John and Barb's testimony, 5 of 6, hard times
John en Barb’s getuigenis, 5 van 6, moeilijke tijden
Hallo allemaal,
Ik eindigde vorige week met Chris die op ongeveer 5-jarige leeftijd voor het eerst rechtop in zijn bed zat en praatte. Al snel begon hij te lopen met behulp van een rollator en beugels van gegoten plastic die onder zijn voet, hiel en achterkant van zijn kuit pasten. Hij was niet helemaal genezen, maar hij werd wel hanteerbaar.
Chris zag kinderen op tv rennen en zei dan dingen als: “Als ik in de hemel kom, ga ik ook zo rennen.” Elke avond als hij thuis is en we hem in bed leggen, zeg ik: ‘Door Zijn striemen...’ en Chris antwoordt: ‘Ben ik genezen’. Maar hij is beroofd van het vermogen om tijd te begrijpen; iets dat 2000 jaar geleden gebeurde kan hem nu beinvloeden Toen hij 21 was, kwam hij op een dag heel opgewonden door de gang gekropen, als een ‘soldaat’: 'Papa! Papa! Weet je wat Jezus tegen me zei? Hij zei dat Hij met me door de bergen gaat wandelen, ja, joepie, dat is wat Hij zei (lachend, giechelend van opwinding), Hij gaat met me door de bergen wandelen (lachend van opwinding)..."
Tussendoor heb ik bezoek gehad van de Heer, die me uitlegde waarom mensen met langdurige of chronische aandoeningen of ziekten het moeilijk vinden om genezen te worden. Bij dat bezoek stond Jezus aan mijn linkerkant, terwijl ik zat, en Chris aan mijn rechterkant in zijn rolstoel. Chris is tevreden om op de hemel te wachten, hij heeft niet de mentale capaciteit om te ‘geloven’ in genezing, en wij als ouders hebben daar vrede mee, want we kunnen zijn wil niet negeren of hem hogere kennis over geloof bijbrengen.
Hart voor bediening, maar ik moet mijn gezin te eten geven: pizza bezorgen
In 1984 gingen we naar een gemeente, en al spoedig vroegen ze mij om assistent-pastor te worden, maar ze konden me niet betalen. Ik was een pizzabezorgrestaurant begonnen en kreeg daar mijn loon uit.
De belofte was dat de pastor zijn bedrijven zou verkopen en met pensioen zou gaan, waardoor ik zou worden gepromoveerd tot senior pastor, met een volledig salaris. Ik begon op maandagmiddag ‘healing school’-bijeenkomsten te houden. Er kwamen altijd zo’n 15-20 mensen, we zaten in een kring en ik onderwees elke week één punt over genezing. In die tijd begon ik te bewegen in de manifestatie van de Geest die de Bijbel het onderscheiden van geesten noemt. Met mijn ogen wijd open zag ik de natuurlijke wereld, maar tegelijkertijd zag ik ook het rijk van de Heer. Soms wist ik wat iemands motieven waren voor iets wat hij beweerde, maar meestal zag ik het rijk van de Heer.
Ik zag bijvoorbeeld een tong van vuur op iemand.
Deze waren altijd ongeveer 46 cm hoog, met veel kleine tongen van vuur eromheen, die boven iemands hoofd zweefden. Dan zag en hoorde ik de woorden van de Vader tot die persoon, of zag ik een lichtstraal op iemand en hoorde ik de woorden van de Vader tot hen. Soms gebeurde dit in elke bijeenkomst bij een aantal mensen. In april bezocht de Heer mij voor het eerst, tijdens een zondagochtenddienst. Het was de eerste keer dat ik Hem zag, wat beschreven staat in Pursuing the Seasons of God, dus ik zal hier niet in detail treden.
Maar het is belangrijk om te weten dat deze geestelijke dingen zich van april tot de hele zomer voordeden, want in juni 1986 zaten de voorganger en zijn vrouw in onze woonkamer en zeiden dat hij van gedachten was veranderd; hij ging niet met pensioen en er was geen toekomst voor mij bij hen. Ik zag in de Geest een reusachtige hand als een karateslag neerkomen tussen hem en zijn vrouw en Barb en mij. We wisten dat we los van hen waren. Maar we bleven de kerk dienen alsof er niets was veranderd, ons realiserend dat we geestelijk waren vrijgezet, maar dat er in het natuurlijke niets was veranderd.
Daar zit een enorme les in.
Veel mensen zullen in hun geest voelen dat de tijd op hun werk voorbij is, maar in plaats van te wachten tot de Heer de volgende deur opent, nemen ze ontslag en vragen zich vervolgens af waarom ze gebrek lijden. Alleen omdat de wolk boven die baan optrekt, betekent nog niet dat het tijd is om te gaan. Hij gebruikt de tijd tussen het moment dat de genade eindigt en de wolk verder trekt om je te laten groeien in geduld, genade en consistentie. Als je die les niet leert, zal Hij je later in een positie brengen waarin je weer een kans krijgt om te groeien. Je moet wachten tot de wolk wegtrekt, niet alleen wanneer je voelt dat hij optrekt. Doe wat natuurlijk juist is door te solliciteren en je cv bij te werken, maar ga niet weg voordat de volgende deur opengaat.
Dit was een zeer moeilijke tijd voor ons. Ik wist dat de Heer me weer naar de fulltime bediening zou leiden, maar ik wist niet waar dat zou zijn. Hij bezocht me en leerde me dingen, maar het was erg moeilijk, financieel gezien en wat betreft de richting van mijn leven. In oktober van dat jaar, 1986, verscheen de Heer aan mij tijdens een korte reis naar Mexico (gestuurd door de kerk), die mijn leven voor altijd veranderde. Ook dat wordt beschreven in Pursuing the Seasons of God. (Stuur me een e-mail voor een pdf-versie en ik stuur het je toe.)
In deze periode verkochten we de pizzeria, bleven we met schulden bij de belastingdienst zitten en zochten we advocaten voor Chris' hersenletsel. De volledige gevolgen van het opvoeden van een kind met een verstandelijke beperking en een lichamelijke handicap drongen tot ons door. Die zomer en herfst van 1986 waren vooral voor Barb erg moeilijk. Jezus bezocht mij, maar er was geen genezing voor haar eerstgeboren zoon. Advocaten bekeken de dossiers van het ziekenhuis en vertelden ons dat het duidelijk nalatigheid was en dat ze een schadevergoeding van zeven cijfers verwachtten. We hadden advocaten die ons vertelden dat we een schikking van meerdere miljoenen dollars zouden krijgen. Jezus bezocht me en opende mijn ogen voor Zijn rijk. We hadden geen geld en verkochten persoonlijke spullen in wekelijkse garageverkopen om te kunnen eten en de therapieën van Chris te betalen; onze tijd in die kerk was voorbij maar we konden nergens heen... en nog veel meer. Het was gewoon allemaal te veel en we trokken ons terug uit de rechtszaak.
Na acht maanden, op zondag 1 februari 1987, zei de Heer tegen mij:
“Bereid je voor om aan het einde van de maand te verhuizen.” We gehoorzaamden, stopten wat we nog hadden in dozen en wachtten af. Twee zondagen later kwam er een telefoontje naar de kerk (omdat onze telefoon was afgesloten) betreffende het pastoraat van een kerk in het zuidoosten van Colorado. Mijn hart maakte een sprongetje en we maakten afspraken voor een bezoek. Het was een stoffig boerendorpje, uitgestrekt op de prairie van Oost-Colorado, maar ons hart maakte een sprongetje en we wisten dat Hij het was.
We hadden een geleende auto gebruikt, maar we verhuisden 2,5 uur verderop, dus we hadden een eigen auto nodig. We spraken en baden over onze behoefte: een vierdeursauto, automatische versnellingsbak, airconditioning, in goede staat en groot genoeg voor ons vijven. Een dag later was ik ergens naar op weg en reed ik langs een tweedehandsautohandel en mijn hart maakte een sprongetje, dus ik keerde om en ging naar binnen. Tussen de vele auto's stond een oudere witte vierdeurs Chevy Impala uit 1977, maar hij zag goed uit en leek in goede staat te zijn, hoewel hij tien jaar oud was. De eigenaar van het terrein kwam naar me toe en na wat gepraat te hebben zei ik dat ik hem graag wilde kopen, maar dat ik in termijnen zou moeten betalen.
Hij vertelde me dat de auto eigendom was van een vrouw uit zijn kerk en dat hij haar een plezier deed door hem in consignatie te verkopen. Die vrouw bleek een gemeenschappelijke vriendin te zijn die mij kende van onze vorige kerk. Mijn voorwaarden waren dat ik geen aanbetaling had en pas na 90 dagen met de betalingen kon beginnen, maar dat ik de auto meteen nodig had. Ze bad een dag lang, voelde in haar geest dat het de Heer was en belde de kerk om hen te vragen mij te vertellen dat ze de auto aan mij zou verkopen.
De les was dat zelfs God een geparkeerde auto niet kan verplaatsen. We baden, gaven aan wat we nodig hadden, en toen ging ik op zoek naar een auto. We doen wat we in het natuurlijke kunnen doen, en dan komt Hij in actie. We zien dit bij Jezus, die de duizenden in groepen van 50 en 100 liet plaatsnemen en vervolgens de broden en vissen vermenigvuldigde. Hij liet hen de zes waterkruiken zoeken en vullen, en vervolgens veranderde Hij water in wijn.
Verhuizen...
We verhuisden op 1 maart 1987. We verhuisden naar een klein huis naast de kerk, en met klein bedoel ik een vierkant huis, 2 slaapkamers, 1 badkamer, met een fundering die zo slecht was dat toen de fles van onze jongste zoon op de grond viel, hij naar het midden van het huis rolde. Bij onze eerste dienst waren er 7 mensen. Een paar weken later waren dat er tien en we waren blij dat we de dubbele cijfers hadden gehaald! In de bijna zes jaar dat we daar waren, hebben we vier gebouwen gehad naarmate we groeiden, en we hadden veel programma's om de gemeenschap te bereiken.
Al die tijd bleven Barb en ik nadenken over de Word of Faith-beweging, want we zagen het goede, namelijk de integriteit van Gods Woord, maar we voelden ons erg ver verwijderd van degenen die uit balans waren geraakt. Met een gehandicapte zoon, arm, en verschillende kansen in het bedrijfsleven die ons rijk hadden kunnen maken die we afgewezen hadden, pasten we niet in het beeld van een Word of Faith-pastor. We waren te druk bezig met ons vastklampen aan de Heer om ons daar iets van aan te trekken, maar het betekende wel dat we enkele vrienden verloren.
Armoede is een mentaliteit, geen bankrekening
Aan de ene kant was God krachtig aan het werk in ons midden en bezocht de Heer ons regelmatig om mij zoveel dingen te leren. Maar in het natuurlijke waren we straatarm en leefden we van offergave tot offergave. Barb werd door enkele jonge moeders benaderd over het aanvragen van een uitkering, voedselbonnen en gratis melk en kaas van de overheid voor gezinnen met een laag inkomen.
Het siert Barb dat ze inzag dat armoede een mentaliteit is, geen bankrekening. Ze wees alles af en zei dat ze op de Vader zou vertrouwen voor onze behoeften, inclusief de melk, kaas en ander voedsel dat die liefdadigheidsprogramma's aanboden.
Ik kan zeggen dat we in onze tijd daar nooit iets tekort zijn gekomen. Maar we voelden ons nog steeds alleen, vervreemd van Word of Faith en vrienden, en we concentreerden ons op de kern van onze wandel met de Vader en de Heer. In januari had de kerk moeite om onze huur te betalen, en het geld dat voor ons overbleef, mijn salaris, was $ 15. Vijftien dollar, dat is geen typfout. Maar Hij zorgde voor ons...
Hoe Hij voor ons zorgde, en terug naar Tulsa, het centrum van de Bible Belt, is voor volgende week. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org
John en Barb’s getuigenis, 5 van 6, moeilijke tijden
Hallo allemaal,
Ik eindigde vorige week met Chris die op ongeveer 5-jarige leeftijd voor het eerst rechtop in zijn bed zat en praatte. Al snel begon hij te lopen met behulp van een rollator en beugels van gegoten plastic die onder zijn voet, hiel en achterkant van zijn kuit pasten. Hij was niet helemaal genezen, maar hij werd wel hanteerbaar.
Chris zag kinderen op tv rennen en zei dan dingen als: “Als ik in de hemel kom, ga ik ook zo rennen.” Elke avond als hij thuis is en we hem in bed leggen, zeg ik: ‘Door Zijn striemen...’ en Chris antwoordt: ‘Ben ik genezen’. Maar hij is beroofd van het vermogen om tijd te begrijpen; iets dat 2000 jaar geleden gebeurde kan hem nu beinvloeden Toen hij 21 was, kwam hij op een dag heel opgewonden door de gang gekropen, als een ‘soldaat’: 'Papa! Papa! Weet je wat Jezus tegen me zei? Hij zei dat Hij met me door de bergen gaat wandelen, ja, joepie, dat is wat Hij zei (lachend, giechelend van opwinding), Hij gaat met me door de bergen wandelen (lachend van opwinding)..."
Tussendoor heb ik bezoek gehad van de Heer, die me uitlegde waarom mensen met langdurige of chronische aandoeningen of ziekten het moeilijk vinden om genezen te worden. Bij dat bezoek stond Jezus aan mijn linkerkant, terwijl ik zat, en Chris aan mijn rechterkant in zijn rolstoel. Chris is tevreden om op de hemel te wachten, hij heeft niet de mentale capaciteit om te ‘geloven’ in genezing, en wij als ouders hebben daar vrede mee, want we kunnen zijn wil niet negeren of hem hogere kennis over geloof bijbrengen.
Hart voor bediening, maar ik moet mijn gezin te eten geven: pizza bezorgen
In 1984 gingen we naar een gemeente, en al spoedig vroegen ze mij om assistent-pastor te worden, maar ze konden me niet betalen. Ik was een pizzabezorgrestaurant begonnen en kreeg daar mijn loon uit.
De belofte was dat de pastor zijn bedrijven zou verkopen en met pensioen zou gaan, waardoor ik zou worden gepromoveerd tot senior pastor, met een volledig salaris. Ik begon op maandagmiddag ‘healing school’-bijeenkomsten te houden. Er kwamen altijd zo’n 15-20 mensen, we zaten in een kring en ik onderwees elke week één punt over genezing. In die tijd begon ik te bewegen in de manifestatie van de Geest die de Bijbel het onderscheiden van geesten noemt. Met mijn ogen wijd open zag ik de natuurlijke wereld, maar tegelijkertijd zag ik ook het rijk van de Heer. Soms wist ik wat iemands motieven waren voor iets wat hij beweerde, maar meestal zag ik het rijk van de Heer.
Ik zag bijvoorbeeld een tong van vuur op iemand.
Deze waren altijd ongeveer 46 cm hoog, met veel kleine tongen van vuur eromheen, die boven iemands hoofd zweefden. Dan zag en hoorde ik de woorden van de Vader tot die persoon, of zag ik een lichtstraal op iemand en hoorde ik de woorden van de Vader tot hen. Soms gebeurde dit in elke bijeenkomst bij een aantal mensen. In april bezocht de Heer mij voor het eerst, tijdens een zondagochtenddienst. Het was de eerste keer dat ik Hem zag, wat beschreven staat in Pursuing the Seasons of God, dus ik zal hier niet in detail treden.
Maar het is belangrijk om te weten dat deze geestelijke dingen zich van april tot de hele zomer voordeden, want in juni 1986 zaten de voorganger en zijn vrouw in onze woonkamer en zeiden dat hij van gedachten was veranderd; hij ging niet met pensioen en er was geen toekomst voor mij bij hen. Ik zag in de Geest een reusachtige hand als een karateslag neerkomen tussen hem en zijn vrouw en Barb en mij. We wisten dat we los van hen waren. Maar we bleven de kerk dienen alsof er niets was veranderd, ons realiserend dat we geestelijk waren vrijgezet, maar dat er in het natuurlijke niets was veranderd.
Daar zit een enorme les in.
Veel mensen zullen in hun geest voelen dat de tijd op hun werk voorbij is, maar in plaats van te wachten tot de Heer de volgende deur opent, nemen ze ontslag en vragen zich vervolgens af waarom ze gebrek lijden. Alleen omdat de wolk boven die baan optrekt, betekent nog niet dat het tijd is om te gaan. Hij gebruikt de tijd tussen het moment dat de genade eindigt en de wolk verder trekt om je te laten groeien in geduld, genade en consistentie. Als je die les niet leert, zal Hij je later in een positie brengen waarin je weer een kans krijgt om te groeien. Je moet wachten tot de wolk wegtrekt, niet alleen wanneer je voelt dat hij optrekt. Doe wat natuurlijk juist is door te solliciteren en je cv bij te werken, maar ga niet weg voordat de volgende deur opengaat.
Dit was een zeer moeilijke tijd voor ons. Ik wist dat de Heer me weer naar de fulltime bediening zou leiden, maar ik wist niet waar dat zou zijn. Hij bezocht me en leerde me dingen, maar het was erg moeilijk, financieel gezien en wat betreft de richting van mijn leven. In oktober van dat jaar, 1986, verscheen de Heer aan mij tijdens een korte reis naar Mexico (gestuurd door de kerk), die mijn leven voor altijd veranderde. Ook dat wordt beschreven in Pursuing the Seasons of God. (Stuur me een e-mail voor een pdf-versie en ik stuur het je toe.)
In deze periode verkochten we de pizzeria, bleven we met schulden bij de belastingdienst zitten en zochten we advocaten voor Chris' hersenletsel. De volledige gevolgen van het opvoeden van een kind met een verstandelijke beperking en een lichamelijke handicap drongen tot ons door. Die zomer en herfst van 1986 waren vooral voor Barb erg moeilijk. Jezus bezocht mij, maar er was geen genezing voor haar eerstgeboren zoon. Advocaten bekeken de dossiers van het ziekenhuis en vertelden ons dat het duidelijk nalatigheid was en dat ze een schadevergoeding van zeven cijfers verwachtten. We hadden advocaten die ons vertelden dat we een schikking van meerdere miljoenen dollars zouden krijgen. Jezus bezocht me en opende mijn ogen voor Zijn rijk. We hadden geen geld en verkochten persoonlijke spullen in wekelijkse garageverkopen om te kunnen eten en de therapieën van Chris te betalen; onze tijd in die kerk was voorbij maar we konden nergens heen... en nog veel meer. Het was gewoon allemaal te veel en we trokken ons terug uit de rechtszaak.
Na acht maanden, op zondag 1 februari 1987, zei de Heer tegen mij:
“Bereid je voor om aan het einde van de maand te verhuizen.” We gehoorzaamden, stopten wat we nog hadden in dozen en wachtten af. Twee zondagen later kwam er een telefoontje naar de kerk (omdat onze telefoon was afgesloten) betreffende het pastoraat van een kerk in het zuidoosten van Colorado. Mijn hart maakte een sprongetje en we maakten afspraken voor een bezoek. Het was een stoffig boerendorpje, uitgestrekt op de prairie van Oost-Colorado, maar ons hart maakte een sprongetje en we wisten dat Hij het was.
We hadden een geleende auto gebruikt, maar we verhuisden 2,5 uur verderop, dus we hadden een eigen auto nodig. We spraken en baden over onze behoefte: een vierdeursauto, automatische versnellingsbak, airconditioning, in goede staat en groot genoeg voor ons vijven. Een dag later was ik ergens naar op weg en reed ik langs een tweedehandsautohandel en mijn hart maakte een sprongetje, dus ik keerde om en ging naar binnen. Tussen de vele auto's stond een oudere witte vierdeurs Chevy Impala uit 1977, maar hij zag goed uit en leek in goede staat te zijn, hoewel hij tien jaar oud was. De eigenaar van het terrein kwam naar me toe en na wat gepraat te hebben zei ik dat ik hem graag wilde kopen, maar dat ik in termijnen zou moeten betalen.
Hij vertelde me dat de auto eigendom was van een vrouw uit zijn kerk en dat hij haar een plezier deed door hem in consignatie te verkopen. Die vrouw bleek een gemeenschappelijke vriendin te zijn die mij kende van onze vorige kerk. Mijn voorwaarden waren dat ik geen aanbetaling had en pas na 90 dagen met de betalingen kon beginnen, maar dat ik de auto meteen nodig had. Ze bad een dag lang, voelde in haar geest dat het de Heer was en belde de kerk om hen te vragen mij te vertellen dat ze de auto aan mij zou verkopen.
De les was dat zelfs God een geparkeerde auto niet kan verplaatsen. We baden, gaven aan wat we nodig hadden, en toen ging ik op zoek naar een auto. We doen wat we in het natuurlijke kunnen doen, en dan komt Hij in actie. We zien dit bij Jezus, die de duizenden in groepen van 50 en 100 liet plaatsnemen en vervolgens de broden en vissen vermenigvuldigde. Hij liet hen de zes waterkruiken zoeken en vullen, en vervolgens veranderde Hij water in wijn.
Verhuizen...
We verhuisden op 1 maart 1987. We verhuisden naar een klein huis naast de kerk, en met klein bedoel ik een vierkant huis, 2 slaapkamers, 1 badkamer, met een fundering die zo slecht was dat toen de fles van onze jongste zoon op de grond viel, hij naar het midden van het huis rolde. Bij onze eerste dienst waren er 7 mensen. Een paar weken later waren dat er tien en we waren blij dat we de dubbele cijfers hadden gehaald! In de bijna zes jaar dat we daar waren, hebben we vier gebouwen gehad naarmate we groeiden, en we hadden veel programma's om de gemeenschap te bereiken.
Al die tijd bleven Barb en ik nadenken over de Word of Faith-beweging, want we zagen het goede, namelijk de integriteit van Gods Woord, maar we voelden ons erg ver verwijderd van degenen die uit balans waren geraakt. Met een gehandicapte zoon, arm, en verschillende kansen in het bedrijfsleven die ons rijk hadden kunnen maken die we afgewezen hadden, pasten we niet in het beeld van een Word of Faith-pastor. We waren te druk bezig met ons vastklampen aan de Heer om ons daar iets van aan te trekken, maar het betekende wel dat we enkele vrienden verloren.
Armoede is een mentaliteit, geen bankrekening
Aan de ene kant was God krachtig aan het werk in ons midden en bezocht de Heer ons regelmatig om mij zoveel dingen te leren. Maar in het natuurlijke waren we straatarm en leefden we van offergave tot offergave. Barb werd door enkele jonge moeders benaderd over het aanvragen van een uitkering, voedselbonnen en gratis melk en kaas van de overheid voor gezinnen met een laag inkomen.
Het siert Barb dat ze inzag dat armoede een mentaliteit is, geen bankrekening. Ze wees alles af en zei dat ze op de Vader zou vertrouwen voor onze behoeften, inclusief de melk, kaas en ander voedsel dat die liefdadigheidsprogramma's aanboden.
Ik kan zeggen dat we in onze tijd daar nooit iets tekort zijn gekomen. Maar we voelden ons nog steeds alleen, vervreemd van Word of Faith en vrienden, en we concentreerden ons op de kern van onze wandel met de Vader en de Heer. In januari had de kerk moeite om onze huur te betalen, en het geld dat voor ons overbleef, mijn salaris, was $ 15. Vijftien dollar, dat is geen typfout. Maar Hij zorgde voor ons...
Hoe Hij voor ons zorgde, en terug naar Tulsa, het centrum van de Bible Belt, is voor volgende week. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org
RSS Feed