ons te waarschuwen ...” Het Griekse woord ‘waarschuwen’ betekent ‘de aandacht vestigen op, een milde berisping, een waarschuwing (om op te letten)’. Met andere woorden: let op, bestudeer, leer en maak niet dezelfde fouten wanneer je in je eigen woestijn bent.
Denk eens na over de ervaring van Israël in de woestijn...
De Heer gaf Israël de tien geboden en de rest van de wet van Mozes terwijl Israël in de woestijn was. In die tijd, rond 1400 v.Chr., was die woestijn van geen enkel volk. Dit vertelt ons dat het Woord van God niet aan één volk toebehoorde. Het was voor iedereen, voor iedereen die Hem wilde hebben. We zouden ook kunnen zeggen dat Jezus (het Woord van God in het vlees) aan het kruis hing, tussen de aarde en de hemel, en op die tussenplaats die van niemand was, betaalde Hij de prijs voor iedereen.
Als God het Woord aan Israël had gegeven nadat zij zich in het land Israël hadden gevestigd, hadden zij kunnen zeggen dat geen enkel ander volk het Woord van God mocht hebben. Als alleen de Joden Jezus hadden gekruisigd, hadden zij Hem misschien exclusief als de hunne kunnen claimen. Maar zowel Joden als heidenen (Romeinen) waren betrokken bij de kruisiging van Jezus. Daarom is de persoon die het Levende Woord is te midden van Zijn eigen woestijn, er voor iedereen die Hem wil ontvangen.
Bedenk ook...
Als Gods Woord aan Israël was gegeven binnen het land Israël, zouden alle andere volken een excuus hebben gehad om de Heer niet te ontvangen. Ze zouden met recht kunnen zeggen dat Hij alleen de ‘god’ van Israël is. Maar dat heeft Hij niet gedaan, dus niemand heeft een excuus. De woestijn is geen excuus om het geloof in God te verliezen, want de grootste wonderen in het bestaan van Israël gebeurden terwijl zij door de woestijn trokken. Hij splitste de zee, veranderde giftig water in zoet water, liet water uit een rots stromen, voorzag hen overdag van een wolk en 's nachts van vuur, voorzag hen van manna, kwartels, hun kleren en schoenen sleten niet, en nog veel meer - allemaal terwijl Israël in de woestijn was.
Ook wij moeten op zoek gaan naar Zijn wonderen terwijl we in onze woestijn zijn. Sommigen van hen klaagden over de manier waarop de Heer voor hen zorgde (manna) - laten we niet zo zijn!
Dit patroon van de Heer die Zijn Woord in de woestijn geeft, is de reden waarom iemand zo vaak dicht bij God komt en zich in die tijden geestelijk sterk voelt. Hoewel ze zich in een woestijn bevinden, zijn ze van binnen sterk. Ze merken de ‘kleine’ wonderen van voorziening op (soms nauwelijks aanwezig), maar ook timing, genade en vele andere tekenen dat Hij bij hen is, en ze worden getroost.
Jaren geleden leidde ik een bijbelstudie in een penitentiaire inrichting met gemiddeld beveiligingsniveau. De mannen in de bijbelstudie hadden zeer ernstige misdaden begaan en zaten levenslang vast. Ze bevonden zich in een woestijn die ze zelf hadden gecreëerd, en daar zouden ze blijven tot ze stierven. Maar die mannen waren vrijer dan veel mensen die een normaal leven leidden buiten de gevangenismuren. Ze waren vrij in hun geest, in hun ziel, omdat de Heer zo echt was, zo genadig voor hen, en ze straalden echt de vreugde en vrede van de Heer uit te midden van de gevangenis en de moeilijke gevangeniscultuur.
Paulus waardeerde zijn ervaringen in de woestijn: “Hij zei tegen mij: 'Mijn genade is voldoende voor jou, want mijn kracht wordt volmaakt (volwassen, voltooid, heel) te midden van jouw zwakheid.’ Daarom zal ik roemen in mijn zwakheid, opdat de kracht van Christus in mij zal wonen.” II Korintiërs 12:9
De ervaring van de woestijn is voor ieder mens uniek en zeer persoonlijk.
Niemand anders kan er aanspraak op maken, en het bewijst dat we slechts op doorreis zijn, wat belangrijk is om te onthouden. Het doorlopen van een woestijn is tijdelijk, slechts een fase in het leven. Toen onze oudste zoon Chris op 17-jarige leeftijd een beroerte kreeg, waardoor hij het gebruik van zijn linkerarm en een groot deel van zijn linkerbeen verloor, zei de Heer tegen Barb: “Maak hier een moment van, geen levenslang.” De betekenis hiervan is dat het vanuit het perspectief van de hemel slechts een vluchtig moment is, en Hij wilde dat zij dat bredere perspectief zag te midden van de crisis.
We moeten niet blijven hangen in een situatie waarin we zeggen dat we het slachtoffer zijn van de omstandigheden - of dat onze woestijn is ontstaan door de zonden van anderen - nee, dat mogen we niet zeggen. “Hadden de Egyptenaren ons maar vrijwillig laten gaan”, is niet geldig. “Had de voorganger maar geen affaire gehad met de aanbiddingsleider, dan zou ik niet zo boos op hen en op God zijn.” “Als de voorganger niet had gezondigd, zou ik niet het gevoel hebben dat mijn hele geestelijke wereld is ingestort.” Nee.
Ongeacht wie wat wanneer heeft gedaan, onthoud het gezegde: “Als je je niet meer zo dicht bij God voelt als vroeger, raad eens wie een stap gezet heeft?” Israël moest door een woestijn trekken om het Beloofde Land te bereiken. De kruisiging van Jezus zorgde ervoor dat de discipelen in shock en verwarring vluchtten. Maar de dag van de opstanding kwam. De woestijn maakt deel uit van het leven op aarde, maar woestijnen zijn seizoensgebonden.
Petrus schreef dit in 2 Petrus 1:4: “... waardoor ons kostbare en zeer grote beloften zijn gegeven, opdat wij daardoor deel zouden krijgen aan de goddelijke natuur...” We beschouwen de beloften van God als verhoorde gebeden, dus doen we er alles aan om ‘in geloof’ te blijven staan. We drijven demonen uit, vragen de Vader om engelen, vasten en bidden misschien terwijl we wachten op de vervulling van de belofte. *Grieks: koinos, gemeenschap, gemeenschappelijk hebben
Maar Hij zei dat Hij ze in de eerste plaats geeft zodat we gemeenschap kunnen hebben aan Zijn goddelijke natuur. In mijn ervaring geldt in de meeste gevallen dat hoe sneller ik me concentreer om meer op Christus te lijken en te groeien, terwijl ik vol verwachting wacht op de vervulling van Zijn belofte, hoe sneller die belofte wordt verhoord. In plaats van de fout te maken dat het allemaal aan mij is om te vechten en stand te houden en te bestraffen en te vasten en te bidden om het antwoord te zien, stop ik en kom ik dichter bij Hem. Ik doe in die tijd alles wat ik kan om het karakter van Christus en de vrucht van de Geest te ontwikkelen, terwijl ik wacht op de vervulling van de belofte. Breng je hart in overeenstemming met Zijn hogere doel om je de belofte te geven, zodat je gemeenschap kunt hebben met de goddelijke natuur, en de tijd in de woestijn zal zeer snel worden verkort.
Volgende week: Tederheid in de woestijn. Tot dan, zegen!
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
Waarom de woestijn? 1 van 3
Hallo allemaal,
Een veelgebruikte uitdrukking is ‘Ik bevind in een woestijnperiode’. Soms zeggen mensen: ‘God spreekt niet tot mij’ of ‘Ik heb het gevoel dat de Heer mij heeft verlaten’. Soms voelt iemand zich alsof hij in een woestijn is als hij al een tijdje niet gefunctioneerd heeft in een gave van de Geest of een geestelijke droom heeft gehad. Al deze dingen en meer kunnen gepaard gaan met het gevoel in een dorre geestelijke woestijn te zijn.
We vergelijken onze woestijn met Israël in de woestijn
We voelen ons alsof we in een dorre plaats zijn en proberen een geestelijk Beloofde Land van vervulling, doel en richting te bereiken, dat ons vrede en een nabijheid tot God zal geven. In 1 Korintiërs 10:1-13 wijst Paulus erop dat Israël allemaal onder dezelfde wolk van God leefde, allemaal samen dezelfde zee overstaken, allemaal hetzelfde manna aten, allemaal uit dezelfde Rots dronken en die Rots was Christus’. Toch was God met sommigen van hen niet blij omdat ze vervielen in seksuele zonde, afgoderij en begeerte naar de relatieve overvloed die ze in Egypte hadden. De vraag is dus: waarom de woestijn en wat mogen we daarvan verwachten? Misschien ook: wat moet onze houding zijn als we ons in een geestelijke woestijn bevinden?
Nadat hij Israël in de woestijn had genoemd, zei Paulus in vers 6 en nogmaals in vers 11: “... deze dingen zijn hun overkomen als voorbeelden om ons te waarschuwen ...” Het Griekse woord ‘waarschuwen’ betekent ‘de aandacht vestigen op, een milde berisping, een waarschuwing (om op te letten)’. Met andere woorden: let op, bestudeer, leer en maak niet dezelfde fouten wanneer je in je eigen woestijn bent.
Denk eens na over de ervaring van Israël in de woestijn...
De Heer gaf Israël de tien geboden en de rest van de wet van Mozes terwijl Israël in de woestijn was. In die tijd, rond 1400 v.Chr., was die woestijn van geen enkel volk. Dit vertelt ons dat het Woord van God niet aan één volk toebehoorde. Het was voor iedereen, voor iedereen die Hem wilde hebben. We zouden ook kunnen zeggen dat Jezus (het Woord van God in het vlees) aan het kruis hing, tussen de aarde en de hemel, en op die tussenplaats die van niemand was, betaalde Hij de prijs voor iedereen.
Als God het Woord aan Israël had gegeven nadat zij zich in het land Israël hadden gevestigd, hadden zij kunnen zeggen dat geen enkel ander volk het Woord van God mocht hebben. Als alleen de Joden Jezus hadden gekruisigd, hadden zij Hem misschien exclusief als de hunne kunnen claimen. Maar zowel Joden als heidenen (Romeinen) waren betrokken bij de kruisiging van Jezus. Daarom is de persoon die het Levende Woord is te midden van Zijn eigen woestijn, er voor iedereen die Hem wil ontvangen.
Bedenk ook...
Als Gods Woord aan Israël was gegeven binnen het land Israël, zouden alle andere volken een excuus hebben gehad om de Heer niet te ontvangen. Ze zouden met recht kunnen zeggen dat Hij alleen de ‘god’ van Israël is. Maar dat heeft Hij niet gedaan, dus niemand heeft een excuus. De woestijn is geen excuus om het geloof in God te verliezen, want de grootste wonderen in het bestaan van Israël gebeurden terwijl zij door de woestijn trokken. Hij splitste de zee, veranderde giftig water in zoet water, liet water uit een rots stromen, voorzag hen overdag van een wolk en 's nachts van vuur, voorzag hen van manna, kwartels, hun kleren en schoenen sleten niet, en nog veel meer - allemaal terwijl Israël in de woestijn was.
Ook wij moeten op zoek gaan naar Zijn wonderen terwijl we in onze woestijn zijn. Sommigen van hen klaagden over de manier waarop de Heer voor hen zorgde (manna) - laten we niet zo zijn!
Dit patroon van de Heer die Zijn Woord in de woestijn geeft, is de reden waarom iemand zo vaak dicht bij God komt en zich in die tijden geestelijk sterk voelt. Hoewel ze zich in een woestijn bevinden, zijn ze van binnen sterk. Ze merken de ‘kleine’ wonderen van voorziening op (soms nauwelijks aanwezig), maar ook timing, genade en vele andere tekenen dat Hij bij hen is, en ze worden getroost.
Jaren geleden leidde ik een bijbelstudie in een penitentiaire inrichting met gemiddeld beveiligingsniveau. De mannen in de bijbelstudie hadden zeer ernstige misdaden begaan en zaten levenslang vast. Ze bevonden zich in een woestijn die ze zelf hadden gecreëerd, en daar zouden ze blijven tot ze stierven. Maar die mannen waren vrijer dan veel mensen die een normaal leven leidden buiten de gevangenismuren. Ze waren vrij in hun geest, in hun ziel, omdat de Heer zo echt was, zo genadig voor hen, en ze straalden echt de vreugde en vrede van de Heer uit te midden van de gevangenis en de moeilijke gevangeniscultuur.
Paulus waardeerde zijn ervaringen in de woestijn: “Hij zei tegen mij: 'Mijn genade is voldoende voor jou, want mijn kracht wordt volmaakt (volwassen, voltooid, heel) te midden van jouw zwakheid.’ Daarom zal ik roemen in mijn zwakheid, opdat de kracht van Christus in mij zal wonen.” II Korintiërs 12:9
De ervaring van de woestijn is voor ieder mens uniek en zeer persoonlijk.
Niemand anders kan er aanspraak op maken, en het bewijst dat we slechts op doorreis zijn, wat belangrijk is om te onthouden. Het doorlopen van een woestijn is tijdelijk, slechts een fase in het leven. Toen onze oudste zoon Chris op 17-jarige leeftijd een beroerte kreeg, waardoor hij het gebruik van zijn linkerarm en een groot deel van zijn linkerbeen verloor, zei de Heer tegen Barb: “Maak hier een moment van, geen levenslang.” De betekenis hiervan is dat het vanuit het perspectief van de hemel slechts een vluchtig moment is, en Hij wilde dat zij dat bredere perspectief zag te midden van de crisis.
We moeten niet blijven hangen in een situatie waarin we zeggen dat we het slachtoffer zijn van de omstandigheden - of dat onze woestijn is ontstaan door de zonden van anderen - nee, dat mogen we niet zeggen. “Hadden de Egyptenaren ons maar vrijwillig laten gaan”, is niet geldig. “Had de voorganger maar geen affaire gehad met de aanbiddingsleider, dan zou ik niet zo boos op hen en op God zijn.” “Als de voorganger niet had gezondigd, zou ik niet het gevoel hebben dat mijn hele geestelijke wereld is ingestort.” Nee.
Ongeacht wie wat wanneer heeft gedaan, onthoud het gezegde: “Als je je niet meer zo dicht bij God voelt als vroeger, raad eens wie een stap gezet heeft?” Israël moest door een woestijn trekken om het Beloofde Land te bereiken. De kruisiging van Jezus zorgde ervoor dat de discipelen in shock en verwarring vluchtten. Maar de dag van de opstanding kwam. De woestijn maakt deel uit van het leven op aarde, maar woestijnen zijn seizoensgebonden.
Petrus schreef dit in 2 Petrus 1:4: “... waardoor ons kostbare en zeer grote beloften zijn gegeven, opdat wij daardoor deel zouden krijgen aan de goddelijke natuur...” We beschouwen de beloften van God als verhoorde gebeden, dus doen we er alles aan om ‘in geloof’ te blijven staan. We drijven demonen uit, vragen de Vader om engelen, vasten en bidden misschien terwijl we wachten op de vervulling van de belofte. *Grieks: koinos, gemeenschap, gemeenschappelijk hebben
Maar Hij zei dat Hij ze in de eerste plaats geeft zodat we gemeenschap kunnen hebben aan Zijn goddelijke natuur. In mijn ervaring geldt in de meeste gevallen dat hoe sneller ik me concentreer om meer op Christus te lijken en te groeien, terwijl ik vol verwachting wacht op de vervulling van Zijn belofte, hoe sneller die belofte wordt verhoord. In plaats van de fout te maken dat het allemaal aan mij is om te vechten en stand te houden en te bestraffen en te vasten en te bidden om het antwoord te zien, stop ik en kom ik dichter bij Hem. Ik doe in die tijd alles wat ik kan om het karakter van Christus en de vrucht van de Geest te ontwikkelen, terwijl ik wacht op de vervulling van de belofte. Breng je hart in overeenstemming met Zijn hogere doel om je de belofte te geven, zodat je gemeenschap kunt hebben met de goddelijke natuur, en de tijd in de woestijn zal zeer snel worden verkort.
Volgende week: Tederheid in de woestijn. Tot dan, zegen!
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
RSS Feed