Adult children breaking contact with parents, 2 of 4
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 2 van 4
Hallo allemaal,
Ik sloot deel 1 af met een vraag aan volwassen kinderen: wat hebben wij als ouders hieraan?
Kinderen en ouders zijn elkaar geen perfectie verschuldigd.
Maar het idee dat ouders hun kinderen geen perfectie verschuldigd zijn, druist in tegen de sociale media die pleiten voor het verbreken van de communicatie met de ouders. Ouders zijn hun kinderen geen perfectie verschuldigd, sterker nog, het is juist die imperfectie die het mogelijk maakt dat Gods genade verweven raakt met de dynamiek binnen het gezin. Er zijn geen perfecte ouders, er zijn geen perfecte kinderen.
De pijn die een ouder voelt wanneer een volwassen kind hem of haar ‘afschrijft’ (het contact verbreekt), komt deels doordat die ouder van zijn of haar kind houdt en het nog steeds wil beschermen tegen het kwaad in de wereld. Maar het is meer dan dat. Een moeder van vier meisjes vertelde me dat wanneer haar meisjes ruzie hadden, het moeilijk voor haar was om te beslissen wie gelijk had, omdat elk van haar dochters een deel van haar in zich had en ze het standpunt van elk van hen kon begrijpen.
Het zijn niet alleen de lege stoelen aan de eettafel; een deel van jou is weggegaan toen zij weggingen. Een deel van jou is met hen meegegaan toen zij het contact verbraken. Daarom heb je het gevoel dat er een stukje van jezelf ontbreekt – en dat is ook zo. Dat is ook de reden waarom zij zich helemaal alleen voelen en hun pijn maskeren door het contact te verbreken, want zij voelen dat een deel van hen ook bij jou is, mama en papa.
Zij kunnen gerechtvaardigde pijn hebben door jouw (ouderlijke) handelingen. Maar ze zijn vaak bang om naar hun ouders te gaan, omdat zij denken dat die zullen schreeuwen en tieren en dat het vreselijk mis zal gaan. Ouders in deze situatie moeten zich als ouders gedragen, zich volwassen opstellen en zich genadig tonen, omdat ze dat deel van zichzelf terug willen brengen in het gezin. Ga zitten, houd je emoties in bedwang, erken fouten en pijn die door je woorden of daden zijn veroorzaakt, wees open en eerlijk, en praat...
Het verbreken van het contact met de ouders heeft gevolgen voor de rest van hun leven.
De tien geboden zijn verdeeld in twee delen: God liefhebben en je naaste liefhebben. De eerste vier geboden hebben te maken met het liefhebben van God, de laatste zes worden geleid door ‘eer je vader en moeder’.
De overige vijf zijn rechtstreeks terug te voeren op de kernwaarde in het eren van vader en moeder: Je zult niet doden, wat je ouders zou onteren. Je zult geen overspel plegen, wat je ouders onteert, je zult niet stelen, je zult niet liegen, je zult niet begeren wat niet van jou is - al deze geboden vinden hun kernwaarden in het eren van mama en papa, het eren van het gezin.
De 613 wetten van Mozes zijn samengevat in de 10 geboden, en die zijn onderverdeeld in 2 categorieën: God liefhebben, anderen liefhebben. Wanneer vader en moeder onteerd worden, gaat er een geestelijke deur open waardoor dat kind onder de rest van die geboden moet lijden - hierover later meer - maar weet dat zodra ze die deur openen, ze waarschijnlijk bestolen, verraden, belogen zullen worden, en meer... daarover later meer.
Eerbetoon betekent niet gehoorzamen.
Eerbetoon aan degenen die je op de wereld hebben gezet, is de basis van dit gebod. Het gaat niet om gehoorzaamheid, zeker niet voor volwassen kinderen. Het gaat om de schepping, dat God hen heeft gebruikt om jou te verwekken en dat Hij je op dat moment het leven heeft gegeven.
Door hen eer te bewijzen, eer je God, die je verwekking heeft geëerd door je het leven te geven. Dat betekent niet dat je plotseling een warm en fuzzy gevoel voor hen krijgt. Misschien heb je op dit moment niets gemeen. Misschien verafschuw je hun levensstijl. Hen eren betekent erkennen dat je zonder hen hier niet zou zijn, en geef hen dat - alleen dat misschien - dat zij je het leven hebben geschonken.
Een volwassen kind, misschien vanaf de tienerjaren, gaat niet meer naar mama en papa voor advies. Ze gaan naar anderen voor begeleiding, advies en raad. Ze kijken naar sociale media en anderen die hetzelfde denken als zij om zich te rechtvaardigen dat ze zich van mama en papa afkeren.
Toen Salomo stierf, werd zijn zoon Rehabeam koning, in 1 Koningen 12:6-11. Hij raadpleegde de wijze oudere mannen die zijn vader hadden geadviseerd, en wendde zich vervolgens tot ‘degenen met wie hij was opgegroeid’. Zij gaven hem slecht advies, egoïstisch advies, woorden die zijn ego en zijn verlangen naar aandacht en macht voedden.
Dat is wat er vandaag de dag gebeurt op sociale media; jongvolwassenen laten de wijsheid van hun ouders links liggen en nemen advies aan van ‘degenen met wie ze zijn opgegroeid’, die hun ego voeden en hen vertellen wat ze willen horen, niet wat verstandig is. Ze hebben niet het vermogen of zijn het vermogen en de wens kwijtgeraakt om de slechte dingen eruit te filteren en het goede en nuttige uit hun jeugd te halen.
Het is makkelijker om mama en papa tot schurken te maken en hen de schuld te geven van alle pijn die ze in zich hebben.
Hoeveel volwassen kinderen hebben hun ouders zien sterven voordat er verzoening was gekomen? Allemaal omdat niemand bereid was om de pijn van een of andere oude ruzie te bespreken. Op een gegeven moment moet dat kind beseffen dat het goed is om een ouder te hebben om mee te redeneren. Ze hebben dat perspectief nodig. Ze hebben dat standpunt nodig. Ze hebben die stem van ervaring nodig. God gebruikt onze ouders in het goede en het slechte om ons tot succesvolle volwassenen te vormen.
Een congres voor tweelingen
Enkele jaren geleden werd er een congres voor tweelingen gehouden, waarbij ook een enquête werd gehouden. Op het congres waren twee broers aanwezig. De ene broer was advocaat, getrouwd en had een stabiel leven. Zijn tweelingbroer had een paar echtscheidingen achter de rug, worstelde met alcoholisme en had moeite om een baan te houden. Eén van de vragen in de enquête was: Welke gebeurtenis heeft uw leven het meest beïnvloed?
Beide mannen schreven hetzelfde antwoord: “Mijn vader stierf toen ik 12 was.”
De ene had dat gebruikt als een middel om zichzelf te verbeteren, de andere liet die gebeurtenis hem kapotmaken. De ‘cancelcultuur’ vertelt volwassen kinderen dat hun wonden, pijn en trauma's uit hun kindertijd hen hebben kapotgemaakt. Als ze dat geloven, zullen ze nooit weten hoe de Heer die pijn had kunnen omzetten in waardevolle springplanken naar een sterker karakter in Christus, en geluk en zegeningen in het leven. Soms is het te moeilijk om tegen mama en papa te zeggen: “Jullie hadden gelijk.” In die gevallen zijn ze boos op zichzelf vanwege de keuzes die ze hebben gemaakt, maar richten ze die boosheid naar mama en papa, zodat ze geen moeilijke beslissingen hoeven te nemen.
We zijn op weg naar genezing en volgende week gaan we verder in die richting. Tot dan,
Zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 2 van 4
Hallo allemaal,
Ik sloot deel 1 af met een vraag aan volwassen kinderen: wat hebben wij als ouders hieraan?
Kinderen en ouders zijn elkaar geen perfectie verschuldigd.
Maar het idee dat ouders hun kinderen geen perfectie verschuldigd zijn, druist in tegen de sociale media die pleiten voor het verbreken van de communicatie met de ouders. Ouders zijn hun kinderen geen perfectie verschuldigd, sterker nog, het is juist die imperfectie die het mogelijk maakt dat Gods genade verweven raakt met de dynamiek binnen het gezin. Er zijn geen perfecte ouders, er zijn geen perfecte kinderen.
De pijn die een ouder voelt wanneer een volwassen kind hem of haar ‘afschrijft’ (het contact verbreekt), komt deels doordat die ouder van zijn of haar kind houdt en het nog steeds wil beschermen tegen het kwaad in de wereld. Maar het is meer dan dat. Een moeder van vier meisjes vertelde me dat wanneer haar meisjes ruzie hadden, het moeilijk voor haar was om te beslissen wie gelijk had, omdat elk van haar dochters een deel van haar in zich had en ze het standpunt van elk van hen kon begrijpen.
Het zijn niet alleen de lege stoelen aan de eettafel; een deel van jou is weggegaan toen zij weggingen. Een deel van jou is met hen meegegaan toen zij het contact verbraken. Daarom heb je het gevoel dat er een stukje van jezelf ontbreekt – en dat is ook zo. Dat is ook de reden waarom zij zich helemaal alleen voelen en hun pijn maskeren door het contact te verbreken, want zij voelen dat een deel van hen ook bij jou is, mama en papa.
Zij kunnen gerechtvaardigde pijn hebben door jouw (ouderlijke) handelingen. Maar ze zijn vaak bang om naar hun ouders te gaan, omdat zij denken dat die zullen schreeuwen en tieren en dat het vreselijk mis zal gaan. Ouders in deze situatie moeten zich als ouders gedragen, zich volwassen opstellen en zich genadig tonen, omdat ze dat deel van zichzelf terug willen brengen in het gezin. Ga zitten, houd je emoties in bedwang, erken fouten en pijn die door je woorden of daden zijn veroorzaakt, wees open en eerlijk, en praat...
Het verbreken van het contact met de ouders heeft gevolgen voor de rest van hun leven.
De tien geboden zijn verdeeld in twee delen: God liefhebben en je naaste liefhebben. De eerste vier geboden hebben te maken met het liefhebben van God, de laatste zes worden geleid door ‘eer je vader en moeder’.
De overige vijf zijn rechtstreeks terug te voeren op de kernwaarde in het eren van vader en moeder: Je zult niet doden, wat je ouders zou onteren. Je zult geen overspel plegen, wat je ouders onteert, je zult niet stelen, je zult niet liegen, je zult niet begeren wat niet van jou is - al deze geboden vinden hun kernwaarden in het eren van mama en papa, het eren van het gezin.
De 613 wetten van Mozes zijn samengevat in de 10 geboden, en die zijn onderverdeeld in 2 categorieën: God liefhebben, anderen liefhebben. Wanneer vader en moeder onteerd worden, gaat er een geestelijke deur open waardoor dat kind onder de rest van die geboden moet lijden - hierover later meer - maar weet dat zodra ze die deur openen, ze waarschijnlijk bestolen, verraden, belogen zullen worden, en meer... daarover later meer.
Eerbetoon betekent niet gehoorzamen.
Eerbetoon aan degenen die je op de wereld hebben gezet, is de basis van dit gebod. Het gaat niet om gehoorzaamheid, zeker niet voor volwassen kinderen. Het gaat om de schepping, dat God hen heeft gebruikt om jou te verwekken en dat Hij je op dat moment het leven heeft gegeven.
Door hen eer te bewijzen, eer je God, die je verwekking heeft geëerd door je het leven te geven. Dat betekent niet dat je plotseling een warm en fuzzy gevoel voor hen krijgt. Misschien heb je op dit moment niets gemeen. Misschien verafschuw je hun levensstijl. Hen eren betekent erkennen dat je zonder hen hier niet zou zijn, en geef hen dat - alleen dat misschien - dat zij je het leven hebben geschonken.
Een volwassen kind, misschien vanaf de tienerjaren, gaat niet meer naar mama en papa voor advies. Ze gaan naar anderen voor begeleiding, advies en raad. Ze kijken naar sociale media en anderen die hetzelfde denken als zij om zich te rechtvaardigen dat ze zich van mama en papa afkeren.
Toen Salomo stierf, werd zijn zoon Rehabeam koning, in 1 Koningen 12:6-11. Hij raadpleegde de wijze oudere mannen die zijn vader hadden geadviseerd, en wendde zich vervolgens tot ‘degenen met wie hij was opgegroeid’. Zij gaven hem slecht advies, egoïstisch advies, woorden die zijn ego en zijn verlangen naar aandacht en macht voedden.
Dat is wat er vandaag de dag gebeurt op sociale media; jongvolwassenen laten de wijsheid van hun ouders links liggen en nemen advies aan van ‘degenen met wie ze zijn opgegroeid’, die hun ego voeden en hen vertellen wat ze willen horen, niet wat verstandig is. Ze hebben niet het vermogen of zijn het vermogen en de wens kwijtgeraakt om de slechte dingen eruit te filteren en het goede en nuttige uit hun jeugd te halen.
Het is makkelijker om mama en papa tot schurken te maken en hen de schuld te geven van alle pijn die ze in zich hebben.
Hoeveel volwassen kinderen hebben hun ouders zien sterven voordat er verzoening was gekomen? Allemaal omdat niemand bereid was om de pijn van een of andere oude ruzie te bespreken. Op een gegeven moment moet dat kind beseffen dat het goed is om een ouder te hebben om mee te redeneren. Ze hebben dat perspectief nodig. Ze hebben dat standpunt nodig. Ze hebben die stem van ervaring nodig. God gebruikt onze ouders in het goede en het slechte om ons tot succesvolle volwassenen te vormen.
Een congres voor tweelingen
Enkele jaren geleden werd er een congres voor tweelingen gehouden, waarbij ook een enquête werd gehouden. Op het congres waren twee broers aanwezig. De ene broer was advocaat, getrouwd en had een stabiel leven. Zijn tweelingbroer had een paar echtscheidingen achter de rug, worstelde met alcoholisme en had moeite om een baan te houden. Eén van de vragen in de enquête was: Welke gebeurtenis heeft uw leven het meest beïnvloed?
Beide mannen schreven hetzelfde antwoord: “Mijn vader stierf toen ik 12 was.”
De ene had dat gebruikt als een middel om zichzelf te verbeteren, de andere liet die gebeurtenis hem kapotmaken. De ‘cancelcultuur’ vertelt volwassen kinderen dat hun wonden, pijn en trauma's uit hun kindertijd hen hebben kapotgemaakt. Als ze dat geloven, zullen ze nooit weten hoe de Heer die pijn had kunnen omzetten in waardevolle springplanken naar een sterker karakter in Christus, en geluk en zegeningen in het leven. Soms is het te moeilijk om tegen mama en papa te zeggen: “Jullie hadden gelijk.” In die gevallen zijn ze boos op zichzelf vanwege de keuzes die ze hebben gemaakt, maar richten ze die boosheid naar mama en papa, zodat ze geen moeilijke beslissingen hoeven te nemen.
We zijn op weg naar genezing en volgende week gaan we verder in die richting. Tot dan,
Zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
RSS Feed