Adult children breaking contact with parents, 3 of 4
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 3 van 4
Hallo allemaal,
We gaan verder met deel 3, waarin we kijken naar verzoening.
Hoe meer iemand van God vervreemd raakt, hoe bozer men wordt.
Als ze gelovig zijn, houden ze zichzelf vaak voor dat het God is die hen ertoe brengt het contact te verbreken. Maar als een evenwichtig en puur geloof verdwenen is, voelt alles als een aanval.
Ze zijn in de war, want als wat ze doen Gods weg naar genezing is, waarom hebben ze dan geen vrede? Waarom zijn ze zo ongelukkig? Ze strompelen door het leven, doen wat ze moeten doen, gedreven door woede jegens hun vader en moeder.
Woede is geen kracht, en het betekent ook niet dat ze controle over hun leven hebben. Integendeel, het is het bewijs dat vrede en God ver van hen verwijderd zijn. Ze kunnen aan de buitenkant glimlachen, maar zich van binnen ellendig voelen. Ze staan niet zo dicht bij God als nodig is, want hoe beter de band met de Vader is, hoe minder hij of zij de discussie hoeft te winnen – en dat geldt ook voor de ouders.
Ik definieer deze eigenschappen als volgt:
Gerechtigheid is krijgen wat je verdient. Barmhartigheid is niet krijgen wat je verdient. Genade is krijgen wat je niet verdient. Bij elke verzoening zullen alle drie op een bepaald moment een rol spelen. Er moet worden erkend dat alle pijn en verdriet het gevolg is van de daden van beide partijen. Barmhartigheid, door het achterwege laten van giftige woorden die het verzoeningsproces schaden. Genade, verleend omdat beiden van elkaar houden, het verleden negeren en elkaar versterken, met respect en eer voor ieders plaats in het leven.
Iedereen van wie je houdt, kan je soms een ongemakkelijk gevoel geven. Als je daar niet mee kunt omgaan, kun je niet een gesprek aangaan en van iemand houden. Liefde is geen liefde totdat het bewezen is. Ga zitten en bewijs je liefde voor elkaar. Als je niet met meningsverschillen kunt omgaan, kun je niet groeien als persoon of in geloof.
Als je iedereen die je uitdaagt buitensluit, word je steeds meer een eiland op jezelf, en dat is precies wat de duivel wil. Als je iedereen die je uitdaagt buitensluit, bescherm je jezelf niet, maar kies je ervoor om te leven in een wereld van woede, onrust en verbroken relaties – die zich uitbreiden naar het leven van je kinderen.
De duivel probeert op vele manieren het gezin te vernietigen.
Satan haat gezinnen. Wanneer een volwassen christelijk kind het contact met zijn ouders ‘voor God’ verbreekt, is zijn geloof vergiftigd. ‘Giftig’ is de populaire term voor mensen en een geloofsstructuur die giftig voor ons is.
Hun geloof bevindt zich vaak binnen een religieus systeem dat het mogelijk maakt dat de religie (structuur) iemands leven beheerst, in plaats van de Heer. Leiders in dat religieuze systeem, zoals pastors, hun echtgenoten, oudsten en anderen, manipuleren hen tot blinde gehoorzaamheid. Vaak zal dit systeem het eens zijn met het volwassen kind, waarbij leiders slechts één kant van het verhaal horen, maar de kant kiezen van het beledigde volwassen kind. Het is vaak manipulatie, om hen binnen de kudde te houden, hun geld, talenten en middelen binnen de vier muren van die kerk te houden.
Giftig geloof gaat over het creëren van een god of geloof dat zichzelf eert.
Zo'n misplaatst geloof is vals, vaak gebaseerd op angst en daardoor verslavend. Men mag geen dienst missen, omdat de duivel dan een opening zou kunnen krijgen. Als ze de volgende dienst niet bijwonen, missen ze misschien hun wonder, enzovoort. Het geloof wordt zeer eng gericht op alleen de stem van die predikant of echtgenoot, waarbij de stem van de rede, het gezond verstand en gezonde emoties en gedachten worden uitgesloten. Verzoening met ouders kan betekenen dat ze zich moeten losmaken van die giftige kerk, misschien een giftig huwelijk of andere relaties. Ze voelen zich gevangen wanneer ze zich dat realiseren en weten niet wat ze moeten doen. Ze moeten naar mama en papa gaan.
Het resultaat is kwetsbare mensen.
Of ze nu christen zijn en lid zijn van een controlerende en giftige kerk, of dat ze geen christen zijn, mensen die zich omringen met anderen die het met hen eens zijn dat het goed was om hun ouders te verstoten, zijn emotioneel kwetsbaar. In die kwetsbaarheid hebben ze het vermogen verloren om echte problemen aan te pakken. Soms zijn ze te kwetsbaar om toe te geven dat mama en papa gelijk hadden.
In die kwetsbaarheid zijn ze gemakkelijk beïnvloedbaar geworden.
Ze worden gemakkelijk beïnvloed door mensen die niet puur van hen houden en/of niet het beste met hen voor hebben. Ze moeten weten dat families ruzie hebben. Tieners verleggen grenzen, rebelleren, testen de grenzen. Ze schreeuwen tegen elkaar. Kinderen krijgen te maken met de gevolgen van hun daden. Families met jonge kinderen hebben regels, discipline en grenzen. Het gezinsleven is soms rommelig, en juist in die rommelige momenten smeedt God karakter, ruggengraat, en helpt Hij een kind grenzen te stellen.
Het is de gezinsdynamiek die een kind leert op te komen voor waar het in gelooft. Om zijn standpunt aan zijn ouders duidelijk te maken. Om thuis al te beslissen wat het gelooft en waarom. Door het contact met de ouders te verbreken, worden juist de mensen weggenomen die die jonge volwassene kunnen uitdagen en die moeilijke vragen kunnen stellen. Het volwassen kind dat denkt dat het zijn eigen identiteit aan het vormen is, is in werkelijkheid kwetsbaar en gemakkelijk beïnvloedbaar door mensen die niet van hem houden zoals zijn ouders dat doen.
Op een gegeven moment...
Beseft dat volwassen kind dat zijn ouders, net als hijzelf, onvolmaakte mensen zijn. Misschien waren de ouders te dominant, te streng, te religieus, zonder hen te helpen zelf de Heer te vinden. Meer dan één goedbedoelende ouder heeft de Bijbel gebruikt om zijn kind te straffen: “Ga naar je kamer en lees je Bijbel” zorgt er alleen maar voor dat een kind God associeert met straf. Maar als dat kind opgroeit, beseft het dat mama en papa alleen maar probeerden te voorkomen dat het echt slechte beslissingen zou nemen en de gevolgen zou ondervinden die zulke beslissingen met zich mee zouden brengen.
En mama en papa erkennen dat ze gebreken hadden. Ze erkennen dat er een kern van waarheid zit in sommige beschuldigingen die hun kind tegen hen uit.
...verzoening komt in een onderhandelingsfase.
In een onderhandeling krijgt geen van beide partijen 100% van wat ze willen. Maar ze kunnen leven met het resultaat. Toen de verloren zoon vertrok, was dat niet wat de vader wilde, maar hij gaf zijn zoon de vrijheid om het geld mee te nemen en weg te lopen. Toen hij terugkeerde, schonk de vader hem genade, waar de andere zoon niet blij mee was.
In Johannes 21:15-19 vroeg Jezus twee keer aan Petrus of hij van Hem hield. Jezus gebruikte het woord ‘agape’, wat onvoorwaardelijke liefde betekent. Beide keren antwoordde Petrus ontkennend, met het woord ‘phileo’, wat de liefde is die twee beste vrienden voor elkaar kunnen hebben. De derde keer kwam Jezus op het niveau van Petrus en vroeg of hij van Hem hield met phileo-liefde. Petrus, verontrust door de hele reeks vragen, flapte er voor de derde keer uit: Ik hou van U als een beste vriend! Daarop profeteerde Jezus dat er een tijd zou komen dat Petrus Hem met ‘agape’ zou liefhebben, zelfs als hij daarvoor ter dood zou worden gebracht.
Volgende week meer stappen naar verzoening. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 3 van 4
Hallo allemaal,
We gaan verder met deel 3, waarin we kijken naar verzoening.
Hoe meer iemand van God vervreemd raakt, hoe bozer men wordt.
Als ze gelovig zijn, houden ze zichzelf vaak voor dat het God is die hen ertoe brengt het contact te verbreken. Maar als een evenwichtig en puur geloof verdwenen is, voelt alles als een aanval.
Ze zijn in de war, want als wat ze doen Gods weg naar genezing is, waarom hebben ze dan geen vrede? Waarom zijn ze zo ongelukkig? Ze strompelen door het leven, doen wat ze moeten doen, gedreven door woede jegens hun vader en moeder.
Woede is geen kracht, en het betekent ook niet dat ze controle over hun leven hebben. Integendeel, het is het bewijs dat vrede en God ver van hen verwijderd zijn. Ze kunnen aan de buitenkant glimlachen, maar zich van binnen ellendig voelen. Ze staan niet zo dicht bij God als nodig is, want hoe beter de band met de Vader is, hoe minder hij of zij de discussie hoeft te winnen – en dat geldt ook voor de ouders.
Ik definieer deze eigenschappen als volgt:
Gerechtigheid is krijgen wat je verdient. Barmhartigheid is niet krijgen wat je verdient. Genade is krijgen wat je niet verdient. Bij elke verzoening zullen alle drie op een bepaald moment een rol spelen. Er moet worden erkend dat alle pijn en verdriet het gevolg is van de daden van beide partijen. Barmhartigheid, door het achterwege laten van giftige woorden die het verzoeningsproces schaden. Genade, verleend omdat beiden van elkaar houden, het verleden negeren en elkaar versterken, met respect en eer voor ieders plaats in het leven.
Iedereen van wie je houdt, kan je soms een ongemakkelijk gevoel geven. Als je daar niet mee kunt omgaan, kun je niet een gesprek aangaan en van iemand houden. Liefde is geen liefde totdat het bewezen is. Ga zitten en bewijs je liefde voor elkaar. Als je niet met meningsverschillen kunt omgaan, kun je niet groeien als persoon of in geloof.
Als je iedereen die je uitdaagt buitensluit, word je steeds meer een eiland op jezelf, en dat is precies wat de duivel wil. Als je iedereen die je uitdaagt buitensluit, bescherm je jezelf niet, maar kies je ervoor om te leven in een wereld van woede, onrust en verbroken relaties – die zich uitbreiden naar het leven van je kinderen.
De duivel probeert op vele manieren het gezin te vernietigen.
Satan haat gezinnen. Wanneer een volwassen christelijk kind het contact met zijn ouders ‘voor God’ verbreekt, is zijn geloof vergiftigd. ‘Giftig’ is de populaire term voor mensen en een geloofsstructuur die giftig voor ons is.
Hun geloof bevindt zich vaak binnen een religieus systeem dat het mogelijk maakt dat de religie (structuur) iemands leven beheerst, in plaats van de Heer. Leiders in dat religieuze systeem, zoals pastors, hun echtgenoten, oudsten en anderen, manipuleren hen tot blinde gehoorzaamheid. Vaak zal dit systeem het eens zijn met het volwassen kind, waarbij leiders slechts één kant van het verhaal horen, maar de kant kiezen van het beledigde volwassen kind. Het is vaak manipulatie, om hen binnen de kudde te houden, hun geld, talenten en middelen binnen de vier muren van die kerk te houden.
Giftig geloof gaat over het creëren van een god of geloof dat zichzelf eert.
Zo'n misplaatst geloof is vals, vaak gebaseerd op angst en daardoor verslavend. Men mag geen dienst missen, omdat de duivel dan een opening zou kunnen krijgen. Als ze de volgende dienst niet bijwonen, missen ze misschien hun wonder, enzovoort. Het geloof wordt zeer eng gericht op alleen de stem van die predikant of echtgenoot, waarbij de stem van de rede, het gezond verstand en gezonde emoties en gedachten worden uitgesloten. Verzoening met ouders kan betekenen dat ze zich moeten losmaken van die giftige kerk, misschien een giftig huwelijk of andere relaties. Ze voelen zich gevangen wanneer ze zich dat realiseren en weten niet wat ze moeten doen. Ze moeten naar mama en papa gaan.
Het resultaat is kwetsbare mensen.
Of ze nu christen zijn en lid zijn van een controlerende en giftige kerk, of dat ze geen christen zijn, mensen die zich omringen met anderen die het met hen eens zijn dat het goed was om hun ouders te verstoten, zijn emotioneel kwetsbaar. In die kwetsbaarheid hebben ze het vermogen verloren om echte problemen aan te pakken. Soms zijn ze te kwetsbaar om toe te geven dat mama en papa gelijk hadden.
In die kwetsbaarheid zijn ze gemakkelijk beïnvloedbaar geworden.
Ze worden gemakkelijk beïnvloed door mensen die niet puur van hen houden en/of niet het beste met hen voor hebben. Ze moeten weten dat families ruzie hebben. Tieners verleggen grenzen, rebelleren, testen de grenzen. Ze schreeuwen tegen elkaar. Kinderen krijgen te maken met de gevolgen van hun daden. Families met jonge kinderen hebben regels, discipline en grenzen. Het gezinsleven is soms rommelig, en juist in die rommelige momenten smeedt God karakter, ruggengraat, en helpt Hij een kind grenzen te stellen.
Het is de gezinsdynamiek die een kind leert op te komen voor waar het in gelooft. Om zijn standpunt aan zijn ouders duidelijk te maken. Om thuis al te beslissen wat het gelooft en waarom. Door het contact met de ouders te verbreken, worden juist de mensen weggenomen die die jonge volwassene kunnen uitdagen en die moeilijke vragen kunnen stellen. Het volwassen kind dat denkt dat het zijn eigen identiteit aan het vormen is, is in werkelijkheid kwetsbaar en gemakkelijk beïnvloedbaar door mensen die niet van hem houden zoals zijn ouders dat doen.
Op een gegeven moment...
Beseft dat volwassen kind dat zijn ouders, net als hijzelf, onvolmaakte mensen zijn. Misschien waren de ouders te dominant, te streng, te religieus, zonder hen te helpen zelf de Heer te vinden. Meer dan één goedbedoelende ouder heeft de Bijbel gebruikt om zijn kind te straffen: “Ga naar je kamer en lees je Bijbel” zorgt er alleen maar voor dat een kind God associeert met straf. Maar als dat kind opgroeit, beseft het dat mama en papa alleen maar probeerden te voorkomen dat het echt slechte beslissingen zou nemen en de gevolgen zou ondervinden die zulke beslissingen met zich mee zouden brengen.
En mama en papa erkennen dat ze gebreken hadden. Ze erkennen dat er een kern van waarheid zit in sommige beschuldigingen die hun kind tegen hen uit.
...verzoening komt in een onderhandelingsfase.
In een onderhandeling krijgt geen van beide partijen 100% van wat ze willen. Maar ze kunnen leven met het resultaat. Toen de verloren zoon vertrok, was dat niet wat de vader wilde, maar hij gaf zijn zoon de vrijheid om het geld mee te nemen en weg te lopen. Toen hij terugkeerde, schonk de vader hem genade, waar de andere zoon niet blij mee was.
In Johannes 21:15-19 vroeg Jezus twee keer aan Petrus of hij van Hem hield. Jezus gebruikte het woord ‘agape’, wat onvoorwaardelijke liefde betekent. Beide keren antwoordde Petrus ontkennend, met het woord ‘phileo’, wat de liefde is die twee beste vrienden voor elkaar kunnen hebben. De derde keer kwam Jezus op het niveau van Petrus en vroeg of hij van Hem hield met phileo-liefde. Petrus, verontrust door de hele reeks vragen, flapte er voor de derde keer uit: Ik hou van U als een beste vriend! Daarop profeteerde Jezus dat er een tijd zou komen dat Petrus Hem met ‘agape’ zou liefhebben, zelfs als hij daarvoor ter dood zou worden gebracht.
Volgende week meer stappen naar verzoening. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
RSS Feed