Forgetting the past and moving forward?, 1 of 3
Het verleden achter je laten en vooruitkijken?, deel 1 van 3
Hallo allemaal,
Wat als een vers waar je al jaren in gelooft, niet zegt wat je dacht dat het zei?
Dat zou betekenen dat je je verwachtingen van God baseert op iets waar God niet in meewerkt, omdat Hij nooit de bedoeling had om te communiceren wat jij dacht dat het betekende. Dat zou verklaren waarom je je machteloos hebt gevoeld in je inspanningen (omdat Hij er niet in is, want het is niet wat Hij zei).
Het vers: “... dit ene doe ik: het verleden vergeten en uitreiken naar wat voor mij ligt...” Filippenzen 3:14b
In het Grieks zegt het vers niet dat je het verleden moet vergeten. Er staat dat je het verleden moet “veronachtzamen, over het hoofd zien, er niet langer om geven”.
“...dit ene doe ik: het verleden veronachtzamen, over het hoofd zien, er niet langer om geven, en uitreiken naar wat voor mij ligt...”
Dat verandert de zaken, nietwaar? Hij vergeet niet, hij veronachtzaamt zijn vroegere leven en geeft er niet langer om.
Velen hebben Engelse vertalingen gelezen en denken dat Paulus zijn verleden volledig vergat en dat zij hetzelfde zouden moeten doen. Het conflict in ons ontstaat omdat we het verleden niet kunnen vergeten; God heeft het verleden in onze herinneringen achtergelaten. We zitten in een conflict en vragen ons af hoe God ons verleden kan vergeten terwijl wij worstelen met de herinneringen, schuldgevoelens en veroordeling? Het simpele antwoord: het vers zegt niet dat je het verleden moet vergeten, maar dat je er niet langer om moet geven, het over het hoofd moet zien en het moet negeren.
Hier volgt de woordstudie over ‘vergeten’: het Griekse woord is ‘epilanthanomai’. Epi-lanthano-mai is samengesteld uit ‘epi’, wat ‘op’ of ‘zich op richten’ betekent, en ‘lanthano’, wat ‘onopgemerkt blijven’ betekent.
Paulus speelt een woordspel met tegenstellingen rond het woord ‘epi’, dat ‘op’ of ‘zich op richten’ betekent. Hij zegt dat hij zich toelegt op de taak om zijn verleden te negeren en er niet langer om te geven, terwijl hij zich volledig toelegt op het reiken naar de dingen in Christus die voor hem liggen.
Dit ene doe ik: mijn verleden negeren, over het hoofd zien, er niet langer om geven (epi-lanthan) en reiken (epi-kteino) naar de dingen die voor me liggen..."
Met andere woorden, hij zegt dat hij zich richt op de dingen in Christus met dezelfde intensiteit waarmee hij zijn verleden uit het oog verliest, verwaarloost en er niet langer om geeft.
Paulus vergat zijn verleden niet; 1 Korintiërs 15:6-10
"...Hij werd door meer dan 500 mensen tegelijk gezien, van wie het grootste deel nog in leven is, hoewel sommigen zijn gestorven... en als laatste werd Hij door mij gezien, als een ontijdig geborene, want ik ben de minste van de apostelen en niet waardig om een apostel te zijn, want ik heb de (ekklesia/familiebijeenkomst) van God vervolgd. Maar door Gods genade ben ik wat ik ben."
We kunnen zien dat Paulus zijn verleden niet vergat, maar het negeerde ten gunste van het besef 'door Gods genade ben ik wat ik ben. ‘ De uitdrukking 'ontijdig geborene’ is één Grieks woord: ektroma. Het werd voor het eerst gebruikt in de Romeinse Senaat wanneer een wetsvoorstel ter behandeling in een commissie werd ingediend. Als dat wetsvoorstel werd verworpen, zei men dat het een ektroma had ondergaan – een abortus. Het wetsvoorstel werd afgebroken. Later werd het gebruikt om een abortus of miskraam tijdens de zwangerschap te beschrijven.
Het werd in die tijd ook gebruikt om een vroeggeboorte aan te duiden; te vroeg, dus geboren buiten de tijd, niet op de juiste tijd. Paulus kende en herinnerde zich de diepte van zijn zonden uit het verleden nog goed, en verklaarde hier dat hij het gevoel had dat zijn leven een miskraam was, of een leven dat had moeten worden afgebroken. Hij benadrukte dat hij weliswaar geboren was, maar zich niet op zijn plaats voelde omdat zoveel anderen bij de bediening van Jezus waren geweest, en hij Zijn bediening én Zijn opstanding had gemist.
Meer dan 500 mensen zagen tegelijk de opgestane Heer, maar Paulus niet, dus voelde hij zich alsof hij op het verkeerde moment was geboren, uit de pas met de anderen, en erger nog, hij had het lichaam van Christus vervolgd.
Hoeveel christenen voelen zich zoals Paulus – als ze terugkijken beseffen ze dat ze kansen hadden om de Heer te leren kennen, maar dat niet deden. Of ze kenden de Heer, vervielen vervolgens weer in zonde, en keerden daarna terug naar Hem, met een schuldgevoel over hun tijd van ronddwalen in de wereld. Hoeveel mensen hebben het gevoel dat hun leven had moeten worden afgebroken, dat ze niet echt gewenst waren, of dat ze opgroeiden in een gezin waar ze niet echt het gevoel hadden erbij te horen? Hoeveel mensen kunnen hun verleden niet vergeten en willen weten hoe ze de lessen kunnen onthouden zonder de pijn die ermee gepaard gaat.
We kunnen leren van het voorbeeld van Paulus. Hij was heel openhartig toen hij vertelde dat hij het gevoel had dat zijn leven een ektroma was – een overleefde abortus, zouden we kunnen zeggen. In Galaten 1:15-16 concludeerde Paulus: “Maar het behaagde God dat ik een levende geboorte was (mij scheidde van de schoot van mijn moeder), en mij riep door Zijn genade, opdat Hij Zijn Zoon in mij zou openbaren, om het evangelie te prediken...”
Op een gegeven moment moest Paulus tot het einde van zichzelf komen, tot het einde van zijn argumenten over waarom de Heer niet van hem kon houden, hem niet kon redden, hem niet kon roepen, en gewoon concluderen: ‘Door Gods genade ben ik wat ik ben’ en ‘het behaagde God dat ik levend geboren werd’ (geen ektroma). In Efeziërs 3:8 zei hij: “En aan mij, die minder ben dan de minste van alle heiligen, is genade geschonken...” Zijn verleden was altijd aanwezig. Er was niets van het hedendaagse psychologische geklets dat zegt dat je het verleden gewoon moet vergeten – nee – Paulus herinnerde zich zijn verleden, herinnerde zich waaruit hij gered was, herinnerde zich de extreme genade die hem geschonken was. DAT is de oplossing. Niet proberen het verleden ‘te verwerken’, maar het zien in het licht van Christus, en tot het einde van onszelf komen, ons overgeven aan en rusten in Zijn ondoorgrondelijke genade en liefde.
Zelfs aan zijn zoon in het geloof, Timoteüs, schrijft Paulus in zijn eerste brief: “...Christus kwam in deze wereld (waarmee hij het pre-existentie van Christus en dus Zijn voorkennis van het leven van Paulus ter sprake brengt) om zondaars te redden, van wie ik de voornaamste ben.” Dit schreef hij binnen 2-4 jaar voor zijn dood, niet toen hij nog jong in de Heer was. Paulus was zich zeer bewust van zijn verleden en herinnerde zich dat. 1 Timoteüs 1:15
Misschien is dit voor sommigen een nieuwe gedachte, dat de Schrift ons in het leven van Paulus leert dat we het verleden niet moeten vergeten, maar ervan moeten leren, er niet langer aan moeten hechten en ons ervan bewust moeten zijn, zodat we ons voortdurend bewust kunnen zijn van Zijn genade. In het vers nadat hij schreef dat hij de grootste zondaar is, zei hij dit: " De reden dat mij genade werd betoond, is dat de Heer Zijn lankmoedigheid zou tonen als een voorbeeld voor hen die in Hem zouden geloven en het eeuwige leven zouden ontvangen."
Als (wanneer) we worstelen met ons verleden, laten we dan denken aan het leven van Paulus. De Heer toonde met opzet grote lankmoedigheid jegens de vervolger van het lichaam van Christus als een voorbeeld voor ons die later de Heer zouden leren kennen. De genade die je in je leven hebt ontvangen, is een voorbeeld voor degenen die je kennen. Als jij gered kunt worden, kunnen zij dat ook. Bedenk ook dat toen Paulus voor Festus (procurator/schatbewaarder) werd gedaagd in Handelingen 24 en voor Herodes Agrippa II in Handelingen 26, hij niet tot hen predikte of probeerde hen iets te leren. Hij gaf slechts aan elk van hen zijn getuigenis.
Ons getuigenis is precies waarom we vergeven zijn en in staat gesteld zijn om de zonde te herinneren waarvan we bevrijd zijn.
Stop met over je schouder te kijken, stop met het verleden levend te houden – herinner het je wel, maar herinner je met evenveel nadruk de genade die je hebt ontvangen.
Als Paulus gered kan worden, kunnen wij dat ook. Als Paulus zijn leven en bediening kon voortzetten terwijl hij zich zijn verleden herinnerde, kunnen wij dat ook.
Volgende week: hoe je heel kunt worden van je verleden en van alle schuld, veroordeling en pijn uit die dagen. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
Het verleden achter je laten en vooruitkijken?, deel 1 van 3
Hallo allemaal,
Wat als een vers waar je al jaren in gelooft, niet zegt wat je dacht dat het zei?
Dat zou betekenen dat je je verwachtingen van God baseert op iets waar God niet in meewerkt, omdat Hij nooit de bedoeling had om te communiceren wat jij dacht dat het betekende. Dat zou verklaren waarom je je machteloos hebt gevoeld in je inspanningen (omdat Hij er niet in is, want het is niet wat Hij zei).
Het vers: “... dit ene doe ik: het verleden vergeten en uitreiken naar wat voor mij ligt...” Filippenzen 3:14b
In het Grieks zegt het vers niet dat je het verleden moet vergeten. Er staat dat je het verleden moet “veronachtzamen, over het hoofd zien, er niet langer om geven”.
“...dit ene doe ik: het verleden veronachtzamen, over het hoofd zien, er niet langer om geven, en uitreiken naar wat voor mij ligt...”
Dat verandert de zaken, nietwaar? Hij vergeet niet, hij veronachtzaamt zijn vroegere leven en geeft er niet langer om.
Velen hebben Engelse vertalingen gelezen en denken dat Paulus zijn verleden volledig vergat en dat zij hetzelfde zouden moeten doen. Het conflict in ons ontstaat omdat we het verleden niet kunnen vergeten; God heeft het verleden in onze herinneringen achtergelaten. We zitten in een conflict en vragen ons af hoe God ons verleden kan vergeten terwijl wij worstelen met de herinneringen, schuldgevoelens en veroordeling? Het simpele antwoord: het vers zegt niet dat je het verleden moet vergeten, maar dat je er niet langer om moet geven, het over het hoofd moet zien en het moet negeren.
Hier volgt de woordstudie over ‘vergeten’: het Griekse woord is ‘epilanthanomai’. Epi-lanthano-mai is samengesteld uit ‘epi’, wat ‘op’ of ‘zich op richten’ betekent, en ‘lanthano’, wat ‘onopgemerkt blijven’ betekent.
Paulus speelt een woordspel met tegenstellingen rond het woord ‘epi’, dat ‘op’ of ‘zich op richten’ betekent. Hij zegt dat hij zich toelegt op de taak om zijn verleden te negeren en er niet langer om te geven, terwijl hij zich volledig toelegt op het reiken naar de dingen in Christus die voor hem liggen.
Dit ene doe ik: mijn verleden negeren, over het hoofd zien, er niet langer om geven (epi-lanthan) en reiken (epi-kteino) naar de dingen die voor me liggen..."
Met andere woorden, hij zegt dat hij zich richt op de dingen in Christus met dezelfde intensiteit waarmee hij zijn verleden uit het oog verliest, verwaarloost en er niet langer om geeft.
Paulus vergat zijn verleden niet; 1 Korintiërs 15:6-10
"...Hij werd door meer dan 500 mensen tegelijk gezien, van wie het grootste deel nog in leven is, hoewel sommigen zijn gestorven... en als laatste werd Hij door mij gezien, als een ontijdig geborene, want ik ben de minste van de apostelen en niet waardig om een apostel te zijn, want ik heb de (ekklesia/familiebijeenkomst) van God vervolgd. Maar door Gods genade ben ik wat ik ben."
We kunnen zien dat Paulus zijn verleden niet vergat, maar het negeerde ten gunste van het besef 'door Gods genade ben ik wat ik ben. ‘ De uitdrukking 'ontijdig geborene’ is één Grieks woord: ektroma. Het werd voor het eerst gebruikt in de Romeinse Senaat wanneer een wetsvoorstel ter behandeling in een commissie werd ingediend. Als dat wetsvoorstel werd verworpen, zei men dat het een ektroma had ondergaan – een abortus. Het wetsvoorstel werd afgebroken. Later werd het gebruikt om een abortus of miskraam tijdens de zwangerschap te beschrijven.
Het werd in die tijd ook gebruikt om een vroeggeboorte aan te duiden; te vroeg, dus geboren buiten de tijd, niet op de juiste tijd. Paulus kende en herinnerde zich de diepte van zijn zonden uit het verleden nog goed, en verklaarde hier dat hij het gevoel had dat zijn leven een miskraam was, of een leven dat had moeten worden afgebroken. Hij benadrukte dat hij weliswaar geboren was, maar zich niet op zijn plaats voelde omdat zoveel anderen bij de bediening van Jezus waren geweest, en hij Zijn bediening én Zijn opstanding had gemist.
Meer dan 500 mensen zagen tegelijk de opgestane Heer, maar Paulus niet, dus voelde hij zich alsof hij op het verkeerde moment was geboren, uit de pas met de anderen, en erger nog, hij had het lichaam van Christus vervolgd.
Hoeveel christenen voelen zich zoals Paulus – als ze terugkijken beseffen ze dat ze kansen hadden om de Heer te leren kennen, maar dat niet deden. Of ze kenden de Heer, vervielen vervolgens weer in zonde, en keerden daarna terug naar Hem, met een schuldgevoel over hun tijd van ronddwalen in de wereld. Hoeveel mensen hebben het gevoel dat hun leven had moeten worden afgebroken, dat ze niet echt gewenst waren, of dat ze opgroeiden in een gezin waar ze niet echt het gevoel hadden erbij te horen? Hoeveel mensen kunnen hun verleden niet vergeten en willen weten hoe ze de lessen kunnen onthouden zonder de pijn die ermee gepaard gaat.
We kunnen leren van het voorbeeld van Paulus. Hij was heel openhartig toen hij vertelde dat hij het gevoel had dat zijn leven een ektroma was – een overleefde abortus, zouden we kunnen zeggen. In Galaten 1:15-16 concludeerde Paulus: “Maar het behaagde God dat ik een levende geboorte was (mij scheidde van de schoot van mijn moeder), en mij riep door Zijn genade, opdat Hij Zijn Zoon in mij zou openbaren, om het evangelie te prediken...”
Op een gegeven moment moest Paulus tot het einde van zichzelf komen, tot het einde van zijn argumenten over waarom de Heer niet van hem kon houden, hem niet kon redden, hem niet kon roepen, en gewoon concluderen: ‘Door Gods genade ben ik wat ik ben’ en ‘het behaagde God dat ik levend geboren werd’ (geen ektroma). In Efeziërs 3:8 zei hij: “En aan mij, die minder ben dan de minste van alle heiligen, is genade geschonken...” Zijn verleden was altijd aanwezig. Er was niets van het hedendaagse psychologische geklets dat zegt dat je het verleden gewoon moet vergeten – nee – Paulus herinnerde zich zijn verleden, herinnerde zich waaruit hij gered was, herinnerde zich de extreme genade die hem geschonken was. DAT is de oplossing. Niet proberen het verleden ‘te verwerken’, maar het zien in het licht van Christus, en tot het einde van onszelf komen, ons overgeven aan en rusten in Zijn ondoorgrondelijke genade en liefde.
Zelfs aan zijn zoon in het geloof, Timoteüs, schrijft Paulus in zijn eerste brief: “...Christus kwam in deze wereld (waarmee hij het pre-existentie van Christus en dus Zijn voorkennis van het leven van Paulus ter sprake brengt) om zondaars te redden, van wie ik de voornaamste ben.” Dit schreef hij binnen 2-4 jaar voor zijn dood, niet toen hij nog jong in de Heer was. Paulus was zich zeer bewust van zijn verleden en herinnerde zich dat. 1 Timoteüs 1:15
Misschien is dit voor sommigen een nieuwe gedachte, dat de Schrift ons in het leven van Paulus leert dat we het verleden niet moeten vergeten, maar ervan moeten leren, er niet langer aan moeten hechten en ons ervan bewust moeten zijn, zodat we ons voortdurend bewust kunnen zijn van Zijn genade. In het vers nadat hij schreef dat hij de grootste zondaar is, zei hij dit: " De reden dat mij genade werd betoond, is dat de Heer Zijn lankmoedigheid zou tonen als een voorbeeld voor hen die in Hem zouden geloven en het eeuwige leven zouden ontvangen."
Als (wanneer) we worstelen met ons verleden, laten we dan denken aan het leven van Paulus. De Heer toonde met opzet grote lankmoedigheid jegens de vervolger van het lichaam van Christus als een voorbeeld voor ons die later de Heer zouden leren kennen. De genade die je in je leven hebt ontvangen, is een voorbeeld voor degenen die je kennen. Als jij gered kunt worden, kunnen zij dat ook. Bedenk ook dat toen Paulus voor Festus (procurator/schatbewaarder) werd gedaagd in Handelingen 24 en voor Herodes Agrippa II in Handelingen 26, hij niet tot hen predikte of probeerde hen iets te leren. Hij gaf slechts aan elk van hen zijn getuigenis.
Ons getuigenis is precies waarom we vergeven zijn en in staat gesteld zijn om de zonde te herinneren waarvan we bevrijd zijn.
Stop met over je schouder te kijken, stop met het verleden levend te houden – herinner het je wel, maar herinner je met evenveel nadruk de genade die je hebt ontvangen.
Als Paulus gered kan worden, kunnen wij dat ook. Als Paulus zijn leven en bediening kon voortzetten terwijl hij zich zijn verleden herinnerde, kunnen wij dat ook.
Volgende week: hoe je heel kunt worden van je verleden en van alle schuld, veroordeling en pijn uit die dagen. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected]
RSS Feed