Dag allemaal,
Toen we in Colorado woonden,had ik een paard dat Josia heette (in de hemel moet ik mij misschien excuseren aan koning Josia, maar mijn paard was goed en ijverig, zoals hij) J
Ik hield ervan met hem op de open prairies van Colorado te rijden, waar je kilometers en kilometers prairieland hebt, waar je cactussen ziet, prairiehonden en waar een bijzondere plant te vinden was, waar Josia graag overheen sprong, de Spaanse Bajonet. De Spaanse Bajonet lijkt ook op een bajonet – het heeft lange, scherpe bladeren, tot wel 1 meter hoog. (een Yukka plant) De bladeren vormen zich als een boeket bloemen en gaan alle kanten op. Als we dan in galop reden en ik hem om de plant heen probeerde te sturen, negeerde hij me gewoon en ging recht op de plant af, zodat hij er overheen kon springen.
Hij genoot ervan over die planten heen te springen, maar ook over andere dingen die dezelfde hoogte hadden. Helaas, moet ik zeggen, want de driewieler van mijn zoon had die hoogte ook.
Het driewieler incident
Brian was toen 3 en hij had een driewieler waarmee hij over ons land reed. Op de dag van het incident bracht hij zichzelf in gevaar, zoals een jongetje van 3 dat doet. Op de één of andere manier lukte het hem met zijn driewieler in de wei te komen waar Josia stond. Hij reed daar zo hard hij kon, achter Josia aan, die van de ene kant van de wei naar de andere kant rende. Hij speelde tikkertje, leek het wel. Barb kwam roepend naar mij toen dat Josia in paniek was en onze zoon zou doden, dus kom alsjeblieft direct!
Toen ik naar de wei rende, zag ik dat Josia met volle vaart op Brian afkwam, en met perfecte timing over hem heen sprong, zijn hoeven misten Brians hoofd ruimschoots. Voordat ik arriveerde, deed hij dit 2 keer. Ik sprong over het hek en in één beweging tilde ik Brian op en bracht hem naar Barb. Wow! Dat was gelukkig goed gegaan! Brian dacht dat hij tikkertje met het paard aan het spelen was en misschien dacht het paard dat ook wel, maar wij zagen het gevaar.
Hoe wij aanvankelijk situaties begrijpen, bepaalt geloof of angst, vrijmoedigheid of lafhartigheid, het beste geloven van iemand of het slechtst. Wij en de Heer zien dezelfde situatie: Willen we Zijn perspectief of die van ons? Trekken wij conclusies of wachten we op de feiten? Was het de bedoeling van dat paard onze zoon te doden of was het een spel?
Barb en ik concludeerden dat het goede karakter van Josia hem over Brian heen deed springen, maar hij was zeker geagiteerd over het feit dat Brian op zijn ‘terrein’ gekomen was. Een spel of niet, het was een gevaarlijke situatie, maar het was duidelijk dat het paard geen kwade bedoelingen had gehad. Eigenlijk was het zijn gevoelige aard dat hem over Brian heen deed springen, wat bewees dat hij hem geen kwaad wilde doen.
En dat – of onze paard wel of geen kwade bedoelingen had gehad – wisten we aanvankelijk niet. Wij moesten eerst alle feiten verzamelen en zien hoe hij met Brian omging, voordat we tot die conclusie konden komen. Hadden wij direct aangenomen dat hij hem had willen doden, dan zou dat ingehouden hebben dat het paard vernietigd zou moeten worden. Als wij onmiddellijk een conclusie trekken over een situatie, zouden we in boosheid of aanstoot kunnen reageren, terwijl dat helemaal niet de bedoeling geweest was.
Wie is Ed, vraag jij je af?
In Jozua 22 zien we het verhaal van de stammen van Ruben, Gad en de halve stam Manasse die een altaar oprichten aan de Jordaan, een mizbe’ach in het Hebreeuws, bij de grens van de andere 10 stammen van Israël. Het was een replica van het originele heilige altaar, gebruikt door Mozes en Aäron, wat nog nooit eerder gedaan was, dus de andere 10 stammen dachten dat Ruben, Gad en Manasse zich gezag aanmatigden dat aan de priesters toebehoorde. De 10 stammen kwamen samen om tegen hen te strijde te trekken.
De 2 ½ stammen moesten, voordat de aanval zou beginnen, voor de raad komen en zij legden de raad uit dat het niet zo was als zij aangenomen hadden, want het altaar was niet bedoeld om op te offeren, maar als een getuigenis aan hun grens, zodat iedereen zou weten dat zij de Here God alleen zouden volgen. De 10 stammen zagen het altaar en gingen van het ergste uit, terwijl het de bedoeling van de 2 ½ stammen was om daarmee hun ijver en trouw aan God te tonen.
Alle 12 stammen besloten toen het altaar Ed te noemen. Het Hebreeuwse woord voor Ed, in het Engels vertaald en het Engelse alfabet gebruikende, betekent getuigenis of getuige. Dat altaar, bedoeld om een geloofsgetuigenis aan te duiden door de 2 ½ stammen, werd per abuis aanvankelijk door de andere 10 stammen gezien als een teken van rebellie.
Trek geen voorbarige conclusies
Wij hadden tot de conclusie kunnen komen dat Josia onze zoon Brian wilde doden. Hij dacht dat hij tikkertje speelde. Wij moesten eerst de feiten verzamelen om een juist oordeel over de situatie te kunnen vellen over het motief en de bedoelingen van Josia. De 2 ½ stammen bouwden een altaar om de wereld te laten weten dat zij de God van Israël dienden, maar de 10 stammen dachten dat zij zich gezag aanmatigden dat hen niet toekwam. Het nam tijd en een gesprek met elkaar voordat zij begrepen wat de motieven van de 2 ½ stammen waren.
Wat nu als zij automatisch aangenomen hadden dat hun broeders zondigden? Waarom wilden zij direct een oorlog beginnen, gebaseerd op verkeerde conclusies? Staan wij ook direct klaar de oorlog met iemand aan te gaan, omdat die persoon ons gekwetst heeft? Eindigen wij een relatie omdat ze ons pijn gedaan hebben, zonder eerst onze eigen daden te willen onderzoeken om te zien of wij ook niet een aandeel daarin gehad hebben?
Concluderen wij dat hun houding naar ons toe verkeerd is, maar zou het niet kunnen zijn dat zij willen dat wij erkennen ook een deel van het probleem geweest te zijn? Zouden wij niet eerst naar onszelf moeten kijken, misschien waren wij eerst wel fout,voordat we die ander de schuld geven? Jezus zei dat wij de balk uit ons eigen oog moeten halen voordat wij de splinter uit het oog van een ander kunnen halen. Mattheüs 7:3
Jezus gebruikte het oog als een gelijkenis, daarmee bedoelend hoe wij dingen zien, hoe wij iemands daden bezien. Iemand die direct conclusies trekt is als iemand die een grote balk in zijn eigen oog heeft, wat hun zicht bemoeilijkt, waardoor ze het hele plaatje niet kunnen overzien – de balk blokkeert het zicht en geeft een verkeerd beeld.
Is het waar dat wij anderen oordelen bij hun daden, terwijl wij onszelf oordelen bij onze motieven? Hoe zou het zijn als wij allereerst willen onderzoeken of onze daden bijgedragen hebben aan het misverstand? En als we zouden wachten tot we een motief kunnen horen of zien, voordat wij aanstoot nemen? Ga niet direct van het ergste uit en check allereerst je eigen hart.
Onderzoek je hart. Dat altaar waar je aanstoot aan neemt, zou misschien wel iemands geloofsverklaring kunnen zijn.
Verzamel meer informatie, ga nog niet direct van het ergste uit…en kijk naar de Vaders voorziening in iedere situatie. Zo leren wij geduld, liefde en rechtvaardigheid.
Volgende week een ander onderwerp, tot dan,
Zegen,
John Fenn
www.cwowi.org
mail naar [email protected]
Toen we in Colorado woonden,had ik een paard dat Josia heette (in de hemel moet ik mij misschien excuseren aan koning Josia, maar mijn paard was goed en ijverig, zoals hij) J
Ik hield ervan met hem op de open prairies van Colorado te rijden, waar je kilometers en kilometers prairieland hebt, waar je cactussen ziet, prairiehonden en waar een bijzondere plant te vinden was, waar Josia graag overheen sprong, de Spaanse Bajonet. De Spaanse Bajonet lijkt ook op een bajonet – het heeft lange, scherpe bladeren, tot wel 1 meter hoog. (een Yukka plant) De bladeren vormen zich als een boeket bloemen en gaan alle kanten op. Als we dan in galop reden en ik hem om de plant heen probeerde te sturen, negeerde hij me gewoon en ging recht op de plant af, zodat hij er overheen kon springen.
Hij genoot ervan over die planten heen te springen, maar ook over andere dingen die dezelfde hoogte hadden. Helaas, moet ik zeggen, want de driewieler van mijn zoon had die hoogte ook.
Het driewieler incident
Brian was toen 3 en hij had een driewieler waarmee hij over ons land reed. Op de dag van het incident bracht hij zichzelf in gevaar, zoals een jongetje van 3 dat doet. Op de één of andere manier lukte het hem met zijn driewieler in de wei te komen waar Josia stond. Hij reed daar zo hard hij kon, achter Josia aan, die van de ene kant van de wei naar de andere kant rende. Hij speelde tikkertje, leek het wel. Barb kwam roepend naar mij toen dat Josia in paniek was en onze zoon zou doden, dus kom alsjeblieft direct!
Toen ik naar de wei rende, zag ik dat Josia met volle vaart op Brian afkwam, en met perfecte timing over hem heen sprong, zijn hoeven misten Brians hoofd ruimschoots. Voordat ik arriveerde, deed hij dit 2 keer. Ik sprong over het hek en in één beweging tilde ik Brian op en bracht hem naar Barb. Wow! Dat was gelukkig goed gegaan! Brian dacht dat hij tikkertje met het paard aan het spelen was en misschien dacht het paard dat ook wel, maar wij zagen het gevaar.
Hoe wij aanvankelijk situaties begrijpen, bepaalt geloof of angst, vrijmoedigheid of lafhartigheid, het beste geloven van iemand of het slechtst. Wij en de Heer zien dezelfde situatie: Willen we Zijn perspectief of die van ons? Trekken wij conclusies of wachten we op de feiten? Was het de bedoeling van dat paard onze zoon te doden of was het een spel?
Barb en ik concludeerden dat het goede karakter van Josia hem over Brian heen deed springen, maar hij was zeker geagiteerd over het feit dat Brian op zijn ‘terrein’ gekomen was. Een spel of niet, het was een gevaarlijke situatie, maar het was duidelijk dat het paard geen kwade bedoelingen had gehad. Eigenlijk was het zijn gevoelige aard dat hem over Brian heen deed springen, wat bewees dat hij hem geen kwaad wilde doen.
En dat – of onze paard wel of geen kwade bedoelingen had gehad – wisten we aanvankelijk niet. Wij moesten eerst alle feiten verzamelen en zien hoe hij met Brian omging, voordat we tot die conclusie konden komen. Hadden wij direct aangenomen dat hij hem had willen doden, dan zou dat ingehouden hebben dat het paard vernietigd zou moeten worden. Als wij onmiddellijk een conclusie trekken over een situatie, zouden we in boosheid of aanstoot kunnen reageren, terwijl dat helemaal niet de bedoeling geweest was.
Wie is Ed, vraag jij je af?
In Jozua 22 zien we het verhaal van de stammen van Ruben, Gad en de halve stam Manasse die een altaar oprichten aan de Jordaan, een mizbe’ach in het Hebreeuws, bij de grens van de andere 10 stammen van Israël. Het was een replica van het originele heilige altaar, gebruikt door Mozes en Aäron, wat nog nooit eerder gedaan was, dus de andere 10 stammen dachten dat Ruben, Gad en Manasse zich gezag aanmatigden dat aan de priesters toebehoorde. De 10 stammen kwamen samen om tegen hen te strijde te trekken.
De 2 ½ stammen moesten, voordat de aanval zou beginnen, voor de raad komen en zij legden de raad uit dat het niet zo was als zij aangenomen hadden, want het altaar was niet bedoeld om op te offeren, maar als een getuigenis aan hun grens, zodat iedereen zou weten dat zij de Here God alleen zouden volgen. De 10 stammen zagen het altaar en gingen van het ergste uit, terwijl het de bedoeling van de 2 ½ stammen was om daarmee hun ijver en trouw aan God te tonen.
Alle 12 stammen besloten toen het altaar Ed te noemen. Het Hebreeuwse woord voor Ed, in het Engels vertaald en het Engelse alfabet gebruikende, betekent getuigenis of getuige. Dat altaar, bedoeld om een geloofsgetuigenis aan te duiden door de 2 ½ stammen, werd per abuis aanvankelijk door de andere 10 stammen gezien als een teken van rebellie.
Trek geen voorbarige conclusies
Wij hadden tot de conclusie kunnen komen dat Josia onze zoon Brian wilde doden. Hij dacht dat hij tikkertje speelde. Wij moesten eerst de feiten verzamelen om een juist oordeel over de situatie te kunnen vellen over het motief en de bedoelingen van Josia. De 2 ½ stammen bouwden een altaar om de wereld te laten weten dat zij de God van Israël dienden, maar de 10 stammen dachten dat zij zich gezag aanmatigden dat hen niet toekwam. Het nam tijd en een gesprek met elkaar voordat zij begrepen wat de motieven van de 2 ½ stammen waren.
Wat nu als zij automatisch aangenomen hadden dat hun broeders zondigden? Waarom wilden zij direct een oorlog beginnen, gebaseerd op verkeerde conclusies? Staan wij ook direct klaar de oorlog met iemand aan te gaan, omdat die persoon ons gekwetst heeft? Eindigen wij een relatie omdat ze ons pijn gedaan hebben, zonder eerst onze eigen daden te willen onderzoeken om te zien of wij ook niet een aandeel daarin gehad hebben?
Concluderen wij dat hun houding naar ons toe verkeerd is, maar zou het niet kunnen zijn dat zij willen dat wij erkennen ook een deel van het probleem geweest te zijn? Zouden wij niet eerst naar onszelf moeten kijken, misschien waren wij eerst wel fout,voordat we die ander de schuld geven? Jezus zei dat wij de balk uit ons eigen oog moeten halen voordat wij de splinter uit het oog van een ander kunnen halen. Mattheüs 7:3
Jezus gebruikte het oog als een gelijkenis, daarmee bedoelend hoe wij dingen zien, hoe wij iemands daden bezien. Iemand die direct conclusies trekt is als iemand die een grote balk in zijn eigen oog heeft, wat hun zicht bemoeilijkt, waardoor ze het hele plaatje niet kunnen overzien – de balk blokkeert het zicht en geeft een verkeerd beeld.
Is het waar dat wij anderen oordelen bij hun daden, terwijl wij onszelf oordelen bij onze motieven? Hoe zou het zijn als wij allereerst willen onderzoeken of onze daden bijgedragen hebben aan het misverstand? En als we zouden wachten tot we een motief kunnen horen of zien, voordat wij aanstoot nemen? Ga niet direct van het ergste uit en check allereerst je eigen hart.
Onderzoek je hart. Dat altaar waar je aanstoot aan neemt, zou misschien wel iemands geloofsverklaring kunnen zijn.
Verzamel meer informatie, ga nog niet direct van het ergste uit…en kijk naar de Vaders voorziening in iedere situatie. Zo leren wij geduld, liefde en rechtvaardigheid.
Volgende week een ander onderwerp, tot dan,
Zegen,
John Fenn
www.cwowi.org
mail naar [email protected]
RSS Feed