About Apostles 1 of 1
Over apostelen 1 van 1
Hallo allemaal,
Omdat er zoveel mensen zijn die zichzelf apostel of profeet noemen, leek het me goed om in deze laatste ‘Weekly Thoughts’ te delen wat de Bijbel zegt – in plaats van te kijken naar iemands visitekaartje of de titel die ze voor hun naam zetten.
De oorspronkelijke context
Tegenwoordig zijn de ‘vijfvoudige bedieningsgaven’ zelfstandige naamwoorden: apostel, profeet, leraar, herder en evangelist. Maar die woorden zijn Griekse woorden die in het Engels zijn overgezet. Dat betekent dat vertalers van de Bijbel werkwoorden, in dit geval ‘gezondene’ of ‘apostolos’, namen en in plaats van bij ‘gezondene’ te blijven, veranderden ze apostolos in een Engels zelfstandig naamwoord. Ze maakten ook van ‘iemand die voorspelt’ een profeet, van iemand die ‘de waarheid verkondigt’ een leraar, van iemand die ‘schapen hoedt’ een herder, en van ‘iemand die goed nieuws verkondigt’ een evangelist. Zo werden deze werkwoorden zelfstandige naamwoorden, die perfect pasten in de hiërarchie van de kerkcultuur van meer dan 400 jaar geleden.
Ze deden hetzelfde met het woord ‘bisschop’, dat ‘episkopos’ is en ‘iemand die toezicht houdt’ betekent. Bekijk 1 Timoteüs 3:1 in het King James-Engels, en vervolgens het eigenlijke Grieks:
KJV: “Het is een waar woord: als iemand het ambt van bisschop begeert, begeert hij een goed werk.”
Grieks: “Betrouwbaar is het gezegde: als iemand naar het toezicht (opziener) streeft, verlangt hij naar een mooi werk.”
Bedenk ook dat het woord ‘diaken’ in het Grieks ‘diakonia’ is, wat ‘dienst’ of ‘dienen’ betekent. Ze maakten van ‘iemand die dient’ een ambt in een kerk, genaamd ‘diaken’. De vertalers hebben ons een slechte dienst bewezen door deze werkwoorden om te zetten in woorden die door de eeuwen heen zelfstandige naamwoorden zijn geworden, hoewel dit de hiërarchie van de mainstream-kerken goed van pas kwam. Hier is Romeinen 11:13, eerst in de King James Version en vervolgens in het Grieks, om te zien hoe de betekenis is veranderd:
King James Version: “Want ik spreek tot u, heidenen, voor zover ik de apostel van de heidenen ben, verheerlijk ik mijn ambt.”
Grieks: “Tot u, heidenen, spreek ik nu; inderdaad, ik ben gezonden om u te dienen, en ik roem in mijn dienst (aan u).”
In de moderne auditoriumkerk lijkt het alsof een apostel een zelfstandig naamwoord is, een titel. Het lijkt ook alsof het zijn van een apostel of bisschop (opzichter) een ambt is, terwijl het Griekse woord in feite ‘dienst’ is. In de realiteit van het Nieuwe Testament bestaat er niet zoiets als een ‘ambt’ – of het nu gaat om een voorganger of apostel, voorbidder of profeet – het is het woord ‘dienst’ (diakonia).
Wat definieert een apostel?
Bedenk dat het hele Nieuwe Testament is geschreven door deze gezonden aan mensen in huisgemeenten.
Ten eerste is de oorspronkelijke context van een apostel dus dat zij huiskerken stichten. Zij ondersteunen het discipelschapsproces door middel van relaties binnen het gezin, met vrienden, buren en collega's. Dat zijn de vier belangrijkste relatiesferen die in het Nieuwe Testament voorkomen. Een vijfde zou de ‘vredestichter’ zijn, iemand die je kent, jou accepteert, maar de Heer nog niet kent.
Ten tweede is Jezus aan hen verschenen om hen hun opdracht te geven. 1 Korintiërs 9:1:
“Ben ik niet vrij?” Ben ik niet een gezondene (apostel)? Heb ik de Heer niet gezien? Zijn jullie niet mijn werk in de Heer?" De uitspraak dat hij vrij is, verwijst naar het vorige hoofdstuk waarin hij de vrijheid besprak om te eten wat je wilt; hier geeft hij aan dat hij in praktijk brengt wat hij onderwijst.
Merk op dat hij zegt dat hij een gezondene (apostel) is, dat hij de Heer heeft gezien, en dat zij, de Korinthiërs, zijn werk in de Heer zijn. Merk ook op dat Paulus de Heer zag zoals ik of anderen dat hebben gedaan – na Zijn hemelvaart in de Geest. Maar dat telt nog steeds als het zien van de Heer, zoals in dit vers wordt aangetoond; dat was onderdeel van Paulus’ geloofwaardigheid als apostel; hij had de Heer gezien.
Ten derde is hun opdracht voor een specifieke groep of taak. In 1 Korintiërs 9:2 schrijft hij aan de Korintiërs:
“Als ik voor anderen geen gezondene (apostel) ben, ben ik dat wel voor jullie, want jullie zijn het bewijs dat ik gezonden ben (apostelschap).” Hij was geen apostel voor iedereen, maar alleen voor een specifieke groep.
In Galaten 2:9 schreef Paulus dat Petrus, Jakobus en Johannes ‘de genade’ in hem en Barnabas ‘zagen’ en hen de hand van gemeenschap gaven, waarbij ze overeenkwamen dat hun dienst aan de Joden was, terwijl Paulus en Barnabas naar de heidenen waren gezonden. In Handelingen 9:15, toen de Heer aan Paulus verscheen op de weg naar Damascus, zei Hij specifiek dat Hij hem naar de heidenen (niet-Joden) zond. Dat laat ons zien dat het apostelschap een specifieke bevolkingsgroep betreft en daarmee beperkingen heeft tot die bevolkingsgroep.
Toen de Heer mij op 4 november 2001 bezocht en mij de handen oplegde, zei Hij dit: " Je hebt het werk van een apostel gedaan, maar nu leg ik je de handen op als apostel voor deze taak: ik wil dat je een huiskerk en een netwerk van huiskerken begint, en dit zo structureert dat het de ontwikkeling van huiskerken over de hele wereld bevordert." Mijn opdracht als ‘gezondene’ is beperkt tot huiskerken, maar is wereldwijd. Ik ben niet gezonden als apostel voor grote kerkgebouwen, hoewel ik daar vrijelijk en met vreugde dien. Er is mij geen specifieke bevolkingsgroep toegewezen, want Hij zei ‘over de hele wereld’. De grenzen van mijn apostelschap liggen bij degenen in huisgebaseerde bedieningen. Ik onderwijs voor iedereen, ik ben een ziener voor iedereen, ik ben pastor en overziener van onze CWOWI-groep en mijn apostelschap is uitsluitend voor CWOWI. Ik werk daarom samen met anderen met verschillende roepingen; we zitten allemaal in hetzelfde team en helpen waar gevraagd.
Toen Hij zei: ‘Je hebt het werk van een apostel gedaan’, verwees Hij naar het feit dat ik lesgaf en langs kerken ging om te onderwijzen en te overleggen met voorgangers en leiders van bijbelscholen over van alles, van hun persoonlijke kwesties en conflicten tot hoe ze de positieve impact van hun bediening op mensen konden vergroten. Ik had gedaan wat apostelen ook doen, maar tot dat moment was ik geen apostel (een gezondene). Ik denk dat velen die het werk van een apostel doen maar geen apostelen zijn, zichzelf apostelen noemen. Maar ze starten geen huiskerken, ze zijn niet transparant en niet in relaties die daar deel van uitmaken, Jezus is niet aan hen verschenen om hen de handen op te leggen voor een specifieke taak om naar een groep of taak gezonden te worden. Maar omdat ze een deel doen van wat een apostel doet, leent de auditoriumkerkcultuur zich voor titels en zelfstandige naamwoorden en het eren van die verkeerd bestempelde mensen.
Als tiener vertelde de Vader mij dat Hij mij riep om een Ziener te zijn. Als tiener begon ik les te geven en dat is een van de, zo niet de belangrijkste gave. Ik heb altijd een ‘pastorshart’ gehad, zorgend voor Gods volk om hen door het discipelschapsproces te leiden. Mijn opdracht als apostel kwam er in 2001 bij, maar dat is voor een specifieke opdracht.
Dat is gebouwd op de reeds bestaande gaven van ziener, leraar en pastor. Die zijn voor iedereen, maar mijn apostelschap is alleen voor huiskerken en degenen in het CWOWI-netwerk die daaruit voortkomen. Petrus, Jakobus en Johannes wisten dat zij apostelen (gezonden) waren voor de Joden, Paulus en Barnabas wisten dat zij gezonden waren voor de heidenen. De opdracht en de grenzen daarvan waren duidelijk zichtbaar.
Ten vierde, een apostel heeft tekenen en wonderen in zijn bediening, zoals vermeld in 2 Korintiërs 12:12: “Voorwaar, de tekenen van een gezondene (apostel) zijn onder u bewerkt in alle geduld en volharding, met tekenen, wonderen en krachten.” Hoewel ik in mijn bediening ook dramatische wonderen en genezingen heb meegemaakt zoals te zien is in de evangeliën – de lammen lopen, de doven horen, de blinden worden genezen en meer – spreek ik er niet over, opdat mensen niet naar mij kijken maar naar de Heer.
Maar op een keer zei ik tegen Hem dat ik graag meer van die spectaculaire genezingen zou willen zien, en Zijn antwoord verraste me: “Waarom denk je dat Ik je zo vaak bezoek tijdens je bijeenkomsten, en de ogen van zo velen open om Mij te zien of te weten dat Ik daar in hun midden ben? Ook dit maakt deel uit van de tekenen en wonderen.” Dus ik heb mijn fout ingezien en heb het sindsdien niet meer ter sprake gebracht. Er zijn zo vaak momenten geweest waarop misschien wel zes of meer mensen de Heer in ons midden zien terwijl Hij rondloopt en met mensen spreekt; sommigen zien Hem en anderen voelen Hem gewoon vlak voor zich, of voelen in hun geest Zijn omhelzing of Zijn hand op de schouder van hun geest. En meestal zullen sommigen visioenen hebben, engelen of de wolk van heerlijkheid zien, of in de Geest met de Heer worden weggevoerd. Ik word er voortdurend nederig en verbaasd door dat Hij dit doet, meestal tijdens de aanbiddingsmomenten op onze conferenties.
Jaren geleden was er een tijd dat het populair was om jezelf een apostel te noemen. Sommigen gingen zelfs zo ver dat ze van voorgangers eisten dat ze persoonlijk tienden aan hen afdroegen, en dat hun kerk tienden aan hun bediening afdroeg, waardoor ze zichzelf verrijkten door deze manipulatie. Moge de Heer genade hebben met hun zielen. Noch Paulus, noch enige andere apostel eiste tienden of andere financiële steun; Paulus verwachtte dat mensen gemeenschap zouden hebben met Christus in hen en zouden geven aan degenen die hen hadden onderwezen, maar er was nooit een eis, en daarom zeg ik heel weinig over geld. Bovendien hadden apostelen netwerken, zoals blijkt uit de brief van Paulus over zijn reizen naar de (huis)kerken die met hem verbonden waren – in Rome, Korinthe, Efeze, de regio Galatië, Filippi, Kolosse en Thessaloniki. Hij schreef aan de Romeinen dat hij naar Spanje wilde gaan, maar niet zeker wist of hij zo ver zou komen.
Het was niet zijn bedoeling om in andermans werk in te breken, zoals vermeld in 2 Korintiërs 10:12-15: “Wij zullen ons beperken tot het werkgebied dat de Heer ons heeft toegewezen, waaronder jullie vallen...”
De samenvatting van de bijbelse definitie van een apostel is dan: zij ondersteunen het discipelschapsproces door middel van relaties en bijeenkomsten thuis. De Heer is aan hen verschenen om hen een specifieke opdracht te geven waarvoor zij ‘gezonden’ zijn. Hun opdracht betreft een specifieke taak of bevolkingsgroep. Hun bediening gaat gepaard met tekenen en wonderen.
En ik ben dankbaar voor jullie allemaal die deze Wekelijkse Gedachten en maandelijkse Nieuwsbrieven lezen. Ik kijk uit naar de dag dat we elkaar persoonlijk kunnen begroeten. Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen!
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
Over apostelen 1 van 1
Hallo allemaal,
Omdat er zoveel mensen zijn die zichzelf apostel of profeet noemen, leek het me goed om in deze laatste ‘Weekly Thoughts’ te delen wat de Bijbel zegt – in plaats van te kijken naar iemands visitekaartje of de titel die ze voor hun naam zetten.
De oorspronkelijke context
Tegenwoordig zijn de ‘vijfvoudige bedieningsgaven’ zelfstandige naamwoorden: apostel, profeet, leraar, herder en evangelist. Maar die woorden zijn Griekse woorden die in het Engels zijn overgezet. Dat betekent dat vertalers van de Bijbel werkwoorden, in dit geval ‘gezondene’ of ‘apostolos’, namen en in plaats van bij ‘gezondene’ te blijven, veranderden ze apostolos in een Engels zelfstandig naamwoord. Ze maakten ook van ‘iemand die voorspelt’ een profeet, van iemand die ‘de waarheid verkondigt’ een leraar, van iemand die ‘schapen hoedt’ een herder, en van ‘iemand die goed nieuws verkondigt’ een evangelist. Zo werden deze werkwoorden zelfstandige naamwoorden, die perfect pasten in de hiërarchie van de kerkcultuur van meer dan 400 jaar geleden.
Ze deden hetzelfde met het woord ‘bisschop’, dat ‘episkopos’ is en ‘iemand die toezicht houdt’ betekent. Bekijk 1 Timoteüs 3:1 in het King James-Engels, en vervolgens het eigenlijke Grieks:
KJV: “Het is een waar woord: als iemand het ambt van bisschop begeert, begeert hij een goed werk.”
Grieks: “Betrouwbaar is het gezegde: als iemand naar het toezicht (opziener) streeft, verlangt hij naar een mooi werk.”
Bedenk ook dat het woord ‘diaken’ in het Grieks ‘diakonia’ is, wat ‘dienst’ of ‘dienen’ betekent. Ze maakten van ‘iemand die dient’ een ambt in een kerk, genaamd ‘diaken’. De vertalers hebben ons een slechte dienst bewezen door deze werkwoorden om te zetten in woorden die door de eeuwen heen zelfstandige naamwoorden zijn geworden, hoewel dit de hiërarchie van de mainstream-kerken goed van pas kwam. Hier is Romeinen 11:13, eerst in de King James Version en vervolgens in het Grieks, om te zien hoe de betekenis is veranderd:
King James Version: “Want ik spreek tot u, heidenen, voor zover ik de apostel van de heidenen ben, verheerlijk ik mijn ambt.”
Grieks: “Tot u, heidenen, spreek ik nu; inderdaad, ik ben gezonden om u te dienen, en ik roem in mijn dienst (aan u).”
In de moderne auditoriumkerk lijkt het alsof een apostel een zelfstandig naamwoord is, een titel. Het lijkt ook alsof het zijn van een apostel of bisschop (opzichter) een ambt is, terwijl het Griekse woord in feite ‘dienst’ is. In de realiteit van het Nieuwe Testament bestaat er niet zoiets als een ‘ambt’ – of het nu gaat om een voorganger of apostel, voorbidder of profeet – het is het woord ‘dienst’ (diakonia).
Wat definieert een apostel?
Bedenk dat het hele Nieuwe Testament is geschreven door deze gezonden aan mensen in huisgemeenten.
Ten eerste is de oorspronkelijke context van een apostel dus dat zij huiskerken stichten. Zij ondersteunen het discipelschapsproces door middel van relaties binnen het gezin, met vrienden, buren en collega's. Dat zijn de vier belangrijkste relatiesferen die in het Nieuwe Testament voorkomen. Een vijfde zou de ‘vredestichter’ zijn, iemand die je kent, jou accepteert, maar de Heer nog niet kent.
Ten tweede is Jezus aan hen verschenen om hen hun opdracht te geven. 1 Korintiërs 9:1:
“Ben ik niet vrij?” Ben ik niet een gezondene (apostel)? Heb ik de Heer niet gezien? Zijn jullie niet mijn werk in de Heer?" De uitspraak dat hij vrij is, verwijst naar het vorige hoofdstuk waarin hij de vrijheid besprak om te eten wat je wilt; hier geeft hij aan dat hij in praktijk brengt wat hij onderwijst.
Merk op dat hij zegt dat hij een gezondene (apostel) is, dat hij de Heer heeft gezien, en dat zij, de Korinthiërs, zijn werk in de Heer zijn. Merk ook op dat Paulus de Heer zag zoals ik of anderen dat hebben gedaan – na Zijn hemelvaart in de Geest. Maar dat telt nog steeds als het zien van de Heer, zoals in dit vers wordt aangetoond; dat was onderdeel van Paulus’ geloofwaardigheid als apostel; hij had de Heer gezien.
Ten derde is hun opdracht voor een specifieke groep of taak. In 1 Korintiërs 9:2 schrijft hij aan de Korintiërs:
“Als ik voor anderen geen gezondene (apostel) ben, ben ik dat wel voor jullie, want jullie zijn het bewijs dat ik gezonden ben (apostelschap).” Hij was geen apostel voor iedereen, maar alleen voor een specifieke groep.
In Galaten 2:9 schreef Paulus dat Petrus, Jakobus en Johannes ‘de genade’ in hem en Barnabas ‘zagen’ en hen de hand van gemeenschap gaven, waarbij ze overeenkwamen dat hun dienst aan de Joden was, terwijl Paulus en Barnabas naar de heidenen waren gezonden. In Handelingen 9:15, toen de Heer aan Paulus verscheen op de weg naar Damascus, zei Hij specifiek dat Hij hem naar de heidenen (niet-Joden) zond. Dat laat ons zien dat het apostelschap een specifieke bevolkingsgroep betreft en daarmee beperkingen heeft tot die bevolkingsgroep.
Toen de Heer mij op 4 november 2001 bezocht en mij de handen oplegde, zei Hij dit: " Je hebt het werk van een apostel gedaan, maar nu leg ik je de handen op als apostel voor deze taak: ik wil dat je een huiskerk en een netwerk van huiskerken begint, en dit zo structureert dat het de ontwikkeling van huiskerken over de hele wereld bevordert." Mijn opdracht als ‘gezondene’ is beperkt tot huiskerken, maar is wereldwijd. Ik ben niet gezonden als apostel voor grote kerkgebouwen, hoewel ik daar vrijelijk en met vreugde dien. Er is mij geen specifieke bevolkingsgroep toegewezen, want Hij zei ‘over de hele wereld’. De grenzen van mijn apostelschap liggen bij degenen in huisgebaseerde bedieningen. Ik onderwijs voor iedereen, ik ben een ziener voor iedereen, ik ben pastor en overziener van onze CWOWI-groep en mijn apostelschap is uitsluitend voor CWOWI. Ik werk daarom samen met anderen met verschillende roepingen; we zitten allemaal in hetzelfde team en helpen waar gevraagd.
Toen Hij zei: ‘Je hebt het werk van een apostel gedaan’, verwees Hij naar het feit dat ik lesgaf en langs kerken ging om te onderwijzen en te overleggen met voorgangers en leiders van bijbelscholen over van alles, van hun persoonlijke kwesties en conflicten tot hoe ze de positieve impact van hun bediening op mensen konden vergroten. Ik had gedaan wat apostelen ook doen, maar tot dat moment was ik geen apostel (een gezondene). Ik denk dat velen die het werk van een apostel doen maar geen apostelen zijn, zichzelf apostelen noemen. Maar ze starten geen huiskerken, ze zijn niet transparant en niet in relaties die daar deel van uitmaken, Jezus is niet aan hen verschenen om hen de handen op te leggen voor een specifieke taak om naar een groep of taak gezonden te worden. Maar omdat ze een deel doen van wat een apostel doet, leent de auditoriumkerkcultuur zich voor titels en zelfstandige naamwoorden en het eren van die verkeerd bestempelde mensen.
Als tiener vertelde de Vader mij dat Hij mij riep om een Ziener te zijn. Als tiener begon ik les te geven en dat is een van de, zo niet de belangrijkste gave. Ik heb altijd een ‘pastorshart’ gehad, zorgend voor Gods volk om hen door het discipelschapsproces te leiden. Mijn opdracht als apostel kwam er in 2001 bij, maar dat is voor een specifieke opdracht.
Dat is gebouwd op de reeds bestaande gaven van ziener, leraar en pastor. Die zijn voor iedereen, maar mijn apostelschap is alleen voor huiskerken en degenen in het CWOWI-netwerk die daaruit voortkomen. Petrus, Jakobus en Johannes wisten dat zij apostelen (gezonden) waren voor de Joden, Paulus en Barnabas wisten dat zij gezonden waren voor de heidenen. De opdracht en de grenzen daarvan waren duidelijk zichtbaar.
Ten vierde, een apostel heeft tekenen en wonderen in zijn bediening, zoals vermeld in 2 Korintiërs 12:12: “Voorwaar, de tekenen van een gezondene (apostel) zijn onder u bewerkt in alle geduld en volharding, met tekenen, wonderen en krachten.” Hoewel ik in mijn bediening ook dramatische wonderen en genezingen heb meegemaakt zoals te zien is in de evangeliën – de lammen lopen, de doven horen, de blinden worden genezen en meer – spreek ik er niet over, opdat mensen niet naar mij kijken maar naar de Heer.
Maar op een keer zei ik tegen Hem dat ik graag meer van die spectaculaire genezingen zou willen zien, en Zijn antwoord verraste me: “Waarom denk je dat Ik je zo vaak bezoek tijdens je bijeenkomsten, en de ogen van zo velen open om Mij te zien of te weten dat Ik daar in hun midden ben? Ook dit maakt deel uit van de tekenen en wonderen.” Dus ik heb mijn fout ingezien en heb het sindsdien niet meer ter sprake gebracht. Er zijn zo vaak momenten geweest waarop misschien wel zes of meer mensen de Heer in ons midden zien terwijl Hij rondloopt en met mensen spreekt; sommigen zien Hem en anderen voelen Hem gewoon vlak voor zich, of voelen in hun geest Zijn omhelzing of Zijn hand op de schouder van hun geest. En meestal zullen sommigen visioenen hebben, engelen of de wolk van heerlijkheid zien, of in de Geest met de Heer worden weggevoerd. Ik word er voortdurend nederig en verbaasd door dat Hij dit doet, meestal tijdens de aanbiddingsmomenten op onze conferenties.
Jaren geleden was er een tijd dat het populair was om jezelf een apostel te noemen. Sommigen gingen zelfs zo ver dat ze van voorgangers eisten dat ze persoonlijk tienden aan hen afdroegen, en dat hun kerk tienden aan hun bediening afdroeg, waardoor ze zichzelf verrijkten door deze manipulatie. Moge de Heer genade hebben met hun zielen. Noch Paulus, noch enige andere apostel eiste tienden of andere financiële steun; Paulus verwachtte dat mensen gemeenschap zouden hebben met Christus in hen en zouden geven aan degenen die hen hadden onderwezen, maar er was nooit een eis, en daarom zeg ik heel weinig over geld. Bovendien hadden apostelen netwerken, zoals blijkt uit de brief van Paulus over zijn reizen naar de (huis)kerken die met hem verbonden waren – in Rome, Korinthe, Efeze, de regio Galatië, Filippi, Kolosse en Thessaloniki. Hij schreef aan de Romeinen dat hij naar Spanje wilde gaan, maar niet zeker wist of hij zo ver zou komen.
Het was niet zijn bedoeling om in andermans werk in te breken, zoals vermeld in 2 Korintiërs 10:12-15: “Wij zullen ons beperken tot het werkgebied dat de Heer ons heeft toegewezen, waaronder jullie vallen...”
De samenvatting van de bijbelse definitie van een apostel is dan: zij ondersteunen het discipelschapsproces door middel van relaties en bijeenkomsten thuis. De Heer is aan hen verschenen om hen een specifieke opdracht te geven waarvoor zij ‘gezonden’ zijn. Hun opdracht betreft een specifieke taak of bevolkingsgroep. Hun bediening gaat gepaard met tekenen en wonderen.
En ik ben dankbaar voor jullie allemaal die deze Wekelijkse Gedachten en maandelijkse Nieuwsbrieven lezen. Ik kijk uit naar de dag dat we elkaar persoonlijk kunnen begroeten. Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen!
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
RSS Feed