Peace as a weapon 1 of 2
Vrede als wapen 1 van 2
Hallo allemaal,
Ik heb het verhaal al vaak verteld, maar het is belangrijk voor wat ik nu ga delen. Het was in de tijd dat Barb en ik net getrouwd waren en we voor Thanksgiving teruggingen naar het huis van haar ouders. Haar ouders hadden altijd ruzie; hun familie was een familie van 'schreeuwers'.
Maar het was meer dan dat. Haar moeder stond in de keuken en schreeuwde boos tegen haar vader, die in de andere kamer tv aan het kijken was, en hij schreeuwde boos terug. Het ging heen en weer en we merkten dat er een geest bij betrokken was. Het was meer dan een simpel meningsverschil, iets zette hen aan tot vechten - dit was een geest van strijd.
De eerste Thanksgiving die we bij hen doorbrachten nadat we getrouwd waren, was een nachtmerrie. Barb en ik hadden al snel ook ruzie met elkaar. Het was een ellendig weekend vol ruzies en slechte stemmingen, afgewisseld met hier en daar een moment van vrede.
Eenmaal thuis realiseerden we ons wat het was - door in hun huis te blijven hadden we ons onbewust laten onderwerpen aan de boze geesten in dat huis. We besloten dat dit nooit meer zou gebeuren.
Wat de Heer me liet zien
Mattheüs 10:12-13: “Wanneer je in een huis komt, laat je vrede er dan op rusten als het huis het waard is. Zo niet, laat dan je vrede tot je wederkeren.”
Jezus heeft het over de traditionele begroeting aan de deur van iemands huis:“Shalom aleichim” wat 'Vrede voor u' betekent. Het antwoord zou zijn “Aleichim shalom”, wat betekent “Aan jou vrede”. Maar Jezus zei: “Laat je vrede rusten op (het) huis.” Ik had nog nooit gezien dat het werd uitgedrukt als een 'aanwezigheid' die kan worden gegeven en/of teruggenomen. Het begrip dat ik mijn vrede kon laten 'rusten' op een huis was nieuw voor mij.
Tot op dat moment was mij nooit geleerd, had ik nooit gehoord, nooit gedacht dat vrede iets was waar ik controle over had. Dat Gods vrede in mij, in mijn geest, kon worden uitgebreid naar iemand en zijn huis, en indien nodig kon worden teruggenomen, raakte me krachtig.
Vrede kan een wapen ten goede zijn. Elke lering over vrede die ik ooit had gehoord of gelezen had, was defensief - 'Geef me vrede om hier doorheen te komen', bijvoorbeeld. Of ‘te midden van de stormen van het leven zal ik vrede hebben’. Dat soort dingen.
Ik dacht het hele volgende jaar regelmatig aan wat Hij me had geleerd. De volgende Thanksgiving-reis naar het huis van haar ouders was anders. Voordat we ons huis verlieten voor de autorit van 1200 mijl (1931 km), deden Barb en ik het volgende: “Vader, dank U dat U ons hebt laten zien dat we onze vrede van U kunnen laten overheersen als we in het huis van haar vader en moeder zijn. We laten onze vrede op dat huis rusten volgens Mattheüs 10:12-13, in de naam van Jezus.”
“Nu Satan. In de naam van Jezus, nemen we gezag over de geesten van twist en onvergevingsgezindheid, en elke andere geest in dat huis en bevelen we ze te zwijgen terwijl wij daar zijn. Onze vrede, de vrede van de Heer, zal over dat huis heersen en zich er vestigen.”
Dat weekend was een goed weekend. Haar ouders hadden af en toe wat woorden, maar de demonische brandstof voor ruzie was tot zwijgen gebracht en er heerste vrede. Barb en ik hadden het hele weekend vrede, net als de rest van haar familie. Wow, wat een verschil. Vrede als een wapen ten goede!
Ander gebruik
Toen ik directeur van de Bijbelschool was bij een megakerk, hadden we regelmatig 'Administrative Team'-bijeenkomsten op woensdag om 12.30 uur. Wij waren de 'oudsten' van de kerk - de plaatselijke krant schatte dat de kerk in die tijd ongeveer 13.000 bezoekers had. Het 'A-team', zoals het genoemd werd, bestond uit afdelingshoofden, een Trustee, de Pastor en Associate Pastor.
Deze wekelijkse vergaderingen waren de enige kans voor elk afdelingshoofd om rechtstreeks met de pastor te praten. Eén van de mannen in het bijzonder was altijd uitgesproken over wat hij deed; hij verhief zijn afdeling boven de anderen en nam veel tijd om te vertellen hoe goed hij was en hoeveel goeds hij deed.
Helaas bekritiseerde hij de rest van ons door zichzelf te verheffen. Het was subtiel, maar het gebeurde regelmatig. Op woensdagochtend bad ik vaak voor de komende dag, waarbij ik de dag mentaal doornam terwijl ik in tongen bad.
Ik nam mentaal de dag door - rond 7:30 zou ik het kantoor binnenlopen - ik had de leiding over ongeveer 35 mensen, dus ik stelde me voor hoe de ochtend zou verlopen, de lessen die ik 's ochtends zou geven en dan was de school uit voor die dag.
Ik ging naar de vergadering van het 'A-team' en soms voelde ik een negatieve getuige in mijn geest. Ik nam dan in gedachten die vergadering door en probeerde te onderscheiden wat dat negatieve was. Het voelde als een grief, een pijn, een zwaar gevoel, een plotseling gebrek aan vrede. Heel vaak was het een geest van strijd waarvan ik herkende dat hij in de vergadering betrokken wilde zijn.
Ik zei dan eenvoudigweg: “In de naam van Jezus neem ik gezag over over de geest van strijd en beveel hem te zwijgen tijdens de bijeenkomst.” Ik vroeg dan de Vader om Zijn vrede op de bijeenkomst te laten rusten, waarbij ik ook zei: “Ik zend mijn vrede om zich te vestigen op de vergadering, zoals in Mattheüs 10:12, in Jezus' naam. Ik vroeg de Vader dan om ons gesprek en onze besluitvorming te leiden, enzovoort.
Elke keer, en dan bedoel ik ook elke keer, kwamen we op een punt in de vergadering dat ik wist dat ruzie de kop op wilde steken, en dan was er niets. Als een draak die vuur ademt, was het vuur plotseling uit. De man die ik hierboven beschreef had niets, hij hield zijn mond of hij zag ervan af één van ons aan te vallen.
Opnieuw was vrede een wapen ten goede, en ik leerde meer over hoe ik mijn vrede kon laten rusten in een huis, een bijeenkomst, een gebeurtenis. Ik werd me nog meer bewust van Christus in mij, de hoop op heerlijkheid.
Volgende week zal ik vertellen hoe ik angst en zorgen in gebed heb overwonnen door middel van vrede, en meer - tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en e-mail me op [email protected] of [email protected]
Vrede als wapen 1 van 2
Hallo allemaal,
Ik heb het verhaal al vaak verteld, maar het is belangrijk voor wat ik nu ga delen. Het was in de tijd dat Barb en ik net getrouwd waren en we voor Thanksgiving teruggingen naar het huis van haar ouders. Haar ouders hadden altijd ruzie; hun familie was een familie van 'schreeuwers'.
Maar het was meer dan dat. Haar moeder stond in de keuken en schreeuwde boos tegen haar vader, die in de andere kamer tv aan het kijken was, en hij schreeuwde boos terug. Het ging heen en weer en we merkten dat er een geest bij betrokken was. Het was meer dan een simpel meningsverschil, iets zette hen aan tot vechten - dit was een geest van strijd.
De eerste Thanksgiving die we bij hen doorbrachten nadat we getrouwd waren, was een nachtmerrie. Barb en ik hadden al snel ook ruzie met elkaar. Het was een ellendig weekend vol ruzies en slechte stemmingen, afgewisseld met hier en daar een moment van vrede.
Eenmaal thuis realiseerden we ons wat het was - door in hun huis te blijven hadden we ons onbewust laten onderwerpen aan de boze geesten in dat huis. We besloten dat dit nooit meer zou gebeuren.
Wat de Heer me liet zien
Mattheüs 10:12-13: “Wanneer je in een huis komt, laat je vrede er dan op rusten als het huis het waard is. Zo niet, laat dan je vrede tot je wederkeren.”
Jezus heeft het over de traditionele begroeting aan de deur van iemands huis:“Shalom aleichim” wat 'Vrede voor u' betekent. Het antwoord zou zijn “Aleichim shalom”, wat betekent “Aan jou vrede”. Maar Jezus zei: “Laat je vrede rusten op (het) huis.” Ik had nog nooit gezien dat het werd uitgedrukt als een 'aanwezigheid' die kan worden gegeven en/of teruggenomen. Het begrip dat ik mijn vrede kon laten 'rusten' op een huis was nieuw voor mij.
Tot op dat moment was mij nooit geleerd, had ik nooit gehoord, nooit gedacht dat vrede iets was waar ik controle over had. Dat Gods vrede in mij, in mijn geest, kon worden uitgebreid naar iemand en zijn huis, en indien nodig kon worden teruggenomen, raakte me krachtig.
Vrede kan een wapen ten goede zijn. Elke lering over vrede die ik ooit had gehoord of gelezen had, was defensief - 'Geef me vrede om hier doorheen te komen', bijvoorbeeld. Of ‘te midden van de stormen van het leven zal ik vrede hebben’. Dat soort dingen.
Ik dacht het hele volgende jaar regelmatig aan wat Hij me had geleerd. De volgende Thanksgiving-reis naar het huis van haar ouders was anders. Voordat we ons huis verlieten voor de autorit van 1200 mijl (1931 km), deden Barb en ik het volgende: “Vader, dank U dat U ons hebt laten zien dat we onze vrede van U kunnen laten overheersen als we in het huis van haar vader en moeder zijn. We laten onze vrede op dat huis rusten volgens Mattheüs 10:12-13, in de naam van Jezus.”
“Nu Satan. In de naam van Jezus, nemen we gezag over de geesten van twist en onvergevingsgezindheid, en elke andere geest in dat huis en bevelen we ze te zwijgen terwijl wij daar zijn. Onze vrede, de vrede van de Heer, zal over dat huis heersen en zich er vestigen.”
Dat weekend was een goed weekend. Haar ouders hadden af en toe wat woorden, maar de demonische brandstof voor ruzie was tot zwijgen gebracht en er heerste vrede. Barb en ik hadden het hele weekend vrede, net als de rest van haar familie. Wow, wat een verschil. Vrede als een wapen ten goede!
Ander gebruik
Toen ik directeur van de Bijbelschool was bij een megakerk, hadden we regelmatig 'Administrative Team'-bijeenkomsten op woensdag om 12.30 uur. Wij waren de 'oudsten' van de kerk - de plaatselijke krant schatte dat de kerk in die tijd ongeveer 13.000 bezoekers had. Het 'A-team', zoals het genoemd werd, bestond uit afdelingshoofden, een Trustee, de Pastor en Associate Pastor.
Deze wekelijkse vergaderingen waren de enige kans voor elk afdelingshoofd om rechtstreeks met de pastor te praten. Eén van de mannen in het bijzonder was altijd uitgesproken over wat hij deed; hij verhief zijn afdeling boven de anderen en nam veel tijd om te vertellen hoe goed hij was en hoeveel goeds hij deed.
Helaas bekritiseerde hij de rest van ons door zichzelf te verheffen. Het was subtiel, maar het gebeurde regelmatig. Op woensdagochtend bad ik vaak voor de komende dag, waarbij ik de dag mentaal doornam terwijl ik in tongen bad.
Ik nam mentaal de dag door - rond 7:30 zou ik het kantoor binnenlopen - ik had de leiding over ongeveer 35 mensen, dus ik stelde me voor hoe de ochtend zou verlopen, de lessen die ik 's ochtends zou geven en dan was de school uit voor die dag.
Ik ging naar de vergadering van het 'A-team' en soms voelde ik een negatieve getuige in mijn geest. Ik nam dan in gedachten die vergadering door en probeerde te onderscheiden wat dat negatieve was. Het voelde als een grief, een pijn, een zwaar gevoel, een plotseling gebrek aan vrede. Heel vaak was het een geest van strijd waarvan ik herkende dat hij in de vergadering betrokken wilde zijn.
Ik zei dan eenvoudigweg: “In de naam van Jezus neem ik gezag over over de geest van strijd en beveel hem te zwijgen tijdens de bijeenkomst.” Ik vroeg dan de Vader om Zijn vrede op de bijeenkomst te laten rusten, waarbij ik ook zei: “Ik zend mijn vrede om zich te vestigen op de vergadering, zoals in Mattheüs 10:12, in Jezus' naam. Ik vroeg de Vader dan om ons gesprek en onze besluitvorming te leiden, enzovoort.
Elke keer, en dan bedoel ik ook elke keer, kwamen we op een punt in de vergadering dat ik wist dat ruzie de kop op wilde steken, en dan was er niets. Als een draak die vuur ademt, was het vuur plotseling uit. De man die ik hierboven beschreef had niets, hij hield zijn mond of hij zag ervan af één van ons aan te vallen.
Opnieuw was vrede een wapen ten goede, en ik leerde meer over hoe ik mijn vrede kon laten rusten in een huis, een bijeenkomst, een gebeurtenis. Ik werd me nog meer bewust van Christus in mij, de hoop op heerlijkheid.
Volgende week zal ik vertellen hoe ik angst en zorgen in gebed heb overwonnen door middel van vrede, en meer - tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en e-mail me op [email protected] of [email protected]
RSS Feed