Dag allemaal,

Er draait op dit moment een goede film in de VS, genaamd ‘Mr. Holmes’. Het speelt zich af in 1947 en gaat over de detective Sherlock Holmes, die in de film 93 jaar oud is en probeert zijn laatste zaak van 35 jaar terug uit te vogelen en hoe het toch kon dat hij het zo verkeerd had. Nadat hij de waarheid weet, doet hij een uitspraak die ook zou kunnen slaan op allen die zo opgingen in de verwachte opname, die een paar weken terug niet plaatsvond:
“Ik had alle feiten verzameld, maar slaagde er niet in de betekenis ervan te begrijpen.” 

Deze serie gaat over waarom het niet ‘volgens schema’ plaatsvond.
Blijkbaar waren velen bijna uitzinnig, wachtend op de opname, volgens de sociale en christelijke media. Anderen verwachtten die dag een wereldwijde financiële ineenstorting, of misschien wel beide.

Maar regelmatige lezers zullen zich mijn recente ‘droom’ serie herinneren en de e-nieuwsbrieven. Daarin deelde ik dat de Heer tegen mij zei niet uit te kijken naar een gebeurtenis, maar naar een breder proces dat bezig is, al zullen er verschillende dingen binnen dat proces gebeuren. Maar de opname komt nog niet. Deze serie gaat over dat bredere proces.

Laat me dit zeggen: er zullen economische en politieke problemen in de VS en de wereld komen, tenminste de komende 2 jaar, dus denk niet dat ik zeg dat alles goed is en het een rustige vaart zal zijn – dat zeg ik niet. Er komen tijden in de VS en in de wereld dat als je Hem niet kent in wie je gelooft, en niet weet hoe met Hem te wandelen, nu al, je met grote moeilijkheden geconfronteerd kunt worden, maar het einde is het nog niet.

Dus waarom vond de opname niet plaats?
Is het niet zo dat er in 2001 en 2008 op Elul 29 van de Joodse kalender, economische en andere onrust de wereldmarkten getroffen heeft? En toch gebeurde er niets in 2015, ook al is het een Shemitah jaar, en ondanks de bloedmanen, de miljoenen verkochte boeken en het internet dat bruiste van anticipatie.

Als je een makkelijk en goed te begrijpen boek wil lezen dat gaat over Gods jubileumdagen, dan raad ik je het boek van wijlen Grant Jeffrey aan “Armageddon, Appointment with Destiny,” waarin hij verscheidene Joodse heilige dagen en historische gebeurtenissen benoemt die op die data in de afgelopen eeuwen plaatsvonden.

Waarom gebeurde er niets? Wijten we het aan de onvoorspelbaarheid van God, of is er een breder proces gaande? (Ja). Het antwoord is veel serieuzer dan velen beseffen. Daarom houdt deze serie verband met de vreze van God – het einde van schoolmeisjes die bedwelmd worden door de laatste rage, staat voor de deur, om te worden vervangen door een eerbied voor God in het seizoen waar wij ons nu in bevinden.

Allereerst: Waarom komt een profetie NIET uit zoals voorspeld werd? Daar zijn meerdere antwoorden op.

Eerste situatie – men was in het vlees
Voor een verklaring ga je als eerste hier naartoe – de persoon die de profetie gaf, sprak uit het vlees en heeft het ‘gemist’. En dat is mogelijk. Je kunt mensen hebben die het Woord bestuderen en tot conclusies komen, uitsluitend gebaseerd op het Woord, zonder de leiding van de Heilige Geest, en denken dat ze gelijk hebben, vanuit een cerebrale of wetenschappelijke benadering van het geloof. Een voorbeeld daarvan is wat deze maand niet gebeurde, en ook het beroemde boek dat profeteerde dat de opname in 1988 zou plaatsvinden, en het vervolg ervan: waarom de opname in 1989 gaat plaatsvinden.

Tweede situatie – mensen bekeren zich
Een andere situatie dat een profetie niet uitkomt, is als mensen zich bekeren, zoals dat het geval was bij Jona die profeteerde dat Ninevé na 40 dagen verwoest zou worden, maar wat niet gebeurde. Vanwege hun berouw vond het oordeel niet plaats en kwam de profetie niet uit. Jona had het niet gemist, God veranderde van gedachten, gebaseerd op hun reactie op de profetie van Jona.

2a houdt verband met twee – Mensen hebben geen berouw, maar keren zich van God af, ook al hebben ze krachtige profetische woorden ontvangen. Ook dat is een reden dat een profetie niet uitkomt. Een voorbeeld hiervan is Mozes, na de brandende braamstruik, die tegen Israël profeteerde dat de Heer hen uit Egypte zou brengen naar een land van melk en honing*. En toch kwam die profetie niet uit, omdat het volk de Heer niet langer bleef volgen. Alleen voor Jozua en Caleb kwam die profetie uit, zij volgden de Heer volledig. (*Exodus 3:17, Numeri 14:38)

Derde situatie – een openbaring over de plannen van de duivel verkeerd begrijpen
Een andere situatie zien we in Handelingen 27:10, waar Paulus in zijn geest bemerkte dat de vaart ‘met ongerief en grote averij gepaard zou gaan en men lading, schip en hun leven zou verliezen.’ Maar dit was een situatie waarin de Heer hem de plannen van de duivel liet zien en wat er zou gebeuren als God niet zou ingrijpen. Later in dat hoofdstuk lezen we dat, na 14 dagen van vasten, een engel bij Paulus stond en hem vertelde dat God iedereen (276 mensen) zou sparen, maar dat men wel het schip zou kwijtraken. Dit was een geval waarin God de plannen van de duivel openbaarde, zodat het door gebed gestopt kon worden.

Vele goedbedoelde christenen hebben de Heilige Geest bestraft, omdat zij dachten dat een openbaring van iets ergs dat stond te gebeuren, van de duivel afkwam, zich niet realiserend dat het vaak de Vader is die het plan van de vijand openbaart, zodat die persoon Hem in gebed kan vragen om wettig in te grijpen, zodat het niet zal gebeuren.

Vierde situatie – ‘En God keerde’ – waar deze serie over gaat
In de Bijbel zien we dat er nog een andere reden is waarom een profetie niet uitkomt, en daar wordt zelden over gesproken en is men niet bekend mee, denk ik. Het gaat om een breder proces vanuit het perspectief van de hemel, dat niet makkelijk te zien is vanaf de aarde.

De vraag die voor ons ligt is, hoe zoals Sherlock Holmes in bovengenoemde film, men alle feiten verzamelen kan en toch de betekenis ervan niet begrijpt.

Het korte antwoord is dat mensen in de loop der jaren meerdere incidenten meemaken, als een teken, in de hoop dat ze hun wegen zullen veranderen, en op een bepaald moment, als deze waarschuwingen worden genegeerd, ondervinden ze wat men wilde.

Daarom vindt soms een enkele gebeurtenis in een reeks gebeurtenissen niet plaats, wat wel had moeten gebeuren, omdat God opnieuw barmhartigheid verleent. En soms gebeurt iets niet, omdat God Zich keerde, en hen overgegeven heeft om de gevolgen van hun daden te ondervinden, wat de meest milde vorm van oordeel is.

Paulus zei in Galaten 6:1-8 om iemand met zachtmoedigheid terecht te wijzen die in een zonde betrapt is, maar als die persoon zijn eigen weg blijft gaan, laat hem dat dan uitwandelen, want God laat niet met zich spotten; hij geeft een ieder van ons wat we gezaaid hebben. Met andere woorden, jij probeerde te helpen, zij bleven volharden, en ook al weet jij beter, toch moeten zij de gevolgen van hun handelingen ondervinden – dat is Gods weg.

Dat deed Israël
In Numeri 14:2 klaagden de Israëlieten voor de tiende keer over Gods plan voor hen, zeggende: “Och, waren wij in het land Egypte gestorven, of waren wij in deze woestijn gestorven.” Terug naar Egypte gaan was geen optie, maar uiteindelijk, na deze 10de klacht sinds men Egypte verlaten had, zei de Heer in vers 20 tegen Mozes:

“Op uw bede schenk ik vergeving…zo zeker als ik leef zal Ik met jullie doen waar jullie om gevraagd hebben…jullie zullen allemaal omkomen in de woestijn…niemand van twintig jaar en ouder zal het land binnengaan…”

(als een lezer niet begrijpt hoe ze vergeven werden en toch de prijs moesten betalen voor hun rebellie, raad ik mijn “Forgiveness” serie aan, waarin ik uitleg dat een overtreding zowel vertikaal (zonde) als horizontaal is (letsel/schade). De zonde kan door de hemel vergeven worden, maar voor de schade op aarde moet rekenschap afgelegd worden).

Als je de 10 keer dat Israël murmureerde en klaagde opzoekt, zul je ontdekken dat de Heer hen iedere keer hierover wilde aanpakken, maar Mozes deed voorbede en de Heer gaf toe. Maar uiteindelijk bereikte Hij een punt dat Hij niet verder wilde gaan met hen, en stond Hij toe dat zij precies zouden meemaken wat ze gezegd hadden te willen – sterven in de woestijn.

Als Stefanus zich verdedigt, in Handelingen 7:42, vertelt hij over dit punt in de geschiedenis van Israël en zegt hierover: “En God keerde zich af, en gaf hen over om het heir des hemels te vereren…” 
Er komt een punt bij mensen die vast blijven houden aan hun weg, in plaats aan Gods weg, dat Hij ‘keert’ en hen laat doen wat ze willen. Dit geeft ons een idee waarom schijnbaar voorspelbare goddelijke afspraken niet gebeuren, dus volgende keer meer.

Tot dan, zegen,
John Fenn
www.cwowi.org
mail naar [email protected]

Dag allemaal, 

Chris en het ‘meisje’.

Chris en ik waren in een Lowe’s winkel – een winkel zoals de Gamma of Karwei – en het is onze gewoonte dat hij het handvat van het wagentje pakt, terwijl hij in zijn rolstoel zit. Ik trek het wagentje, en hem, vanaf de voorkant met ons mee. We lijken dan op een 3-delige trein, rollend door de gangpaden en regelmatig vallen er dingen van de planken af, omdat we de bochten te ruim nemen en de arm van Chris producten van de plank veegt. (zie foto) 

Op die dag namen we een bocht en we zagen een man en een vrouw van tenminste 75 jaar oud, die op de plek stonden waar de rolstoel van Chris terecht zou komen. Chris zag hen toen hij de hoek om kwam en riep naar de vrouw: “Let op, meisje, ik kom eraan, excuseer me!”  

Zij keken op tijd op en terwijl hij passeerde, zei hij: “Pardon, meisje, goed gedaan, bedankt!” en we mistten hen op een paar centimeters na. We liepen vrij langzaam, maar Chris deed alsof hij de bestuurder van een race auto was. 

Even later waren we klaar met onze boodschappen en gingen we naar Walmart, ernaast gelegen. Barb had een boodschappenlijstje gemaakt voor Chris en mij. Toen we opnieuw een hoek omkwamen, liepen we weer bijna tegen dit echtpaar aan, en opnieuw riep Chris naar de vrouw: “Let op, meisje, ik kom eraan!” Op dat moment draaide de man zich om en begroette Chris:
 “Hebben we je zonet ook niet gezien, jongeman?” En zich omdraaiend naar mij, zei hij: “U doet het goed, meneer, echt heel goed” terwijl hij zijn hand uitstak naar die van mij. “Het is een prima jonge man. Het is lang geleden dat iemand ‘meisje’ tegen mijn vrouw zei, en we moesten erom lachen – onze dag kan niet meer stuk! Dank u.” Chris stak zijn hand ook uit, toen hij zag dat ik  de man de hand schudde, en vroeg: “Mag ik u de hand schudden, meneer?”  

Nadat hij dat gedaan had, zei Chris: “Bedankt meneer, we moeten nu gaan. Kom op pappa race auto, laten we gaan!” en maakte daarna een geluid als van een race auto die gaat optrekken, en wij rolden verder. Opnieuw was ik verwonderd dat Chris iemand gezegend had, zonder die persoon te kennen, en hoe liefdevol dit echtpaar reageerde op Chris. Beiden respecteerden elkaar, Chris door hen zo beleefd mogelijk aan te spreken, en zij doordat ze zijn respectvol en goed hart onderkenden. 

Ik heb het gehad over…

…hoe de vreze van God, dat diepe respect en ontzag voor Hem, begint met een openbaring over Hem. Chris had de navelstreng om zijn nek gewikkeld bij zijn geboorte, waardoor hij mentaal ongeveer 4 jaar oud is, al is hij op die moment bijna 36 jaar. 

En toch heeft hij meer openbaring over God dan de meeste ‘normale’ gelovigen. Hij kwam eens door de hal gekropen (hij kan op zijn voeten staan, maar niet lopen) en zei: “Pap, pap! Weet je wat Jezus tegen mij zei?!” Ik antwoordde ‘Nee Chris, wat heeft Hij gezegd?” “Hij zei dat Hij eens door de bergen gaat lopen met mij, yep, dat zei Hij, Yahoo! Dat zei Hij! Ja, Hij gaat met mij door de bergen wandelen!” en hij lachte en grinnikte bij zichzelf. 

Ik heb ontmoetingen met de Heer gehad waar Chris ook bij aanwezig was – één keer was toen Chris en ik een christelijk concert bijwoonden, en waar de Heer kwam en links van mijn stoel ging staan en mij verschillende minuten lang onderwees over genezing, terwijl Chris rechts van mij in zijn rolstoel zat. Maar nooit heeft de Heer, sinds die eerste visitatie in april 1986, genoemd dat Hij hem gaat genezen. 

Het geloof van Chris is, in tegenstelling tot de mijne, dat hij, als hij in de hemel is, met Jezus kan wandelen. Hij zegt “Als ik in de hemel ben, kan ik rennen” en dergelijke dingen. Daar is zijn geloof in, en Jezus heeft nooit enige indicatie gegeven dat Hij in strijd met zijn geloof gaat werken. Chris heeft een diep respect voor de Heer, in een  kinderlijke eenvoud, geboren uit openbaring. Hij is God, Chris is dat niet. Maar Hij is ook zijn vriend. Simpel. 

Bij elke ambulance die voorbij raast, bij iedere brandweerauto die ons passeert op weg naar een noodgeval, bij ieder persoon die verdrietig of eenzaam lijkt of een andere conditie heeft die hij opmerkt, is de eerste reactie van Chris om mijn hand te pakken en te zeggen “We kunnen beter bidden,” en dat doen we dan. Zijn beste vriendin in zijn groepshuis, is een jonge vrouw, de dochter van een zendingsechtpaar, en hij troost haar als ze van streek is: “Het is oke, Frankie, Jezus is bij ons, het is oke, laat me voor je bidden.”  

Respect voor anderen is het natuurlijke gevolg van een openbaring over God, want inbegrepen in de vreze van God is een respect voor hen die geschapen zijn naar Zijn beeld en gelijkenis. 

Daarentegen: Gerelateerd aan een gebrek aan de vreze voor God is een gebrek aan verantwoordingsplicht aan elkaar en Hem, een ongepaste informaliteit betreffende de dingen van God, en een zelfbedrog dat zonde of wereldgelijkvormigheid in iemands leven, kerk, of land wegredeneert.

De ‘Sonic’ dame

Chris en ik waren in de drive-thru baan bij een plaatselijk restaurant, genaamd Sonic. Ze zijn opgezet als een klassiek Amerikaanse drive-in uit de jaren 1950 – je rijdt naar een plek die een menu bord heeft, en nadat je een knop ingedrukt hebt, neemt iemand binnen jouw bestelling op en iemand anders, die een ‘car hop’ genoemd wordt, en vaak op rolschaatsen gaat, brengt je bestelling een paar minuten later naar je toe. Maar deze Sonic had ook een drive-thru baan, en wij waren bij het raam aan het wachten op onze bestelling. 

Terwijl we aan het wachten waren, merkte in een klant op in een auto vóór ons, die naar de 2 vuilnisbakken reed die aan het eind van het pand stonden, net voor je de straat opgaat. Een drive-in houdt in dat jij je eten in de auto opeet, dus die vuilnisbakken staan er als service voor de klanten om na het eten je afval in te gooien, voordat je weer wegrijdt. 

Maar de jonge vrouw voor ons reed naar de vuilnisbakken toe, en in plaats van afval van haar maaltijd in de bakken te gooien, parkeerde zij de auto, stapte uit, en ging alle rommel van de achterbank en van andere plekken in de auto, opruimen en gooide dat allemaal in de containers en vulde daarmee een hele vuilnisbak met andere rommel dan restaurant afval. 

Terwijl ik keek, dacht ik bij mezelf “Zij begrijpt niet waarom die daar staan, of als ze dat wel weet, trekt zij zich er niets van aan. Waar is het respect voor goed en fout? Het is duidelijk dat ze geen respect voor God heeft. Ik vraag me af of zij een gelovige is? Waarom geeft ze er niets om en respecteert ze de reden niet voor het plaatsen van die vuilnisbakken daar? Waarom heeft zij geen discipline in zichzelf dat haar weerhoudt misbruik te maken van het doel daarvan?”  

De maatschappij

Overal waar je om je heen kijkt, zie je geen respect voor regels zoal het bovenstaande, geen respect voor het menselijk leven. Of dat nu een land is dat oprukt over een andere grens en niet diens soevereiniteit respecteert, of ISIS die Moslims of ‘ongelovigen’ doden die niet als zij geloven; er is in een groot deel van de wereld geen vrees voor God te bekennen. 

En het is goed dat deze Weekly er bijna op zit, anders zou ik het gaan hebben over splitsingen in een kerk over de kleur van het tapijt, of over pastors die vanaf het podium zeggen dat mensen die hun kerk verlaten hebben, onder de invloed van de duivel zijn, of christelijke leiders die buitenechtelijke relaties hebben, scheiden en 90 dagen wachten om vervolgens met hun secretaresse of aanbiddingleidster te trouwen, waardoor het ineens allemaal goed is…wow, waar is de vreze voor God onder gelovigen? 

Het antwoord is – het vereist een persoonlijke wandel met God om een openbaring over Hem als God te hebben. En dat moet een wandel zijn, waar iemand er niets voor terug verwacht – ze gaan gewoon op in het liefhebben van God om wie Hij is. Ook zegt Romeinen 1 dat wie een gewillig en nederig hart heeft, de eigenschappen van Hem in de schepping kan zien, wat de meest elementaire openbaring van Hem is. Als ik een natuurliefhebber zie, die ook erkent dat Hij de Schepper is, denk ik dat die dichter bij het koninkrijk van God is dan velen in de kerkbanken en preekstoelen. 

God is niet een verstand, zodat je een vrees voor God kunt bedenken. Hij is een Geest, een Heilige, en moet daarom gekend worden in de menselijke geest. Daar wordt God geopenbaard, en daar wordt het eerbiedige respect en eer voor God en alles wat Hij geschapen heeft, gevormd. 

Volgende week een nieuw onderwerp wat hiermee in verband staat, en relevant is voor deze maand– de Opname Mentaliteit, blijf op de hoogte. Tot dan, 

Zegen,
John Fenn

www.cwowi.org
mail naar [email protected]

Dag allemaal,

Ik heb veel gelezen en gehoord over de vreze des Heren, en dat wij die moeten hebben, maar geen preek of boek heeft mij ooit verteld hoe ik dat krijg. De vreze des Heren is het begin der kennis en wijsheid*, maar wat is het? Ik weet wel wat het niet is, omdat ik mij soms afgevraagd heb bij het observeren van de daden van anderen ‘Hebben zij geen vrees voor God?’ *Spreuken 1:7, 9:10 

Deze serie gaat over dat ‘eerbiedige respect’ of de ‘vreze des Heren’ en waarom het lichaam van Christus en de maatschappij geen begrip heeft van het gewijde, waarom men geen vrees voor God kent, geen respect voor dingen zoals het leven van een ongeboren kind, en ook geen respect voor het leven van iemand met wie zij het politiek of leerstellig gezien oneens zijn; en hoe men een ‘vrees voor God’ kan verkrijgen. 

Salomo

De Heer verscheen twee maal aan Salomo, gedocumenteerd in 1 Koningen 3:5-15 en 9:2-9. De eerste keer dat de Heer aan hem verscheen, vroeg Hij Salomo wat Hij hem kon geven, en Salomo vroeg ‘…een opmerkzaam hart, om Uw volk te richten, door te onderscheiden tussen goed en kwaad…’De Heer verleende zijn verzoek voor wijsheid, op voorwaarde dat Salomo met Hem zou blijven wandelen. 

De tweede keer dat Hij verscheen, was na de inwijding van de tempel, met het oog op de totstandbrenging van een verbond, dat iemand uit Davids familie altijd op de troon van Israël zou zijn, zolang hij met de Heer zou wandelen. 

Maar Salomo volgde de Heer niet, hoofdstuk 11:6 vermeld: “En Salomo deed wat kwaad is in de ogen des Heren en hij volgde de Here niet ten volle, zoals zijn vader David.” Vers 9 gaat verder: “Derhalve werd de Here vertoornd op Salomo, omdat zijn hart zich afgewend had van de Here, de God van Israël, die hem tweemaal verschenen was.”  

Verantwoordelijkheid is het gevolg van openbaring

Let op de aansprakelijkheid die van Salomo verwacht werd. De Heer was boos, omdat Hij tweemaal aan hem verschenen was, maar het had geen gevolgen voor het gedrag van Salomo. Hij ging door met het offeren aan andere goden, alsmede andere zonden. 

De Heer twee keer zien, was een openbaring, dat een besef van verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid gebracht zou moeten hebben, evenals een eerbiedig ontzag voor God – hij was immers degene die Spreuken 1:7 en 9:10 had geschreven over de vreze des Heren. Maar voor Salomo waren die openbaringen niet iets heiligs en iets waar hij zich aansprakelijk voor wist. 

Dus toen Salomo aan andere goden offerde, voelde hij geen vrees voor God. Als openbaring niet persoonlijk in het hart gehouden wordt, en het ook geen impact heeft op iemands leven, leidt dat tot een verhard hart wat onverschillig is voor de dingen van God. 

Een openbaring OVER God verandert levens – als we dat toestaan

Een openbaring veranderde het leven van Petrus, in Mattheüs 16:16-17, toen hij het uitriep: “Gij zijt de Christus, de Zoon van de Levende God!” Jezus zei dat het de Vader was die hem dat getoond had. Om eerlijk te zijn, de Vader heeft een ieder van ons laten zien dat Jezus de Christus is, en wij beantwoordden dat. 

Wat was het proces waarbij Petrus die openbaring ontving? De tekst zegt dat de mensen spraken over wie Jezus zou kunnen zijn – misschien Elia, Jeremia of een andere profeet, opgestaan uit de dood. Petrus hoorde al die speculaties, overdacht die allemaal, en in zijn hart liet de Vader, door de Geest, hem zien dat Jezus Zijn Zoon was. Hetzelfde is bij jou en mij gebeurd – de Vader toonde ons Jezus, en wij reageerden daarop nadat we alle andere ‘stemmen’ en meningen overwogen hadden. 

Slechts 2 hoofdstukken daarvoor*

Jezus was naar hen toegekomen, lopend op het water, en Hij zei toen (in het Grieks): “Houd moed. IK BEN. Stop met bang te zijn!” waarop Petrus reageerde “Heer, als U het bent (de IK BEN), beveel mij dan naar U toe te komen over het water!” *Mattheüs 14:27, Exodus 3:14 Amplified Bible 

Die ervaring in hoofdstuk 14 heeft zeker bijgedragen aan de openbaring van Petrus in hoofdstuk 16: U bent de Christus, de Zoon van de levende God! 

Dus zien we hier dat openbaring kwam door God persoonlijk te ervaren, en dat daarna te overdenken – persoonlijk. 

Verharde harten

In Marcus 6:51-52, nadat Jezus bij de discipelen in het schip geklommen was en de wind was gaan liggen, staat er: “En zij waren innerlijk bovenmate ontsteld, want zij onderzochten en begrepen het onderwijs en de betekenis van het wonder van de broden niet; in feite was hun hart verhard en waren zij niet tot inzicht gekomen.” Amplified Bijbel 

Elke discipel had een persoonlijke openbaring over Jezus toen Hij het brood vermenigvuldigde, en zij hadden er zelfs deel in, omdat Hij hen gebruikte het brood uit te delen – en toch stond niemand erbij stil om te overdenken wat ze net meegemaakt hadden – en zo kwam het dat zij bovenmate ontsteld waren toen Hij over het water liep. 

Bedenk dit eens – het is duidelijk dat van hen verwacht werd deze gebeurtenis te overdenken, in de korte tijd tussen zonsondergang, toen ze in de boot stapten, en 3-6 uur in de morgen, nadat ze de hele nacht geroeid hadden en Jezus over het water naar hen toe gelopen was – want als ze dat wel gedaan hadden, zegt het vers dat zij niet ontsteld zouden zijn, noch zouden hun harten verhard zijn. 

We leven in een drukke wereld, maar Gods verwachting voor ons is onmiddellijk te stoppen om de openbaring die we ontvingen te overdenken, om de wonderen die we meegemaakt hebben te overdenken.  

Neem de tijd om Hem te beschouwen. Koester afzondering. Wees stil en weet dat Hij God is. 

Openbaring van God is allereerst persoonlijk, niet gezamenlijk

Ieder geval in de Bijbel van een openbaring van God dat leidt tot een vreze/respect voor God, impliceert openbaring op een persoonlijke basis, niet op een massieve gezamenlijke basis. De vrees voor God in ons hart houden, is persoonlijk – die eerbiedige vreze dat God God is en wij op een dag rekenschap over onszelf moeten afleggen. 

Iedere auditorium kerkdienst, huisbijeenkomst of ontmoeting met een vriend voor gebed en aanbidding, moet voortkomen uit een dieper en persoonlijker één op één wandel met God die wij hebben. “Kerk’ moet niet iets zijn waar we naartoe gaan om openbaring te ontvangen; dat komt door een dagelijkse wandel die we met Hem hebben. “Kerk’ is slechts een deel van ons leven dat onze persoonlijke wandel en openbaring van Hem aanvult, en is een bijzaak. 

Het gevolg van christenen die geen ware openbaring hebben, wat alleen kan komen door bij Hem te zijn, is dat zij zichzelf misleid hebben te denken dat ‘een goede dienst’ of ‘goed onderwijs’ hetzelfde is als het ervaren van God. Velen hebben geen idee wat het is om God echt te ervaren. Alsof men details kan zien in een mist; men weet dat Hij er is, maar de meesten willen niet de tijd nemen en voor zichzelf leren hoe ze in Zijn aanwezigheid kunnen komen, alleen zij en Hij. 

In een dienst kun je samen Zijn aanwezigheid ervaren, maar openbaring moet voortkomen op een persoonlijk vlak, wil het een levensveranderend gevolg hebben. Een ‘goed onderwijs’ kan resoneren en een enthousiasme veroorzaken in iemands geest als men luistert, en duizenden kunnen notities nemen van wat gezien wordt in het Woord, maar tenzij men die openbaring persoonlijk gaat toepassen, zal men onveranderd blijven. 

MAAR: Een openbaring over God, niet van God, verandert levens.

Een afspeellijst met geweldige aanbiddingsliederen zegt niets als je niet allereerst God in jouw hart aanbidt, zonder enige begeleiding. Schriften vol onderwijs zeggen niets als je niet allereerst toepast wat Hij in jouw hart aan het doen is, tussen Hem en jou.

De vreze van God – dat eerbiedige respect voor God – begint met persoonlijke openbaring. Maar niet slechts openbaring; het is de moeite om die openbaring in je hart te laten bezinken, zodat het een deel van je leven gaat worden als je die openbaringen gaat toepassen. 

Volgende week, Chris en ‘het meisje’.  Tot dan,

Zegen,
John Fenn

www.cwowi.org
mail naar cwowi@aol.com

Dag allemaal,

We hebben het in deze serie over tzedakah, dat vaak als ‘rechtvaardigheid’ vertaald wordt in onze Bijbel, en over hoe tzedakah in de Hebreeuwse cultuur en in de Bijbel zowel vertikaal EN horizontaal is. Tzedakah wil zeggen dat wanneer iemand recht voor God staat (vertikaal),hij ook recht ten opzichte van  zijn medemens moet staan (horizontaal). 

Geven en tzedakah

Het woord tzedakah betekent rechtvaardigheid, maar het legt ook de nadruk op het horizontale, en wordt daarom ook vaak vertaald als geven, aalmoezen geven en liefdadigheid. Dat is het belang van rechtvaardigheid, dat het ook ‘geven aan anderen’ inhoudt.

 

Denk eens even na over dat contrast – in de traditionele kerk is ons geleerd dat rechtvaardigheid ‘recht staan ten opzichte van God’ betekent, maar het woord tzedakah zelf, betekent ook ‘aan anderen geven’ wat een natuurlijk iets is voor iemand die recht staat met de Vader. 

Waarom geven mensen geld, vaardigheden, middelen, talenten

In de hedendaagse kerkcultuur geven mensen vaak om te krijgen – of dat nu de 100-voudige vergoeding is, of dat men met geld God probeert om te kopen of te manipuleren zodat Hij in hun noden voorziet. Soms geven mensen om Hem eraan te herinneren dat ze een nood hebben, en dat het dringend is. Wij hebben te horen gekregen ‘een zaad te planten, geven om te krijgen, en God zal je helpen, daar kun je op rekenen.’

Het is relatief zeldzaam als iemand puur uit liefde voor God geeft en als waardering voor het werk van de bediening dat iemand doet, zonder er iets voor terug te verwachten. Dat is waar de ware zegen is. De Rabbi’s constateerden  in hun tijd diezelfde menselijke natuur en zij gaven aan dat de meest pure vorm van geven is om de doden helpen te begraven, want gegarandeerd ontvang je niets terug van die persoon, lol. Ik zeg liever: 
“Geven beloont zichzelf”.

In tzedakah is geven een natuurlijk gevolg van ons recht staan voor God, als een levensstijl, niet een gebeurtenis. In de tijd van Jezus werd geleerd dat van mensen die aalmoezen ontvingen – de melaatsen, de lammen, blinden en weduwen, de Levieten en priesters – verwacht werd dat een deel van wat zij gekregen hadden, gegeven zou worden aan iemand anders in nood. Op die manier stopte de cyclus van geven en ontvangen in Israël nooit, maar maakte het een grote cirkel.

De tiende van het Oude Testament bestond eigenlijk uit 4 delen in de loop van 6 van de 7 jaar: Eerstelingen, Eerste tiende, Tiende van de tiende, en Tweede tiende. In het 7e jaar werden geen tienden gegeven. 

In de jaren 1,2,4 en 5 werd de Tweede tiende naar Jeruzalem gebracht en aan de Heer geofferd, in de tempel, en dan teruggenomen en gegeten door de mensen die het brachten, tijdens een groot feest waar alle armen, immigranten, Levieten en priesters kwamen om te komen en te eten*. In het 3e en 6e jaar werd die Tweede tiende niet naar de tempel gebracht, maar bleef het in de gemeenschap en was het feest alleen voor de locale bevolking. *Deuteronomium 14:22-29, 15:1-11 

Nadat de Eerstelingen aan de Heer in de tempel geofferd waren, ging het naar de priesters, voor consumptie, en de Eerste tiende ging naar hen en naar de rest van de Levieten. Dan gaven de Levieten hun tiende daarvan aan de priesters, en hun tweede tiende werd aan de mensen gegeven. De priesters en Levieten werden aangemerkt op hetzelfde niveau als de armen te zijn; bovendien mochten zij geen eigen bedrijf hebben en konden daarom ondersteuning van de mensen die zij dienden verwachten; maar zij gaven ook tienden van de tienden die zij ontvingen, aan de mensen terug – dus je ziet dat het allemaal in een grote cirkel naar de mensen terug kwam.  

Je ziet dus dat de tienden nooit bedoeld waren om een grote structuur en bureaucratie te ondersteunen, maar altijd geweest is voor de directe ondersteuning van Gods volk, inclusief dienaars. 

In Handelingen 2 tot en met 6 zien we dat men onder elkaar gaf en aan de leiders, zodat er onder hen zelfs geen noden meer waren – iedereen die zijn verplichtingen niet kon voldoen, werd door anderen geholpen – maar toen de gemeente uit de huizen ging en naar een gebouw, in 300 na Christus, veranderde de relatie met mensen naar een relatie met gebouwen en programma’s. 

Verantwoordelijkheid in de kerkstructuur wordt daarom gemeten aan aanwezigheid, geven en vrijwilligerswerk, terwijl verantwoordelijkheid in de gezonde, familie gebaseerde kerken die in huizen samenkomen is, zoals Jezus dat verklaarde – als je broeder een probleem heeft, ga je naar hem toe en los je het op. Zo eenvoudig is het, maar dat vereist volwassenheid en liefde voor allen. 

De tienden begrijpen en tzedakah

Helaas vindt men in sommige geloofsstromingen dat het geven van tienden even belangrijk is, of meer nog, dan de waterdoop en de doop met de Heilige Geest, en het avondmaal. God gaat met ons om vanwege het bloed van Jezus, niet vanwege onze bankrekening. Je bent niet vervloekt als je 9.99 % geeft, en ineens gezegend als je 10.01% geeft. 

In de brieven van het Nieuwe Testament wordt niets over de tienden geleerd, omdat het NT door apostelen die huiskerk deden, geschreven werd en zij schreven aan mensen in huiskerk. Als er noden ontstonden, gaf men alles wat men had, en door liefde en respect geregeerd leefde men. Christus is in jou, dus moeten jij en Hij samen komen en beslissen hoe jij je geld geeft en aan wie; hoe jij van je middelen, talenten, gaven en tijd geeft en aan wie. Jij en Hij moeten samen komen. Het hele NT gaat over Christus in jou, de hoop der heerlijkheid. Dus spreek er met Hem over. 

Het is heel duidelijk dat gevers, zij die een levensstijl van geven hebben, als iets dat een natuurlijk gevolg is van hun tzedakah – rechtvaardigheid – gezegend zijn met (decennialang heb ik hierin geleefd) een bedekking van bescherming en timing, die niet-gevers niet hebben. Als jij een levensstijl van tzedakah hebt, zul je merken dat je meer dan 10% geeft en dat je het niet eens bijhoudt – omdat het je levensstijl is! 

Jezus zei dat wie geeft, zal zien dat er aan hen teruggegeven wordt* en Paulus zei dat gevers ‘overvloedige genade gegeven wordt’ en overvloedig blijven geven*. Bovendien, Paulus zei dat het juist is dat dienaars, die geestelijke dingen delen, die de hoogste waarheden zijn, materiële dingen (van een lagere schepping) zouden moeten ontvangen van hen die die hogere waarheden ontvangen*.  Lucas 6:38, 2 Cor. 9:8-11, 1 Cor. 9:7-14 

In mijn ‘Through Jewish Eyes’ serie noem ik een term die door de Heer in Jesaja 40:1-3 gebruikt wordt, dat rechtstreeks in verband staat met tzedakah, als het gaat om geven: “Troost, troost, mijn volk, zegt uw God. Spreekt tot het hart van Jeruzalem, roept het toe dat zijn lijdenstijd volbracht is, dat zijn ongerechtigheid geboet is, dat het uit de hand des Heren dubbel ontvangen heeft voor al zijn zonden.” 

In onze oren, omdat wij tzedakah niet begrijpen voor wat het is, als het om geven gaat, wordt troost spreken tot Jeruzalem omdat zij dubbel ontvangen heeft voor haar zonden omdat haar ongerechtigheid geboet is, niet begrepen. 

Het gebruik dat rechtvaardigheid getoond wordt door geven, zien we in het ‘dubbel ontvangen.’ Als iemand bankroet was, vóór het jaar der vrijlating, schreef men op papyrus al zijn schulden, met een totaalbedrag, en spijkerde men dat papier op de voordeur of poort, in de hoop dat iemand met één van de bovengenoemde tienden, de hele tiende of een deel daarvan zou gebruiken om zijn schulden mee af te betalen. Deed iemand dat, dan vouwde die persoon het papier dubbel en verzegelde dat met zijn eigen zegel, waardoor de schuld volledig betaald was. Dat werd genoemd ‘dubbel ontvangen’ voor hun schulden. 

Wat de Heer in Jesaja 40:2 zegt, is om troostrijke woorden tot Jeruzalem te spreken, omdat haar ongerechtigheid vergeven is, omdat ze uit de hand des Heren ‘dubbel’ ontvangen heeft voor haar zonden. Hij is die Persoon die van Zijn eigen middelen gaf om hun schuld te betalen, wat geven direct koppelt aan rechtvaardigheid. 

Hij betaalde onze schulden uit Zijn eigen ‘zak,’ kun je zeggen. Niet omdat Hij iets wilde, niet omdat Hij noden had, maar omdat Hij rechtvaardig IS, en daarom gaf Hij. Verticaal en horizontaal. 

In deze serie heb ik uitgelegd waarom het voor een discipel, niet slechts een gelovige, onmogelijk is om voortdurend egocentrisch te zijn. Om rechtvaardig voor God te zijn, moet men ook rechtvaardig zijn binnen relaties met anderen. Het is door onze liefde dat men ons zal kennen. Dat is geen liefde die we stilletjes en heimelijk in ons hart houden, maar liefde, gedemonstreerd aan anderen. Dat is tzedakah – rechtvaardigheid.
 

Volgende week een nieuwe serie…tot dan…zegen!

John Fenn

www.cwowi.org
mail naar [email protected]