Things the Father, Lord, or angels have told me, Healing. 4 of 4
Dingen die de Vader, de Heer of engelen mij hebben verteld, Genezing. 4 van 4
Hallo allemaal,
Ik had Chris opgehaald van zijn groepshuis voor zijn gebruikelijke vrijdag- en zaterdagbezoek thuis, en zaterdagmorgen gingen we boodschappen doen die ik tijdens de week had opgespaard om samen met hem te doen. Chris is mentaal ongeveer 4 jaar oud, dus toen dit in 2024 gebeurde, was hij fysiek een paar maanden verwijderd van zijn 45e verjaardag.
Terwijl we reden, dacht ik na over hoe we 41 jaar lang kinderliedjes hebben gehoord – 41 jaar lang 4 jaar oud zijn. Ik was moe van het luisteren naar dezelfde liedjes op mijn ‘Chris’-afspeellijstjes die we al jaren luisterden, maar voor Chris zijn ze vertrouwd, geruststellend, als thuis, en hij wordt er nooit moe van om ze te horen. Chris is ook erg spraakzaam. Hij heeft nog nooit een vreemde of een hond ontmoet die hij niet meteen aardig vond. Hij geeft voortdurend commentaar op het verkeer om ons heen. Het is allemaal op het niveau van een 4-jarige.
Terwijl we reden, sprak ik in stilte tot de Vader:
“Vader, ik verlang naar een volwassen relatie met Chris. Ik verlang ernaar om met hem op volwassen niveau te praten.” Plotseling verscheen er, terwijl we reden, een rechthoek als een tv-scherm, in de lucht aan mijn rechterkant. Ik kon de natuurlijke wereld zien terwijl ik reed en tegelijkertijd dat scherm. Het is wat Elisa en zijn dienaar ervoeren in II Koningen 6:15-17 toen beide mannen het fysieke leger tegen zich zag opstellen EN tegelijkertijd het engelenleger dat hen beschermde. Dat is wat mij meestal overkomt, ik zie twee dimensies tegelijk.
Ik stond in de hemel naast Chris, aan zijn linkerkant. Omdat ik stond en hij op wat een rots leek te zijn zat, kon ik alleen maar zijn hoofd en schouders zien. Ik merkte zijn lengte op - als hij normaal was, zou hij ongeveer 2 meter lang zijn, net als ik - maar door zijn hersenbeschadiging tijdens de bevalling en spieratrofie door de jaren heen, is hij kleiner. Ik zag dat zijn hoofd normaal was en dat hij nog steeds het donkere haar had dat hij van zijn moeder (mijn vrouw Barb) had gekregen. Hij was een grote man.
Er zaten mensen op de grond voor hem, aandachtig luisterend. Sommige gezichten waren wazig en ik wist door de Geest, ik wist gewoon van binnen, dat zij ooit verzorgers van Chris waren geweest toen hij nog op aarde was. “Vader, wat zie ik?” “Je ziet Chris in de hemel.” “Wat doet hij?” "Hij vertelt mensen hoe het was om gevangen te zitten in een gebrekkig lichaam; zijn gedachten, ervaringen. Ook hoe hij, ondanks dat zijn verwonding hem het vermogen om volledig te communiceren had ontnomen, dingen wist, dingen waarnam die mensen zeiden en wat er om hem heen gebeurde. Hij zal zijn leven blijven delen met anderen, zodat zij gezegend mogen worden." Toen verdween het ‘scherm’ en was ik weer terug in de werkelijkheid, rijdend in de auto, en ik keek naar Chris naast me op de passagiersstoel en dacht wat een goede man hij is en hoe gezegend wij zijn als zijn ouders.
Ik heb een toekomst met mijn zoon in de hemel gezien.
Ik besef dat talloze mensen hun ‘bijzondere’ kind of kleinkind graag in hun toekomstig leven in de hemel zouden willen zien, zoals ik Chris heb gezien. Het enige wat ik kan bieden is de zekere hoop dat er een hemel is en dat onze geest en ziel eeuwig zijn, verenigd, één, zoals de Vader en Zijn (Heilige) Geest één zijn.
De menselijke geest en ziel zijn eeuwig, en diep van binnen, in die kwetsbare, gebrekkige, beschadigde menselijke lichamen van onze dierbaren, bevindt zich de echte persoon. De eeuwige persoon. Op een dag zullen wij en zij lichamen krijgen die gemaakt zijn van onverwoestbaar, eeuwig, hemels materiaal, zoals het lichaam van onze opgestane Heer. Maar voorlopig werken we ons door de worstelingen van het leven heen met die zekerheid in ons, met die wetenschap in onze geest dat ons leven hier slechts een damp is en dat we dag na dag vernieuwd worden als we niet kijken naar het zichtbare, dat tijdelijk is, maar naar het onzichtbare, dat eeuwig is. (II Kor. 4:16-18)
De doofstomme Will.
Het was een zondagse dienst en vanwege mijn plichten als staf medewerker, kon ik pas komen toen de dienst al begonnen was. Ik zat hoger in de zaal. De megakerk kwam bijeen in een basketbalhal, waarvan het veld tijdelijk was bedekt met tapijt. De zitplaatsen waren verspreid over de helft van de ovaal, met de preekstoel en de worshipband onderaan, op de vloer.
Een paar rijen boven de vloer en ver onder mij zat een doofstomme man die Will heette. Enkele weken eerder had de voorganger mij gevraagd om met Will te communiceren. Ik denk dat hij dacht dat ik, omdat ik een gehandicapte zoon heb, op de een of andere manier met deze doofstomme man kon communiceren.
De voorganger wilde dat ik Will zou vertellen dat hij niet bij elke oproep naar voren hoefde te komen. Elke dienst had een oproep en elke keer kwam Will naar voren voor gebed. Als er een oproep was voor vrouwen die zwanger wilden worden, was Will er. Als er een oproep was voor vrouwen met gezondheidsproblemen, was Will er. Als de oproep was voor mensen die worstelden met verslavingen, was Will er. Hij was doofstom en wist niets anders dan dat hij van de Heer hield en daar wilde zijn waar iets gebeurde. Dat betekende dat Will bij elke oproep naar voren kwam om in de gebedsrij te gaan staan.
Ik heb volledig gefaald in het verzoek van de pastor.
Wills brede glimlach en verblindend witte tanden tegen zijn donkere huid vormden een perfecte omlijsting voor zijn grote, onschuldige ogen, die een pure liefde en ijver voor de Heer weerspiegelden. Voor zover ik wist, was hij niet achterlijk, hij kon alleen niet horen of praten.
Tijdens de eredienst zag ik dat Will een paar rijen boven de vloer van de arena zat, met zijn handen recht omhoog en zijn hoofd achterover, gewoon de Vader lief hebbend en Hem aanbiddend. Terwijl ik me afvroeg hoe een dove en stomme man van middelbare leeftijd kon aanbidden, werden mijn ogen geopend voor het rijk van de Vader.
Er kwam een lichtstraal vanuit het dak van de arena, recht op Will neer, die zijn hoofd en schouders omhulde. Ik hoorde de Vader tegen hem praten en zag ook de woorden van de Vader in zinnen, vanuit de lichtstraal, in Wills geest en ziel stromen, alsof het licht van God een pijp of kanaal was waardoor het Woord van de Vader in hem stroomde. De zinnen en de stem van de Vader leken in hem te worden opgenomen en ik vroeg me af wat hij voelde.
Will draaide met zijn heupen heen en weer, zijn handen omhoog, zijn hoofd achterover, in pure vreugde
Ik vroeg me af of hij de Vader hoorde of alleen Zijn liefde voor hem voelde. "Mijn zoon, je hebt een troon en autoriteit in mijn koninkrijk. Ik heb grote dingen voor je in petto en je zult daarin wandelen, want je bent trouw geweest in je liefde voor mij.“
Toen ik dit zag, riep ik in mijn gedachten uit: ”Vader, waarom hij?“ Even snel antwoordde de Vader: ”Vanwege de eenvoud van zijn liefde voor mij. Zijn liefde voor mij is onbelemmerd door bijbedoelingen en hij vraagt niets voor zichzelf. De zuiverheid van zijn liefde voor mij wordt niet bemoeilijkt door zaken waar anderen zich door laten afleiden. Vanwege de eenvoud en zuiverheid van zijn liefde zegen ik hem op deze manier. In de komende eeuwen zal hij de wijsheid delen die voortkomt uit deze eenvoud en zuiverheid van liefde."
Ik vroeg: “U heeft hem een troon en autoriteit gegeven?” Opnieuw antwoordde Hij: “Hij heeft autoriteit gekregen omdat hij meer heeft gedaan met het weinige dat hij in dit leven heeft gekregen dan bijna iedereen hier [in de dienst] die jij als ‘heel’ zou beschouwen. Daarom zullen zij komen en aan zijn voeten zitten om van hem te leren, en hij zal hun leraar zijn.”
Ik vroeg: “Waarom geneest u hem niet gewoon?”
De Vader antwoordde heel snel en op een zakelijke toon: “Ik geniet van zijn aanbidding.” “Maar Vader,” redeneerde ik, “hij mist zoveel van het leven dat hij zou kunnen hebben als hij genezen zou zijn - familie, banen, auto's, enzovoort.” Hij antwoordde: ‘Ik zorg ervoor dat hij alles heeft wat hij nodig heeft. Hij vindt zijn voldoening in zijn liefde en gemeenschap met mij.’ 'Maar wat een prachtig getuigenis en voorbeeld van liefde zou hij voor iedereen kunnen zijn als u hem zou genezen, en hij ons hier in dit leven zou kunnen vertellen over zijn pure en eenvoudige liefde voor u.'
Hij ging verder met mij te onderwijzen: “Zij [de gemeente] hebben de Schrift die hen vertelt wat zuivere godsdienst en liefde is, maar toch wordt er door hen niet eens aan deze man gedacht of wordt hij opgemerkt. Daarom heb Ik hem in hun midden geplaatst als een voorbeeld en
getuigenis voor hen, opdat zij door hem nederigheid en eenvoud van liefde voor Mij mogen leren kennen.”
“Leer wijsheid, zoon: De meesten zien alleen een doofstomme, maar ik zie een man die mij in eenvoud en zuiverheid liefheeft, daarom zal hij hun leraar zijn. Kijk naar mensen zoals ik ze zie, want de mens kijkt naar het uiterlijk, maar ik zie het hart en weeg alle dingen in de weegschaal. Ken mensen naar hun hart.”
Al deze dingen hebben bijgedragen aan een bredere kijk op het leven. Ze hebben me geholpen om me niet te concentreren op dingen die in het grote geheel maar heel klein zijn. Wat de leer betreft, ben ik ijverig voor de waarheid en zal ik fout fout noemen als ik ze zie. Maar ik krijg ook e-mails van mensen die vragen hoe ik met die en die persoon kan omgaan omdat ze niet hetzelfde geloven. Ik herinner me dan dat ik deze persoon voor eeuwig zal kennen. Zal het verschil in wat we nu geloven over 200, 500 of 10.000 jaar nog een rol spelen in ons leven? Het maakt me geduldig met mensen terwijl ik hun tekortkomingen zie (en die van mezelf ook), en het geeft me genade om de Heer in hen te laten werken om Zijn wil te doen – als ze dat toestaan.
Leef met het ‘grote geheel’ in je hart wanneer je met anderen omgaat. De woorden van Micha 6:8 zijn waar:
“Hij heeft je laten zien, mens, wat de Heer van je verlangt: rechtvaardig handelen, barmhartigheid liefhebben en nederig wandelen met je God.”
Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
http://www.cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected] of [email protected]
Dingen die de Vader, de Heer of engelen mij hebben verteld, Genezing. 4 van 4
Hallo allemaal,
Ik had Chris opgehaald van zijn groepshuis voor zijn gebruikelijke vrijdag- en zaterdagbezoek thuis, en zaterdagmorgen gingen we boodschappen doen die ik tijdens de week had opgespaard om samen met hem te doen. Chris is mentaal ongeveer 4 jaar oud, dus toen dit in 2024 gebeurde, was hij fysiek een paar maanden verwijderd van zijn 45e verjaardag.
Terwijl we reden, dacht ik na over hoe we 41 jaar lang kinderliedjes hebben gehoord – 41 jaar lang 4 jaar oud zijn. Ik was moe van het luisteren naar dezelfde liedjes op mijn ‘Chris’-afspeellijstjes die we al jaren luisterden, maar voor Chris zijn ze vertrouwd, geruststellend, als thuis, en hij wordt er nooit moe van om ze te horen. Chris is ook erg spraakzaam. Hij heeft nog nooit een vreemde of een hond ontmoet die hij niet meteen aardig vond. Hij geeft voortdurend commentaar op het verkeer om ons heen. Het is allemaal op het niveau van een 4-jarige.
Terwijl we reden, sprak ik in stilte tot de Vader:
“Vader, ik verlang naar een volwassen relatie met Chris. Ik verlang ernaar om met hem op volwassen niveau te praten.” Plotseling verscheen er, terwijl we reden, een rechthoek als een tv-scherm, in de lucht aan mijn rechterkant. Ik kon de natuurlijke wereld zien terwijl ik reed en tegelijkertijd dat scherm. Het is wat Elisa en zijn dienaar ervoeren in II Koningen 6:15-17 toen beide mannen het fysieke leger tegen zich zag opstellen EN tegelijkertijd het engelenleger dat hen beschermde. Dat is wat mij meestal overkomt, ik zie twee dimensies tegelijk.
Ik stond in de hemel naast Chris, aan zijn linkerkant. Omdat ik stond en hij op wat een rots leek te zijn zat, kon ik alleen maar zijn hoofd en schouders zien. Ik merkte zijn lengte op - als hij normaal was, zou hij ongeveer 2 meter lang zijn, net als ik - maar door zijn hersenbeschadiging tijdens de bevalling en spieratrofie door de jaren heen, is hij kleiner. Ik zag dat zijn hoofd normaal was en dat hij nog steeds het donkere haar had dat hij van zijn moeder (mijn vrouw Barb) had gekregen. Hij was een grote man.
Er zaten mensen op de grond voor hem, aandachtig luisterend. Sommige gezichten waren wazig en ik wist door de Geest, ik wist gewoon van binnen, dat zij ooit verzorgers van Chris waren geweest toen hij nog op aarde was. “Vader, wat zie ik?” “Je ziet Chris in de hemel.” “Wat doet hij?” "Hij vertelt mensen hoe het was om gevangen te zitten in een gebrekkig lichaam; zijn gedachten, ervaringen. Ook hoe hij, ondanks dat zijn verwonding hem het vermogen om volledig te communiceren had ontnomen, dingen wist, dingen waarnam die mensen zeiden en wat er om hem heen gebeurde. Hij zal zijn leven blijven delen met anderen, zodat zij gezegend mogen worden." Toen verdween het ‘scherm’ en was ik weer terug in de werkelijkheid, rijdend in de auto, en ik keek naar Chris naast me op de passagiersstoel en dacht wat een goede man hij is en hoe gezegend wij zijn als zijn ouders.
Ik heb een toekomst met mijn zoon in de hemel gezien.
Ik besef dat talloze mensen hun ‘bijzondere’ kind of kleinkind graag in hun toekomstig leven in de hemel zouden willen zien, zoals ik Chris heb gezien. Het enige wat ik kan bieden is de zekere hoop dat er een hemel is en dat onze geest en ziel eeuwig zijn, verenigd, één, zoals de Vader en Zijn (Heilige) Geest één zijn.
De menselijke geest en ziel zijn eeuwig, en diep van binnen, in die kwetsbare, gebrekkige, beschadigde menselijke lichamen van onze dierbaren, bevindt zich de echte persoon. De eeuwige persoon. Op een dag zullen wij en zij lichamen krijgen die gemaakt zijn van onverwoestbaar, eeuwig, hemels materiaal, zoals het lichaam van onze opgestane Heer. Maar voorlopig werken we ons door de worstelingen van het leven heen met die zekerheid in ons, met die wetenschap in onze geest dat ons leven hier slechts een damp is en dat we dag na dag vernieuwd worden als we niet kijken naar het zichtbare, dat tijdelijk is, maar naar het onzichtbare, dat eeuwig is. (II Kor. 4:16-18)
De doofstomme Will.
Het was een zondagse dienst en vanwege mijn plichten als staf medewerker, kon ik pas komen toen de dienst al begonnen was. Ik zat hoger in de zaal. De megakerk kwam bijeen in een basketbalhal, waarvan het veld tijdelijk was bedekt met tapijt. De zitplaatsen waren verspreid over de helft van de ovaal, met de preekstoel en de worshipband onderaan, op de vloer.
Een paar rijen boven de vloer en ver onder mij zat een doofstomme man die Will heette. Enkele weken eerder had de voorganger mij gevraagd om met Will te communiceren. Ik denk dat hij dacht dat ik, omdat ik een gehandicapte zoon heb, op de een of andere manier met deze doofstomme man kon communiceren.
De voorganger wilde dat ik Will zou vertellen dat hij niet bij elke oproep naar voren hoefde te komen. Elke dienst had een oproep en elke keer kwam Will naar voren voor gebed. Als er een oproep was voor vrouwen die zwanger wilden worden, was Will er. Als er een oproep was voor vrouwen met gezondheidsproblemen, was Will er. Als de oproep was voor mensen die worstelden met verslavingen, was Will er. Hij was doofstom en wist niets anders dan dat hij van de Heer hield en daar wilde zijn waar iets gebeurde. Dat betekende dat Will bij elke oproep naar voren kwam om in de gebedsrij te gaan staan.
Ik heb volledig gefaald in het verzoek van de pastor.
Wills brede glimlach en verblindend witte tanden tegen zijn donkere huid vormden een perfecte omlijsting voor zijn grote, onschuldige ogen, die een pure liefde en ijver voor de Heer weerspiegelden. Voor zover ik wist, was hij niet achterlijk, hij kon alleen niet horen of praten.
Tijdens de eredienst zag ik dat Will een paar rijen boven de vloer van de arena zat, met zijn handen recht omhoog en zijn hoofd achterover, gewoon de Vader lief hebbend en Hem aanbiddend. Terwijl ik me afvroeg hoe een dove en stomme man van middelbare leeftijd kon aanbidden, werden mijn ogen geopend voor het rijk van de Vader.
Er kwam een lichtstraal vanuit het dak van de arena, recht op Will neer, die zijn hoofd en schouders omhulde. Ik hoorde de Vader tegen hem praten en zag ook de woorden van de Vader in zinnen, vanuit de lichtstraal, in Wills geest en ziel stromen, alsof het licht van God een pijp of kanaal was waardoor het Woord van de Vader in hem stroomde. De zinnen en de stem van de Vader leken in hem te worden opgenomen en ik vroeg me af wat hij voelde.
Will draaide met zijn heupen heen en weer, zijn handen omhoog, zijn hoofd achterover, in pure vreugde
Ik vroeg me af of hij de Vader hoorde of alleen Zijn liefde voor hem voelde. "Mijn zoon, je hebt een troon en autoriteit in mijn koninkrijk. Ik heb grote dingen voor je in petto en je zult daarin wandelen, want je bent trouw geweest in je liefde voor mij.“
Toen ik dit zag, riep ik in mijn gedachten uit: ”Vader, waarom hij?“ Even snel antwoordde de Vader: ”Vanwege de eenvoud van zijn liefde voor mij. Zijn liefde voor mij is onbelemmerd door bijbedoelingen en hij vraagt niets voor zichzelf. De zuiverheid van zijn liefde voor mij wordt niet bemoeilijkt door zaken waar anderen zich door laten afleiden. Vanwege de eenvoud en zuiverheid van zijn liefde zegen ik hem op deze manier. In de komende eeuwen zal hij de wijsheid delen die voortkomt uit deze eenvoud en zuiverheid van liefde."
Ik vroeg: “U heeft hem een troon en autoriteit gegeven?” Opnieuw antwoordde Hij: “Hij heeft autoriteit gekregen omdat hij meer heeft gedaan met het weinige dat hij in dit leven heeft gekregen dan bijna iedereen hier [in de dienst] die jij als ‘heel’ zou beschouwen. Daarom zullen zij komen en aan zijn voeten zitten om van hem te leren, en hij zal hun leraar zijn.”
Ik vroeg: “Waarom geneest u hem niet gewoon?”
De Vader antwoordde heel snel en op een zakelijke toon: “Ik geniet van zijn aanbidding.” “Maar Vader,” redeneerde ik, “hij mist zoveel van het leven dat hij zou kunnen hebben als hij genezen zou zijn - familie, banen, auto's, enzovoort.” Hij antwoordde: ‘Ik zorg ervoor dat hij alles heeft wat hij nodig heeft. Hij vindt zijn voldoening in zijn liefde en gemeenschap met mij.’ 'Maar wat een prachtig getuigenis en voorbeeld van liefde zou hij voor iedereen kunnen zijn als u hem zou genezen, en hij ons hier in dit leven zou kunnen vertellen over zijn pure en eenvoudige liefde voor u.'
Hij ging verder met mij te onderwijzen: “Zij [de gemeente] hebben de Schrift die hen vertelt wat zuivere godsdienst en liefde is, maar toch wordt er door hen niet eens aan deze man gedacht of wordt hij opgemerkt. Daarom heb Ik hem in hun midden geplaatst als een voorbeeld en
getuigenis voor hen, opdat zij door hem nederigheid en eenvoud van liefde voor Mij mogen leren kennen.”
“Leer wijsheid, zoon: De meesten zien alleen een doofstomme, maar ik zie een man die mij in eenvoud en zuiverheid liefheeft, daarom zal hij hun leraar zijn. Kijk naar mensen zoals ik ze zie, want de mens kijkt naar het uiterlijk, maar ik zie het hart en weeg alle dingen in de weegschaal. Ken mensen naar hun hart.”
Al deze dingen hebben bijgedragen aan een bredere kijk op het leven. Ze hebben me geholpen om me niet te concentreren op dingen die in het grote geheel maar heel klein zijn. Wat de leer betreft, ben ik ijverig voor de waarheid en zal ik fout fout noemen als ik ze zie. Maar ik krijg ook e-mails van mensen die vragen hoe ik met die en die persoon kan omgaan omdat ze niet hetzelfde geloven. Ik herinner me dan dat ik deze persoon voor eeuwig zal kennen. Zal het verschil in wat we nu geloven over 200, 500 of 10.000 jaar nog een rol spelen in ons leven? Het maakt me geduldig met mensen terwijl ik hun tekortkomingen zie (en die van mezelf ook), en het geeft me genade om de Heer in hen te laten werken om Zijn wil te doen – als ze dat toestaan.
Leef met het ‘grote geheel’ in je hart wanneer je met anderen omgaat. De woorden van Micha 6:8 zijn waar:
“Hij heeft je laten zien, mens, wat de Heer van je verlangt: rechtvaardig handelen, barmhartigheid liefhebben en nederig wandelen met je God.”
Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
http://www.cwowi.org en stuur me een e-mail op [email protected] of [email protected]
RSS Feed