Why the Wilderness? The place of silence. 3 of 3
Waarom de wildernis? De plaats van stilte. 3 van 3
Hallo allemaal,
Ben je ooit in een woestijn geweest? Er is daar niet veel anders dan rotsen, zand en een paar planten. Het is bruin van kleur en lijkt eindeloos. Het is saai. Het is als een kom pap. Er is visueel niets dat je afleidt en er is geen geluid, behalve af en toe die van een vogel. De schoonheid ervan ligt in de kaalheid. De droge woestijn is een plek van stilte, waar je alleen bent, een plek om rond te kijken, na te denken en alleen te zijn met je gedachten.
Stilte is al lang een hoeksteen van het jodendom. De priesters vervulden hun taken in de tempel in stilte. Wanneer ze een dier of graan offerden, gebeurde dat in stilte. Andere religies daarentegen richten zich op gezangen, gongs, liederen, gebeden en dergelijke wanneer hun priesters hun taken uitvoeren. Rabbi Abahu zei dat toen God de geboden aan Mozes gaf, alle mensen stil waren en zelfs de wereld stil werd. Het vasten van woorden maakt al lang deel uit van het jodendom en het christendom - met name monniken staan erom bekend dat ze een gelofte van stilte afleggen.
Toen de profeet Elia in de grot was, na zijn confrontatie met de profeten van Baäl, ontmoette hij God niet in de wervelwind, het vuur of de aardbeving, maar in de ‘stille, zachte stem’. In het Hebreeuws: kol demamah dakah, letterlijk ‘het geluid van een subtiele stilte’. Je kunt Hem alleen horen als je niet praat. Als je niet looft. Als je niet bidt.
Velen hebben ontdekt dat ze zijn geschapen om Zijn stem te horen op een bepaalde plaats en in een bepaalde gemoedstoestand. Misschien is dat tijdens het werken in de tuin, misschien in de natuur, misschien onder een warme douche of in bad. Het lijkt alsof de Heer ons daar ontmoet en in onze onwetendheid denken we misschien dat Hij een bepaalde locatie verkiest. Maar de waarheid is dat dit de plek is waar we in neutraal gaan staan, wanneer alle andere afleidingen zijn uitgesloten. Eerst worden we ons bewust van Zijn aanwezigheid, dan van Zijn woorden.
Twee delen van het horen
Als ik thuis in mijn kantoor ben, hoor ik vaak dat Barb ergens anders in huis naar me roept. Maar ik kan niet verstaan wat ze zegt – ik hoor haar stem, ik weet dat ze iets zegt, maar ik kan de woorden niet verstaan. Ik moet dichter bij haar komen om het te kunnen verstaan. In het Hebreeuws is de spreker ‘Medaber’ en datgene wat wordt gesproken is de ‘medubar’.
Hoe vaak nemen we in onze geest een leiding waar, waarna ons verstand ertegenin gaat en we ons eigen ding doen, om later te beseffen dat het de Heer was? We hoorden de stem en begrepen misschien de basis van de instructie, maar besloten het te doen zoals ons verstand ons vertelde. Beide delen zijn nodig: eerst horen dat Hij spreekt, dan waarnemen wat Hij communiceert. De Heer kan een heel hoofdstuk downloaden dat we moeilijk onder woorden kunnen brengen omdat de openbaring zo groot is en zoveel ‘puntjes’ in ons leven met elkaar verbindt.
Maar het begon allemaal met stilte. In die stilte weten we dat we geliefd zijn, omarmd en gehoord. We zijn niet alleen. Maar dat besef is subtiel, in onze geest, die stille, zachte stem die soms niets meer is dan een diepe vrede van binnen. Maar het is genoeg, als we het genoeg laten zijn. Er is zo'n rijkdom, zo'n diepgang in het alleen maar voelen van Zijn aanwezigheid, dat als we dat eenmaal opmerken, het is alsof we door de poorten van een groot landgoed stappen. Er is te veel om in één keer te verkennen, en we willen gaan zitten en alles in ons opnemen - zo is Zijn aanwezigheid in onze geest die we waarnemen te midden van de stilte.
Overweeg eens...
God sprak het universum tot bestaan. Daarom zijn gebeden belangrijk. Maar tussen Zijn woorden en die van ons zijn er momenten van stilte. We zetten een punt aan het einde van een zin om stilte aan te geven, het einde van het spreken. We zetten een uitroepteken aan het einde van een zin om een punt of emotie te benadrukken. Maar aan het einde van dat punt of uitroepteken is er een ruimte van stilte. Woorden zijn belangrijk voor het gebed, maar stilte is even belangrijk. Zonder stilte tussen de woorden zouden we de betekenis van de woorden niet kennen.
De duisternis tussen de sterren aan de nachtelijke hemel geeft ze definitie en dimensie. De time-out in een sportevenement is de stilte tussen de actie, die ruimte biedt voor nadenken, plannen en het bepalen van wat er vervolgens in de wedstrijd moet gebeuren. We vertragen onze spraak op plechtige momenten zoals bruiloften en begrafenissen, om ruimte te maken voor stilte en contemplatie. We kunnen geen woorden hebben zonder stilte ertussen. Het is door de afwezigheid van woorden dat we stilte kennen. “Wees stil en weet dat ik God ben.” Psalm 46:10.
Het woord ‘selah’ wordt 71 keer gebruikt in 39 psalmen en is de bron geweest van grote discussies over de betekenis ervan. Het werd gebruikt om een pauze aan te geven, ongeveer zoals een fermata wordt gebruikt bij het schrijven van bladmuziek vandaag de dag. Een fermata wordt een vogelsoog of cycloopsoog genoemd omdat het een punt is met een wenkbrauw erboven. Het betekent dat er een pauze moet worden ingelast nadat de noot naar eigen inzicht van de uitvoerder of muzikant is aangehouden.
De wortel van ‘selah’ betekent eveneens ‘pauzeren’ of ‘opschorten’ of ‘hangen’. Zonder een selah aan het einde van een vers zou iemand blindelings doorgaan naar het volgende vers zonder stil te staan bij het punt dat zojuist is gemaakt. Hoe vaak voelen we ons geleid of hebben we een gevoel van de leiding van de Heer en gaan we gewoon door met onze bezigheden zonder de tijd te nemen om selah te doen, om te pauzeren, om stil te staan bij dat laatste woord, die laatste openbaring die we hadden? Ontvang die rhema, ga dan terug en kauw er nog wat op, om elk beetje geestelijke voeding binnen te krijgen.
Gebed is het middel waarmee onze verzoeken worden overgebracht, stilte brengt ons in Zijn aanwezigheid.
De cultuur leert ons dat stilte een leegte is die gevuld moet worden. In de media is ‘dode lucht’ een no-no. De stilte moet gevuld worden met woorden en/of beelden. Stilte is een leegte. Stilte wordt gelijkgesteld aan eenzaamheid. Daarom hebben onze gebeden de neiging om op te gaan in alle andere geluiden om ons heen, en wordt het moeilijk om de stem van de Herder te onderscheiden tussen de vele andere stemmen. We moeten ophouden naar die andere stemmen te luisteren totdat we op het punt komen dat alleen Zijn stem in de stilte klinkt.
In Christus heeft stilte inhoud. Stilte vereist twee dingen: het zwijgen van de tong en het zwijgen van de ziel. Het zwijgen van de tong opent de deur naar het zwijgen van de ziel. Het opent ook de deur naar liefde, empathie, reflectie en persoonlijke koersaanpassingen.
Ze gaan samen; zoals hierboven beschreven: je kunt woorden alleen definiëren door de stilte ertussen, en zo kun je ook je wandel met God niet echt definiëren zonder periodes van stilte. Maar stilte wordt maar al te vaak vergeten. We vertellen God wat we willen, we verklaren, we strijden, we verkondigen, wij, wij, wij. Hoe kunnen we in vredesnaam verwachten dat we iets van onze Vader en Heer horen als we alleen maar zelf praten? Leer stilte.
Een rabbijn heeft gezegd: “De kreet die men inhoudt, is de krachtigste van allemaal.” Een ander merkte op: “Vasten van woorden heeft een grotere transformerende kracht dan vasten van voedsel.” Overweeg momenten van stilte in de woestijn. Zorg ervoor dat je in je gebedsleven evenveel tijd aan stilte besteedt. Zo leef ik nu al tientallen jaren, en ik ben ervan overtuigd dat dit een van de redenen is waarom de openbaringen blijven stromen. In tijden waarin ik behoefte had aan meer openbaring, vroeg ik de Vader wat Paulus Hem vroeg voor de Efeziërs in 1:17-19: “Vader, geef mij alstublieft de Geest van wijsheid en openbaring in de kennis van U, opdat de ogen van mijn hart verlicht worden om de diepte te kennen van de uitnodiging die U mij doet.”
In de woestijn is de wolk daar. Zijn wonderen zijn daar. Zie ze. Denk erover na. Misschien kun je, net als de priesters, een tijd hebben waarin je je taken in stilte uitvoert, om over je hart na te denken, want de woestijn is er niet om je te testen op het kwade, maar om aan te tonen wat Hij weet dat in je zit, zodat jij het ook kunt weten. DAN zul je in kracht uit de woestijn komen, sterker dan voorheen. De woestijn is slechts een moment in je eeuwige leven, maak er geen levenslang iets van.
Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en mail me op [email protected]
Waarom de wildernis? De plaats van stilte. 3 van 3
Hallo allemaal,
Ben je ooit in een woestijn geweest? Er is daar niet veel anders dan rotsen, zand en een paar planten. Het is bruin van kleur en lijkt eindeloos. Het is saai. Het is als een kom pap. Er is visueel niets dat je afleidt en er is geen geluid, behalve af en toe die van een vogel. De schoonheid ervan ligt in de kaalheid. De droge woestijn is een plek van stilte, waar je alleen bent, een plek om rond te kijken, na te denken en alleen te zijn met je gedachten.
Stilte is al lang een hoeksteen van het jodendom. De priesters vervulden hun taken in de tempel in stilte. Wanneer ze een dier of graan offerden, gebeurde dat in stilte. Andere religies daarentegen richten zich op gezangen, gongs, liederen, gebeden en dergelijke wanneer hun priesters hun taken uitvoeren. Rabbi Abahu zei dat toen God de geboden aan Mozes gaf, alle mensen stil waren en zelfs de wereld stil werd. Het vasten van woorden maakt al lang deel uit van het jodendom en het christendom - met name monniken staan erom bekend dat ze een gelofte van stilte afleggen.
Toen de profeet Elia in de grot was, na zijn confrontatie met de profeten van Baäl, ontmoette hij God niet in de wervelwind, het vuur of de aardbeving, maar in de ‘stille, zachte stem’. In het Hebreeuws: kol demamah dakah, letterlijk ‘het geluid van een subtiele stilte’. Je kunt Hem alleen horen als je niet praat. Als je niet looft. Als je niet bidt.
Velen hebben ontdekt dat ze zijn geschapen om Zijn stem te horen op een bepaalde plaats en in een bepaalde gemoedstoestand. Misschien is dat tijdens het werken in de tuin, misschien in de natuur, misschien onder een warme douche of in bad. Het lijkt alsof de Heer ons daar ontmoet en in onze onwetendheid denken we misschien dat Hij een bepaalde locatie verkiest. Maar de waarheid is dat dit de plek is waar we in neutraal gaan staan, wanneer alle andere afleidingen zijn uitgesloten. Eerst worden we ons bewust van Zijn aanwezigheid, dan van Zijn woorden.
Twee delen van het horen
Als ik thuis in mijn kantoor ben, hoor ik vaak dat Barb ergens anders in huis naar me roept. Maar ik kan niet verstaan wat ze zegt – ik hoor haar stem, ik weet dat ze iets zegt, maar ik kan de woorden niet verstaan. Ik moet dichter bij haar komen om het te kunnen verstaan. In het Hebreeuws is de spreker ‘Medaber’ en datgene wat wordt gesproken is de ‘medubar’.
Hoe vaak nemen we in onze geest een leiding waar, waarna ons verstand ertegenin gaat en we ons eigen ding doen, om later te beseffen dat het de Heer was? We hoorden de stem en begrepen misschien de basis van de instructie, maar besloten het te doen zoals ons verstand ons vertelde. Beide delen zijn nodig: eerst horen dat Hij spreekt, dan waarnemen wat Hij communiceert. De Heer kan een heel hoofdstuk downloaden dat we moeilijk onder woorden kunnen brengen omdat de openbaring zo groot is en zoveel ‘puntjes’ in ons leven met elkaar verbindt.
Maar het begon allemaal met stilte. In die stilte weten we dat we geliefd zijn, omarmd en gehoord. We zijn niet alleen. Maar dat besef is subtiel, in onze geest, die stille, zachte stem die soms niets meer is dan een diepe vrede van binnen. Maar het is genoeg, als we het genoeg laten zijn. Er is zo'n rijkdom, zo'n diepgang in het alleen maar voelen van Zijn aanwezigheid, dat als we dat eenmaal opmerken, het is alsof we door de poorten van een groot landgoed stappen. Er is te veel om in één keer te verkennen, en we willen gaan zitten en alles in ons opnemen - zo is Zijn aanwezigheid in onze geest die we waarnemen te midden van de stilte.
Overweeg eens...
God sprak het universum tot bestaan. Daarom zijn gebeden belangrijk. Maar tussen Zijn woorden en die van ons zijn er momenten van stilte. We zetten een punt aan het einde van een zin om stilte aan te geven, het einde van het spreken. We zetten een uitroepteken aan het einde van een zin om een punt of emotie te benadrukken. Maar aan het einde van dat punt of uitroepteken is er een ruimte van stilte. Woorden zijn belangrijk voor het gebed, maar stilte is even belangrijk. Zonder stilte tussen de woorden zouden we de betekenis van de woorden niet kennen.
De duisternis tussen de sterren aan de nachtelijke hemel geeft ze definitie en dimensie. De time-out in een sportevenement is de stilte tussen de actie, die ruimte biedt voor nadenken, plannen en het bepalen van wat er vervolgens in de wedstrijd moet gebeuren. We vertragen onze spraak op plechtige momenten zoals bruiloften en begrafenissen, om ruimte te maken voor stilte en contemplatie. We kunnen geen woorden hebben zonder stilte ertussen. Het is door de afwezigheid van woorden dat we stilte kennen. “Wees stil en weet dat ik God ben.” Psalm 46:10.
Het woord ‘selah’ wordt 71 keer gebruikt in 39 psalmen en is de bron geweest van grote discussies over de betekenis ervan. Het werd gebruikt om een pauze aan te geven, ongeveer zoals een fermata wordt gebruikt bij het schrijven van bladmuziek vandaag de dag. Een fermata wordt een vogelsoog of cycloopsoog genoemd omdat het een punt is met een wenkbrauw erboven. Het betekent dat er een pauze moet worden ingelast nadat de noot naar eigen inzicht van de uitvoerder of muzikant is aangehouden.
De wortel van ‘selah’ betekent eveneens ‘pauzeren’ of ‘opschorten’ of ‘hangen’. Zonder een selah aan het einde van een vers zou iemand blindelings doorgaan naar het volgende vers zonder stil te staan bij het punt dat zojuist is gemaakt. Hoe vaak voelen we ons geleid of hebben we een gevoel van de leiding van de Heer en gaan we gewoon door met onze bezigheden zonder de tijd te nemen om selah te doen, om te pauzeren, om stil te staan bij dat laatste woord, die laatste openbaring die we hadden? Ontvang die rhema, ga dan terug en kauw er nog wat op, om elk beetje geestelijke voeding binnen te krijgen.
Gebed is het middel waarmee onze verzoeken worden overgebracht, stilte brengt ons in Zijn aanwezigheid.
De cultuur leert ons dat stilte een leegte is die gevuld moet worden. In de media is ‘dode lucht’ een no-no. De stilte moet gevuld worden met woorden en/of beelden. Stilte is een leegte. Stilte wordt gelijkgesteld aan eenzaamheid. Daarom hebben onze gebeden de neiging om op te gaan in alle andere geluiden om ons heen, en wordt het moeilijk om de stem van de Herder te onderscheiden tussen de vele andere stemmen. We moeten ophouden naar die andere stemmen te luisteren totdat we op het punt komen dat alleen Zijn stem in de stilte klinkt.
In Christus heeft stilte inhoud. Stilte vereist twee dingen: het zwijgen van de tong en het zwijgen van de ziel. Het zwijgen van de tong opent de deur naar het zwijgen van de ziel. Het opent ook de deur naar liefde, empathie, reflectie en persoonlijke koersaanpassingen.
Ze gaan samen; zoals hierboven beschreven: je kunt woorden alleen definiëren door de stilte ertussen, en zo kun je ook je wandel met God niet echt definiëren zonder periodes van stilte. Maar stilte wordt maar al te vaak vergeten. We vertellen God wat we willen, we verklaren, we strijden, we verkondigen, wij, wij, wij. Hoe kunnen we in vredesnaam verwachten dat we iets van onze Vader en Heer horen als we alleen maar zelf praten? Leer stilte.
Een rabbijn heeft gezegd: “De kreet die men inhoudt, is de krachtigste van allemaal.” Een ander merkte op: “Vasten van woorden heeft een grotere transformerende kracht dan vasten van voedsel.” Overweeg momenten van stilte in de woestijn. Zorg ervoor dat je in je gebedsleven evenveel tijd aan stilte besteedt. Zo leef ik nu al tientallen jaren, en ik ben ervan overtuigd dat dit een van de redenen is waarom de openbaringen blijven stromen. In tijden waarin ik behoefte had aan meer openbaring, vroeg ik de Vader wat Paulus Hem vroeg voor de Efeziërs in 1:17-19: “Vader, geef mij alstublieft de Geest van wijsheid en openbaring in de kennis van U, opdat de ogen van mijn hart verlicht worden om de diepte te kennen van de uitnodiging die U mij doet.”
In de woestijn is de wolk daar. Zijn wonderen zijn daar. Zie ze. Denk erover na. Misschien kun je, net als de priesters, een tijd hebben waarin je je taken in stilte uitvoert, om over je hart na te denken, want de woestijn is er niet om je te testen op het kwade, maar om aan te tonen wat Hij weet dat in je zit, zodat jij het ook kunt weten. DAN zul je in kracht uit de woestijn komen, sterker dan voorheen. De woestijn is slechts een moment in je eeuwige leven, maak er geen levenslang iets van.
Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en mail me op [email protected]
RSS Feed