Tue, 10 Mar 2026 11:18:09 -0700WeeblySat, 28 Feb 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/inzichten-en-begrip-4-van-4Insights and understanding, 4 of 4
Inzichten en begrip, 4 van 4
 
Hallo allemaal,
 
Het woord ‘tzitzit’ (tsit-zit) betekent ‘franjes’, die door God werden voorgeschreven op de kleding van de oude Israëlieten als herinnering aan het Woord van God, in Numeri 15:37-41:
 
"Spreek tot de Israëlieten en zeg hun dat zij tzitzit (kwastjes) moeten maken aan de hoeken van hun kleding, voor alle generaties, met een blauw koord aan elke tzitzit. Deze kwastjes zijn jullie tot een gedenkkwast. Als je daarnaar kijkt, zullen deze jullie herinneren aan het Woord van God; om al Zijn geboden te doen, zodat jullie ze gehoorzamen en niet je eigen hart en ogen volgen om je lusten te bevredigen. Dan zul je eraan denken al mijn geboden te gehoorzamen en dat je aan jouw God gewijd bent."
 
De koorden (kwastjes) moeten rechtstreeks aan de kleding worden vastgemaakt, wat betekent dat er geen clip-on kwastjes zijn toegestaan. Er zijn er vier, één op elke hoek, elk gemaakt van vier draden (waarvan één blauw) die over elkaar zijn gelegd, zodat er in totaal acht zijn. Vervolgens worden er vijf knopen gemaakt in de acht kwastjes aan de bovenkant, waardoor de kwast (tzitzit) één koord wordt. Omdat het Hebreeuwse alfabet een getal heeft dat aan elke letter is gekoppeld, is de naam ‘tzitzit’ in het Hebreeuws ook het getal 600. Door de 5 knopen in de 8 kwastjes mee te tellen, komen we op een totaal van 13, wat opgeteld 613 is - het aantal wetten in de Wet van Mozes, dat de drager herinnert aan de geboden van de Heer.
 
Waarom een blauwe draad?
In het oude Israël had de kleding van elke Israëliet een tzitzit in iedere hoek van hun kleding. In de loop van de tijd veranderden de kledingstijlen en nu hebben ze gebedsmantels met tzitzit, meestal met brede blauwe en witte strepen. In de oudheid gebood God dat er een blauwe draad tussen de witte draden moest worden opgenomen. De blauwe kleurstof werd gemaakt van de chilazon-slak, een soort Murex, die in de Middellandse Zee leeft. Blauw is de kleur van de hemel en God; het herinnert elke Israëliet eraan dat zij Gods adel waren, geroepen als een volk om een koninkrijk van priesters te zijn (Exodus 19:6).
 
Wat David deed
Het hele hoofdstuk 24 van 1 Samuël gaat over David die de zoom van Sauls mantel afknipte terwijl Saul zijn behoefte deed in de grot waar David zich schuilhield. Vers 5 vertelt ons dat Davids geweten ‘hem trof’, wat een goede vertaling is van het Hebreeuwse ‘nakah’. Het betekent ‘slaan, een wond toebrengen of straffen’. David voelde zich zeer schuldig omdat hij de zoom van Sauls mantel had afgesneden. In de oudheid, en bij sommige begrafenissen vandaag de dag, werd de tsitsiet van een persoon bij zijn begrafenis afgesneden, om aan te geven dat hij niet langer gebonden was aan de wetten van Mozes. Bij sommige gebruiken wordt die persoon begraven met zijn gebedsmantel, maar met één van de tsitsiet beschadigd of verwijderd om hetzelfde aan te geven.
 
Davids geweten knaagde aan hem omdat hij de begrafenisceremonie had uitgevoerd door een tsitsiet van Saul af te knippen, waarmee hij aangaf dat Saul een dode man was, bevrijd van de plicht om Gods Woord te gehoorzamen - een directe verwijzing naar 1 Samuël 15, toen Saul opzettelijk de Heer ongehoorzaam was - over zout in de wond strooien gesproken, David! Davids berouw was zo krachtig dat Saul zelf berouw had omdat hij David had willen doden, en naar huis ging.
 
Wat de vrouw in Marcus 5 deed
In Mattheüs 9:20, Marcus 5:24-34 en Lucas 8:43-44 zien we een vrouw met een ernstige en chronische (12 jaar) bloedingsaandoening. “Toen zij van Jezus had gehoord, raakte zij zijn kleding aan, want zij zei bij zichzelf: Als ik maar de zoom van zijn kleding aanraak, zal ik genezen worden.” Hij zei tegen haar: “Uw geloof heeft u genezen.”
 
Een paar hoofdstukken later, in Mattheüs 14:35-36, wordt ons verteld: “Toen de mensen van die plaats Jezus daar zagen, vertelden ze het aan iedereen in de omgeving. De mensen brachten hun zieken naar Hem toe en smeekten Hem om hen ten minste de zoom van Zijn kleding te laten aanraken, en allen die die aanraakten, werden genezen.”
 
We zouden kunnen speculeren dat, omdat zij voor het eerst in Mattheüs 9 wordt genoemd in verband met het aanraken van de zoom (tzitzit) van Zijn kleding en genezen werd, de menigte in Mattheüs 14 had gehoord hoe zij genezen was en haar navolgde, vol geloof vanwege haar geloof en daden. We weten het niet, maar we weten wel dat de tzitzit staat voor het Woord van God, en daar in de menigte voor hun ogen stond het Woord van God in het vlees - het hele Woord dat de 613 geboden perfect vervulde, in het vlees - en alleen al door de tzitzit aan te raken, werden veel mensen genezen.
 
Het avondmaal - onderdeel van een grotere gemeenschappelijke maaltijd
In de meeste kerken wordt het avondmaal tegenwoordig als een apart onderdeel van de dienst gevierd. In de eerste eeuw maakte het avondmaal deel uit van de maaltijd. Mattheüs 26:26: “Terwijl zij aan het eten waren, nam Jezus het brood, zegende het en gaf het aan Zijn discipelen, zeggende: Neemt, eet, dit is Mijn lichaam...” Marcus 14:22: “Terwijl zij aan het eten waren, nam Jezus het brood...”
 
In de huiskerk is voedsel een integraal onderdeel, en in sommige culturen tegenwoordig komt het overeen met de manier waarop Jezus dat eerste ‘Heilig Avondmaal’ vierde. Het was zelfs de viering van deze gemeenschappelijke maaltijden die het christendom hielp zo snel te groeien in het Romeinse Rijk. Dit komt omdat de Romeinse, Griekse en Joodse cultuur allemaal deze uitgebreide maaltijden met familie en vrienden hadden als onderdeel van het sociale leven in de eerste eeuw. Toen Joden, Grieken en Romeinen christenen werden, namen ze Christus op natuurlijke wijze op in de gemeenschappelijke maaltijden die ze hun hele leven al hadden gehouden.
 
In het jodendom aten Joden niet samen met niet-Joden, maar hadden ze hun eigen gemeenschappelijke maaltijd. Romeinen keken neer op de Grieken, maar elke cultuur had zijn eigen gemeenschappelijke maaltijden. Een goed voorbeeld van hoe ze samenkwamen, zien we in Handelingen 18 met de stichting van de gemeente in Korinthe. Paulus leidde veel Joden in de synagoge tot Jezus en moest daarom bij iemand thuis samenkomen, wat uiteindelijk een Romein met de naam Justus bleek te zijn. Er wordt ons verteld: “En ook veel Korinthiërs (Grieken) geloofden en lieten zich dopen.” Later, in 1 Korinthiërs 11:17-34, weigerden sommigen van deze groep gelovigen, die qua ras en sociaaleconomische achtergrond gemengd was, met de rest te eten.
 
Voor Romeinen was de gemeenschappelijke maaltijd open voor familie, vrienden en buren, maar gescheiden naar sociale en economische status. Bij de Grieken werden meestal alleen elite mensen uitgenodigd, de armere klassen werden gemeden. Bij de Joden werden alleen Joden uitgenodigd. De maaltijd ging over het herdenken van hun geschiedenis, het smeden van banden rond de dingen van God, het versterken van hun unieke identiteit en het versterken van sociale en familiebanden. Stel je nu eens voor dat deze drie culturen samenkomen voor een gemeenschappelijke maaltijd. Ze waren allemaal nieuwe gelovigen in Jezus en hadden elk hun eigen verwachtingen over hoe deze maaltijden eruit moesten zien. Bovendien was Korinthe een zeehaven en stond het bekend dat de bedienden van de stad nooit omgingen met havenarbeiders, zeelieden en winkeliers. Het is geen wonder dat Paulus in zijn eerste brief aan de Korinthiërs minstens tien belangrijke kwesties aan de orde stelde! Ten minste drie daarvan hadden betrekking op het ontstaan van kleine, geïsoleerde groepjes die geen contact hadden met de anderen, en op onenigheid!
 
Paulus bracht alles voor hen samen in 1 Korintiërs 11:17-34 door hen te schrijven dat ze zich moesten concentreren op de echte reden waarom ze bij elkaar waren gekomen: om het leven, het offer en de beloften van Jezus Christus te vieren. Paulus spoorde hen met zoveel woorden aan om datgene wat verdeeldheid zaait opzij te zetten: hun vooroordelen, hun vooropgezette ideeën over hoe de traditionele gemeenschappelijke maaltijd eruit moest zien, en zich te concentreren op Jezus. Paulus herhaalt wat hij zei dat hij rechtstreeks van de Heer had geleerd: neem het brood dat het gebroken lichaam vertegenwoordigt, en de wijn die het vergoten bloed vertegenwoordigt, en neem er samen deel aan.
 
Paulus zei tegen degenen die ervoor kozen zich van de anderen af te scheiden: “Velen onder jullie zijn zwak en ziekelijk, en velen zijn vroeg gestorven, omdat jullie het lichaam van de Heer niet goed hebben onderscheiden.” In deze context gaat het onderscheiden van het lichaam van de Heer niet over genezing, maar over het lichaam van Christus. Dat Hij stierf en opstond voor Joden, Grieken en Romeinen, en als je ras, sociaaleconomische en levensgeschiedenis van de aanwezigen buiten beschouwing laat, kun je je concentreren op wat Jezus voor ieder van hen heeft gedaan. Dit zorgt voor een echte gemeenschapsmaaltijd.
 
Als je deel uitmaakt van een huiskerk, of misschien een bijbelstudie- of gebedsgroep, overweeg dan het volgende: eet samen en als iedereen het grootste deel van zijn maaltijd heeft gegeten, maar nog steeds aan het praten, eten en delen is, kom dan tussenbeide om op een ongedwongen manier brood en sap of wijn rond te delen. Vraag ieders aandacht en wijs op de rijke gesprekken die gaande zijn, hoe Jezus iedereen redde zonder zich te bekommeren om wie ze waren of waar ze vandaan kwamen, alleen maar omdat Hij van iedereen houdt – en na een moment van bezinning en het op orde brengen van je hart, eet je het brood, drink je de vrucht van de wijnstok... en ga je verder met de gesprekken, reflecties en waardering voor iedereen die aanwezig is.
 
Volgende week meer inzichten en begrip om de serie af te sluiten. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en mail me op cwowi@aol.com of john@cwowi.org
 
 
]]>Sat, 21 Feb 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/inzichten-en-begrip-3-van-4Insights and understanding, 3 of 4
Inzichten en begrip, 3 van 4
 
Hallo allemaal,
 
Toen ik rond 1998 of 1999 als directeur van de bijbelschool van een grote megakerk werkte, was een bekende leraar gastspreker tijdens een weeklange conferentie. Vanwege mijn functie zaten Barb en ik op de eerste rij, een paar stoelen verwijderd van de pastor. Op een gegeven moment vroeg de spreekster de gemeente om naar voren te komen en $ 100 contant of een cheque aan haar op het podium te geven als een teken van geloof. Als ik zeg ‘vroeg’, ben ik nog beleefd. Het was meer schreeuwen, aansporen, vermanen, preken, allemaal met een dosis veroordeling voor degenen die niet gehoorzaamden. Het was bedoeld om van God te krijgen wat je maar wilde: genezing, financiële doorbraak, redding van een geliefde, of iets anders.
 
Barb en ik waren geschokt door haar manipulatie, en nog meer geschokt toen seniorleden van de staf opstonden en deden wat ze vroeg. Tot mijn grote schaamte stond ook ik op en liet een cheque achter op het podium, in wat de laatste daad van  ‘vrees voor mensen’ in mijn leven zou blijken te zijn. Ik keek de pastor boos aan terwijl ik terugliep naar mijn stoel, in de hoop dat hij een einde zou maken aan deze onzin. Maar tegelijkertijd voelde ik me door hem en mijn directe baas (de assistent-pastor) onder druk gezet om hieraan mee te doen.
 
Enige tijd na die reeks bijeenkomsten kreeg ik het gevreesde telefoontje van de pastor. Toen ik het nummer op mijn kantoortelefoon zag, verstijfde ik van angst, maar op dat moment sprak de Heer tot mij: “Ik ben degene die je hier heeft geplaatst en Ik ben de enige die je kan verwijderen.” Alle angst om ontslagen te worden verdween, er kwam rust en ik nam de telefoon op. (Ik werd niet ontslagen.)
 
De kern van de leer van ‘Geef $100 om je gebed verhoord te krijgen’ vindt zijn oorsprong in de vroegere Word of Faith-leer van de honderdvoudige opbrengst.
Die zin komt uit Marcus 4:1-20, de gelijkenis van de zaaier (planter). In v1-8 leert Jezus de gelijkenis van de zaaier die zaad zaait; een deel viel langs de weg en vogels kwamen en aten het zaad op. Een ander deel viel op rotsachtige grond, maar omdat er geen aarde was, verdorde het zaad zodra het ontkiemde. Een deel viel tussen de doornen (onkruid) en het onkruid verstikte het zaad, zodat het nooit groeide en geen vrucht kon dragen. En in vers 8 viel een deel op goede grond en bracht dertig-, zestig- en honderdvoudige vrucht voort.
 
In vers 13-20 ging Hij met de discipelen op de details in en legde Hij uit dat de grond het menselijk hart vertegenwoordigt en de verschillende omstandigheden waarin het Woord (Jezus is het Woord) terechtkomt wanneer het (Hij) in harten wordt geplant. De goede grond bracht vrucht voort, zei Hij nu voor de tweede keer in vers 20: “Sommige dertig, sommige zestig, sommige honderdvoudig”. De rest van het hoofdstuk tot en met vers 34 heeft betrekking op deze gelijkenis, inclusief de instructie om voorzichtig te zijn met wat we horen, en dat hoe wij de dingen van God waarderen, is hoe Hij ons zal geven. (vers 24)
 
Woord van Geloof (WOF) leraren haalden de ‘honderdvoudige opbrengst’ uit zijn context en maakten er een leer over geven van - geven om te krijgen - dat als je $10 geeft, God je $100 of $1000 teruggeeft. Dat is duidelijk verkeerd. Dit is wat Jezus bedoelde met de uitdrukking: “sommigen 30, sommigen 60, sommigen 100 keer zoveel.”
 
Dit was een gangbare agrarische beoordeling van een oogst.
Boeren spraken over een 30-, 60- of 100-voudige opbrengst van hun oogst in een bepaald jaar. De ‘100-voudige opbrengst’ is geen wiskundige uitspraak, maar eerder een uitspraak over voltooiing, volwassenheid, het beste wat men uit een bepaalde situatie kan halen. Bedenk dat als een zaadje op steenachtige grond valt en alleen kan ontkiemen, dit het beste is wat het in die situatie had kunnen doen. Als een zaadje tussen doornen en onkruid valt en opgroeit maar verstikt raakt, is dat het beste wat dat zaadje in die situatie had kunnen doen.
 
Het goede hart is als goede grond en produceert 100-voudig - niet letterlijk, maar in termen van volwassenheid en voltooiing. Het produceerde het hoogste en beste wat het kon omdat het goede grond had. Tegenwoordig gebruiken we 10 of 100 op dezelfde manier. Bijvoorbeeld: Op een schaal van 1 tot 10, hoe zou u uw interactie met ons teamlid vandaag beoordelen? Of: Hoe mooi is zij (of hoe knap is hij)? Een 6 of een 8? Hoe bevalt ons product u op een schaal van 1 tot 100? Je zegt niet letterlijk dat het getal 10 of 100 als een wiskundige formule is, maar eerder als een weergave van het hoogste en beste. Dat is hoe Jezus percentages gebruikte.
 
Ik heb ooit ergens gelezen over een boer wiens gewas door hagel was getroffen. Maar het was geen totaal verlies, want hij kon genoeg oogsten om de bank te betalen hetgeen hij verschuldigd was en om het volgende jaar van te leven.
Maar alle boeren om hem heen waren volledig geruïneerd en konden hun leningen niet terugbetalen. Hoewel de boer erg teleurgesteld was over zijn oogst, wees een vriend hem erop dat hij er veel beter voor stond dan alle andere boeren in de omgeving, en zei hem dat hij een 100-voudig rendement had behaald – hij had het beste rendement behaald dat hij onder de gegeven omstandigheden had kunnen behalen.
 
Laat ik het anders zeggen. Soms krijg je vanwege  moeilijke omstandigheden slechts een dertigvoudig rendement, maar dat is het beste wat je in die situatie kunt bereiken. Soms kan ‘onkruid’ zijn opgegroeid en een transactie of gezinssituatie verstoren, waardoor je slechts zestigvoudig krijgt van wat je wilde. Maar gezien de situatie was zestigvoudig het beste wat je kon bereiken. Je hebt er door Gods genade het maximale uit gehaald wat in die situatie mogelijk was.
 
Dit soort dingen gebeuren voortdurend in ons leven - Gods genade in moeilijke situaties - en we moeten gaan inzien dat we vaak niet de volledige ‘oogst’ krijgen die we wensten, maar dat we door Zijn genade wel het maximale hebben gekregen dat we in die situatie konden krijgen. Het is misschien maar 30 of 60  voudig, maar het was het hoogst mogelijke en beste resultaat voor de gegeven situatie.
 
Kan de duivel je gebedstaal horen? (En is er een gebedstaal waarmee we tot de duivel spreken?)
1 Korintiërs 13:1: “Al spreek ik met de tongen (talen) van mensen en engelen, maar heb ik de liefde niet...” In Romeinen 8:26-27 wordt ons verteld dat onze zwakheid is dat we niet weten hoe we moeten bidden zoals het hoort, dus de Heilige Geest voegt zich bij ons zodat we ‘volgens de wil van God’ bidden, in tongen sprekend.
 
Een belangrijk punt in dat vers is dat tongentaal tot de Vader gericht is. Het is niet tot de duivel gericht. Er kunnen intense tongen gesproken worden tijdens voorbede, waarbij je weet dat je intens voor iemand bidt en de Vader gebruikt dat gebed tot Hem om de onderdrukten te helpen bevrijd te worden van demonische krachten en geestelijk en emotioneel gesterkt te worden, maar het gebed is tot de Vader. Ik herinner me dat ik eens een beroemde tv-prediker iemand naar het podium vroeg te komen om bevrijd te worden en het publiek vertelde hun handen naar de vrouw uit te strekken en in tongen te bidden ‘tegen de duivel’. Nee, dat is niet wat het Nieuwe Testament zegt. Tongentaal is gericht tot de Vader. De duivel gilt niet bij het horen van je gebedstaal. Hij is niet bang. Voor hem is het een taal zoals elke andere taal van mensen of engelen - waar hij vandaan komt.
 
We zouden kunnen vragen: begrijpt de duivel de woorden van een Amerikaan, Duitser, Chinees, Spanjaard of Italiaan? Ja, want de duivel en zijn volgelingen zijn overal op de planeet. Begrijpt hij dan ook de talen van engelen, van wie hij is gevallen? Ja, natuurlijk. Als ik naar Duitsland verhuis en Duits moet spreken, zal ik het Amerikaans Engels waarmee ik ben opgegroeid altijd  onthouden. Wat maakt het dan uit of de duivel begrijpt wat ik tot de Vader bid, of dat nu in mijn moedertaal is of in een door de hemel gegeven taal die ik nooit heb geleerd?
 
Ik vroeg de Heer tijdens een bezoek, toen Hij me een aantal van deze dingen leerde: “Waarom tongentaal? Het is zo controversieel en wordt zo verkeerd begrepen.” Hij antwoordde (verkort): "Als je dit kunt begrijpen: de aarde is aan de mens toevertrouwd, dus voor het grootste deel functioneren de Vader en ik op aarde op uitnodiging. Hoewel we ons recht als Schepper behouden. Maar de mens weet niet hoe hij moet bidden zoals zou moeten. De Vader moest een manier vinden om de onwetendheid van de mens te omzeilen om Zijn wil op aarde te volbrengen. Hij doet dit door iemand een taal te geven die hij nooit heeft geleerd, waardoor hij hun onwetendheid omzeilt en die taal vult met Zijn wil en Zijn emoties en Zijn verlangens, in hun geest. Dan bidden zij het tot Hem, waardoor de cirkel rond is en de transactie wettig wordt. Want voorwaar, voorwaar, Ik zeg je: niemand zal ons op die dag kunnen beschuldigen. Alles zal worden onthuld als rechtvaardig en in gerechtigheid gedaan."
 
Dat is misschien veel om over na te denken, genoeg voor vandaag, ik sluit de serie volgende week af. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op john@cwowi.org
 
 
]]>Sat, 14 Feb 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/inzichten-en-begrip-2-van-4-bruiloft-buitenste-duisternisInsights and understanding, 2 of 4, Wedding, outer darkness
Inzichten en begrip, 2 van 4, Bruiloft, buitenste duisternis
 
Hallo allemaal,
 
In de gelijkenis van het bruiloftsfeest in Mattheüs 22:1-14 zijn de gasten bijeen, maar één gast draagt geen bruiloftskleding. Als hem wordt gevraagd waarom, is hij sprakeloos. Er wordt opdracht gegeven om hem naar de buitenste duisternis te werpen, waar geween en tandengeknars is. Jezus besluit met te zeggen: Want velen zijn geroepen, maar weinigen zijn uitverkoren.
 
De gelijkenis begint met: “Het koninkrijk der hemelen is gelijk aan een koning, die een bruiloft voor zijn zoon bereidde.” Jezus heeft het hier duidelijk over de Vader en Zichzelf. Vers 3 zegt: “Hij stuurde dienaren (want het was tijd om te beginnen) om hen die waren uitgenodigd, te roepen, maar zij wilden niet komen.” In de eerste eeuw was het gebruikelijk dat de gastheer herinneringen stuurde voor de naderende grote dag. De verzen 4-5 vertellen ons dat de koning meer dienaren stuurde en de genodigden vertelde over al het eten en de voorzieningen die voor hen waren getroffen; “Maar zij sloegen er geen acht op.” Letterlijk: “Ze schonken geen aandacht aan de uitnodiging” en gingen terug naar hun boerderijen en hun werk.
 
In de verzen 6-7 staat dat enkele van hen de boodschappers zelfs vreselijk behandelden en sommigen zelfs doodden. De koning was boos en stuurde zijn legers om degenen te doden die zijn dienaren hadden vermoord en hun stad hadden verwoest. Dit is een duidelijke verwijzing naar de behandeling die de profeten (in het Oude Testament) hadden ondergaan door de ongelovige Joden van Israël. Dus de koning in de verzen 8-10 geeft zijn dienaren opdracht om degenen uit te nodigen die oorspronkelijk niet waren uitgenodigd (de heidenen in de gelijkenis), en hij zei dat zowel de goeden als de slechten waren uitgenodigd.
 
In de verzen 11-12 merkt de koning iemand op die geen bruiloftskleding draagt en vraagt hij hoe hij daar terecht is gekomen. De man was sprakeloos, hij verstomde.
 
Bruiloftskleding in het Oosten
Het was in die tijd de gewoonte dat een koning die een bruiloft organiseerde of een gastheer bij een ‘gewone’ bruiloft, alle gasten een lichte linnen mantel gaf. Deze gewoonte bestaat in moderne vorm nog steeds in China, waar gasten vaak bruiloftsmantels of andere geschenken krijgen van het bruidspaar om hun waardering te tonen voor het feit dat ze naar hun bruiloft zijn gekomen. In de tijd van Jezus zorgden koningen en ‘gewone’ bruiloftsgastheren voor een lichte linnen mantel, zodat alle gasten netjes gekleed en gelijk waren omdat ze allemaal hetzelfde droegen, ongeacht hun sociale status. Het dragen van de verstrekte bruiloftskleding liet zien dat er op de bruiloft geen rangorde of sociale status was, dat de koning of gastheer iedereen gelijk maakte voor deze gelukkige dag, zodat iedereen vrijelijk met elkaar kon omgaan.
 
De man zonder zo'n bruiloftskleed viel op, waardoor duidelijk werd dat hij op eigen initiatief naar de bruiloft was gekomen. Dit staat symbool voor iemand die probeert zijn eigen weg naar de hemel te vinden, naar het bruiloftsmaal van het Lam. De man kreeg de kans om te bekennen, maar hij zweeg. “Laat de verlosten van de Heer dat zeggen” staat in Psalm 107:2, maar de man zweeg. Hij was nog niet verlost, maar probeerde op eigen initiatief het bruiloftsfeest (de hemel) binnen te komen. Romeinen 10:9-10, dat lang na Jezus' gelijkenis in Mattheüs kwam, zegt ook dat we met ons hart geloven, maar dat de belijdenis van onze redding met onze mond wordt gedaan. De man zweeg, wat betekent dat hij niet gered was.
 
Buitenste duisternis
De koning liet hem vervolgens arresteren en in de ‘buitenste duisternis’ werpen, waar geween en tandengeknars is. In die tijd waren er, net als in veel delen van de wereld vandaag de dag, geen straatlantaarns. Het bruiloftsfeest was met vele olielampen volledig verlicht, maar die verlichtten de straten niet. De term ‘buitenste duisternis’ was een term uit de eerste eeuw die werd gebruikt wanneer iemand uit een bedrijf of huis werd gezet, wat we vandaag de dag zouden omschrijven als ‘op straat gezet’ of ‘aan de kant gezet’. Ze hadden zich in het licht bevonden en werden vervolgens in de duisternis geworpen. De term ‘geween en tandengeknars’ was een term voor iemand die behoorlijk boos was. Vertaal dit naar moderne termen en denk aan iemand die uit een café, bar of restaurant wordt gegooid en op straat staat te vloeken en te spugen van woede over zijn lot. Maar het waren zijn eigen daden die ervoor zorgden dat anderen hem eruit gooiden.
 
In de gelijkenis is het een beeld van de ongeredden, die van buitenaf kijken naar degenen die zowel de uitnodiging EN het bruiloftskleed dat de gastheer had verstrekt, hebben aangenomen.
 
Misschien herinner jij je nog dat in Genesis 3:21 de Here God klederen van vellen maakte voor Adam en Eva, om hun (zonde) naaktheid te bedekken. Efeziërs 5:27 zegt dat mannen hun vrouwen moeten liefhebben zoals Christus de gemeente liefheeft, opdat Hij haar aan Zichzelf zou kunnen voorstellen ‘zonder vlek of rimpel’ op onze kleding.
In Openbaring 19:7-14 staat, over de gelovigen in de hemel bij het bruiloftsmaal van het Lam: “Aan hen werd blinkend en smetteloos fijn linnen gegeven. Want het linnen is de rechtvaardigheid van de heiligen.” Dezelfde heiligen in vers 14, nog steeds gekleed in hun bruiloftskleding, vergezellen de Heer te paard, bij Zijn terugkeer bij Armageddon.
 
Velen zijn uitgenodigd, maar weinigen zijn uitverkoren
Ik noemde hierboven de gewoonte dat de gastheer vóór de dag van het bruiloftsfeest herinneringen verstuurt. Bij aanvaarding wordt ervan uitgegaan dat de gasten arriveren en het bruiloftskleed krijgen. Dit betekent dat de uitverkorenen degenen zijn die de voorwaarde voor deelname aanvaarden EN naleven. Zij kiezen ervoor de uitnodiging te aanvaarden en worden daarom uitverkoren om binnen te komen, terwijl de man die het bruiloftskleed weigerde en weigerde te belijden, werd uitgeworpen. Velen zijn uitgenodigd, maar slechts weinigen van de genodigden voldoen aan de vereisten van de uitnodiging. Ware gelovigen in Jezus hebben zowel de uitnodiging aanvaard EN hebben aan de voorwaarde voldaan. Denk aan het beroemde Johannes 3:16: God had de wereld zo lief gehad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gaf, opdat iedereen die in Hem gelooft eeuwig leven zal hebben. De uitnodiging is er, want God heeft ons uitgenodigd door ons Zijn Zoon te geven. De vereiste is om in die Zoon te geloven. De uitnodiging is gegeven, maar weinigen zullen aan de eis binnen de uitnodiging voldoen.
 
Het kruis in de woestijn
Als Israël aan zijn tocht door de woestijn begint, geeft de Heer hen zeer specifieke instructies over hoe ze moeten reizen. Hun algemene richting is naar het oosten, omdat ze uit Egypte komen en naar het oosten naar Israël gaan. In Numeri 1:50 zegt Hij dat ze ‘rond de tabernakel’ moeten kamperen, achter de familievanen, met de Levieten in het midden. De tabernakel met de wolk overdag en de vuurkolom 's nachts stond in het midden van het kamp. Hoofdstuk 2 bevat Gods instructies over welke stam aan welke kant van de tabernakel moet reizen terwijl ze voorttrekken. In v3-9 zegt de Heer dat de ‘oostkant naar de opkomst van de zon’ Juda, Issachar en Zebulon zal zijn, in totaal 186.400. Dit is de meerderheid van de bevolking, waardoor het een lange kolonne wordt terwijl ze  marcheren.
 
De noord- en zuidkant waren ongeveer gelijk. De zuidelijke stammen waren Ruben, Simeon en Gad, met 151.450 man. De noordelijke waren Dan, Aser en Naftali, met 157.600 man. Deze waren als twee pilaren of armen die uit de centrale tabernakel voortkwamen, net zoals Juda, Issachar en Zebulon de lange poot van 186.400 man waren die zich ver naar het oosten uitstrekte. In het westen waren de minsten van allemaal, bestaande uit Efraïm en de halve stammen van Manasse en Benjamin, met 108.100. Als je dit vanuit de lucht bekijkt, vormt het een perfect kruis, met Juda voorop, zoals de Heer zei, naar de opkomst van de zon.
 
Nog een kruis...
Bijna 1000 jaar later bevindt Juda zich in ballingschap in Babylon, waar het grootste deel van de bevolking door Nebukadnezar gevangengenomen en naartoe gevoerd is. Onder hen bevinden zich Daniël en Ezechiël. Sommigen vallen snel af van hun geloof, terwijl anderen trouw blijven. In Ezechiël 9:4 zegt de Heer tegen Ezechiël dat hij een teken moet aanbrengen op de voorhoofden van degenen die zuchten en kermen wanneer ze de zonden van hun broeders zien, om hen te markeren als behorend tot God. Het woord ‘teken’ is ‘tav’ of ‘taw’ en werd door de eeuwen heen op verschillende manieren uitgedrukt, maar vaak als een + of een X.
 
Tekens op het voorhoofd (of de pols) werden later door Rome gedaan toen zij slaven namen, hun naam afnamen en een nummer op hun hoofd of pols tatoeëerden. Het getal 666 in Openbaring geeft aan dat degenen die dat teken ontvangen, slaven zijn van dat economische en politieke systeem. In Romeinen 16:22-23 leren we wie de dicteeropdracht van Paulus voor de brief aan de Romeinen ontving: “Ik, Tertius, die deze brief heb geschreven, groet u... Erastus, de penningmeester van de stad, groet u, en Quartus, een broeder.”
 
Paulus schreef de brief aan de Romeinen vanuit Korinthe, want de naam Erastus werd daar gevonden, waaruit bleek dat hij inderdaad de penningmeester van de stad was.
De naam ‘Tertius’ is het Romeinse cijfer 3, en Quartus is het Romeinse cijfer 4, wat aantoont dat sociaal-economische status in Christus niets betekent, want de grote apostel werkte samen met de penningmeester en twee slaven - verbazingwekkende genade.
 
Volgende week meer, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en e-mail mij op cwowi@aol.com
 
 
 
]]>Sat, 07 Feb 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/inzichten-en-begrip-1-van-4Insights and understanding, 1 of 4 
Inzichten en begrip, 1 van 4 
 
Hallo allemaal,
 
Ik vind het geweldig om de Joodse cultuur van de Bijbel te bestuderen, omdat het context en begrip biedt voor dingen die we anders zouden missen. En sommige dingen hebben niets met cultuur te maken: soms haalt een prediker een vers uit zijn context en verdraait de betekenis ervan voor een preek, boek of webartikel. Wij denken dan dat het God is, maar dat is het in werkelijkheid niet. Ik hoop dus dat dit leuk zal zijn en dat het in ieder geval voor een deel nieuwe informatie zal zijn.
 
Enkele onderwerpen die we in deze serie zullen behandelen zijn: Kan de duivel jouw gebedstaal horen? Wat is de honderdvoudige vergoeding? Wat is ‘buitenste duisternis’? Wat is de betekenis van het ‘blinkend en smetteloos linnen’ bij het bruiloftsfeest van het Lam? Waarom zei Stefanus dat hij Jezus aan de rechterhand van God zag staan? En nog veel meer!
 
We kunnen Zijn hogere wegen niet kennen
Veel predikers hebben een preek over de mysteries van God gebaseerd op Jesaja 55:7-11:
 
“Laat de goddelozen hun wegen verlaten en de onrechtvaardigen hun gedachten. Laat hen zich tot de Heer wenden, en Hij zal zich over hen ontfermen, en tot onze God, want Hij zal vrijelijk vergeven. ”Want mijn gedachten zijn niet uw gedachten, noch zijn uw wegen mijn wegen," verklaart de Heer. Zoals de hemel hoger is dan de aarde, zo zijn mijn wegen hoger dan uw wegen en mijn gedachten dan uw gedachten. Zoals de regen en de sneeuw uit de hemel neerdalen en niet terugkeren zonder de aarde te bevochtigen en haar te doen ontluiken en bloeien, zodat zij zaad oplevert voor de zaaier en brood voor de eter, zo is ook mijn woord dat uit mijn mond komt: het zal niet leeg naar mij terugkeren, maar het zal doen wat ik wil en het doel bereiken waarvoor ik het heb gezonden."
 
De focus ligt altijd op het feit dat we Gods hogere wegen niet kunnen kennen. Zijn wegen zijn hoger, Zijn gedachten zijn hoger, en wij gewone mensen kunnen deze hogere dingen niet kennen. Maar kijk eens naar wat er werkelijk staat: “Laat de goddelozen hun wegen en hun (onrechtvaardige) gedachten verlaten (achter zich laten, de rug toekeren en weggaan) en de Heer ... zal vergeven. Want mijn gedachten zijn niet uw gedachten en uw wegen zijn niet mijn wegen.”
 
Dit gedeelte gebiedt ons eigenlijk om onze wegen en gedachten te verlaten en tot Zijn hogere wegen en gedachten te komen. Het is geen uitspraak dat Hij te hoog is en wij te laag, maar eerder een uitnodiging om onze wegen en gedachten te verlaten en tot Zijn wegen en gedachten te komen.
 
Dit komt overeen met de realiteit van het Nieuwe Testament, waaronder Romeinen 12:1-2, waar staat dat we ons lichaam als een levend offer moeten brengen, een metamorfose moeten ondergaan door onze gedachten te vernieuwen naar Zijn wegen en gedachten, zodat we in staat zullen zijn om de goede, welgevallige en volmaakte wil van God te doen. In Jesaja 55:7-11 nodigt Hij ons uit om Zijn wegen en gedachten te volgen.
 
Toen ik een tiener was, zag ik dit en richtte ik mijn hart op Psalm 103:7: “Hij maakte Zijn wegen bekend aan Mozes, Zijn daden aan de kinderen van Israël.” De ‘daden’ waren de wonderen die het volk Israël zag toen ze door de woestijn trokken. Zelfs als tiener had ik christenen gezien die van wonder naar wonder leefden, met daartussen diepe dalen, in een geloof dat als een achtbaan was. Maar Mozes kende de wegen van God. Als we de wegen kennen, zullen de wonderen gebeuren. We kunnen leven volgens Zijn wegen en gedachten omdat we onze eigen wegen en gedachten volledig hebben verlaten.
 
Waarom zag Stefanus Jezus aan de rechterhand van de Vader staan?
Het hele hoofdstuk 7 van Handelingen gaat over de arrestatie van Stefanus en zijn verdediging voor het Sanhedrin. Zijn martelaarschap vond plaats zoals beschreven in vers 55-59:
 
"Maar Stefanus, vol van de Heilige Geest, keek omhoog naar de hemel en zag de heerlijkheid van God en Jezus staande aan de rechterhand van God. ‘Kijk,’ zei hij, ‘ik zie de hemel open en de Zoon des mensen staande aan de rechterhand van God.’ Toen bedekten zij hun oren en schreeuwden met luide stem, stormden op hem af, sleepten hem de stad uit en begonnen hem te stenigen. Ondertussen legden de getuigen hun mantels aan de voeten van een jongeman genaamd Saulus. Terwijl zij hem stenigden, bad Stefanus: “Heer Jezus, ontvang mijn geest.” Toen viel hij op zijn knieën en riep: “Heer, reken hun deze zonde niet toe.” Toen hij dit gezegd had, ontsliep hij."
 
Waarom zag Stefanus Jezus staan – en niet zitten – aan de rechterhand van God? Waarom maakte hen dat zo woedend dat ze hem de stad uit sleepten en executeerden? Het komt uit Jesaja 3:13: “De Heer staat op om te pleiten (aan te klagen) en staat op om het volk te oordelen.” Er zijn verschillende andere teksten die erover spreken dat Hij staat of opstaat om te oordelen.
 
In het jodendom wordt Gods oordeel gezien in twee handelingen: staan of opstaan, en gaan zitten. Het staan/opstaan is de aanklacht tegen de beschuldigde, het is het ten laste leggen van de misdaad, waarvoor de Heer Zijn zaak bepleit. Dit zien we in Jesaja 2:19-21 en 33:10.
Vers 19: “En zij zullen vluchten naar holen in de rotsen en grotten van de aarde uit vrees voor de Heer en de glorie van Zijn Majesteit, wanneer Hij opstaat om de aarde vreselijk te doen beven.” Dit is wanneer God komt om te beschuldigen, om de schuldigen in staat van beschuldiging te stellen. Hij staat op om dit te doen.
 
Zijn beschuldiging is onweerlegbaar omdat Hij de Waarheid is. Daarom bevat de beschuldiging ook het vonnis. Wanneer iemand door God wordt beschuldigd, weet hij onmiddellijk dat de beschuldiging in alle opzichten waar en juist is. God gaat dan zitten om Zijn oordeel te vellen.
 
Toen Stefanus Jezus aan de rechterhand van de Vader zag staan, begreep het hele Sanhedrin dat de Heer HEN beschuldigde, niet hem. Maar hij ziet Jezus nooit gaan zitten. Hun lot lag in hun reactie op Jezus die stond. Toch toonde Stefanus genade. Waarom? Omdat hij terwijl hij sterft zegt: “Heer, reken hun deze zonde niet toe.” Met andere woorden: “Heer, seponeer de aanklacht tegen hen, houd hen niet verantwoordelijk.” Toen Stefanus hen bevrijdde van de zonde van zijn moord, werd de aanklacht/het oordeel ingetrokken. De zaak werd geseponeerd. Welke andere zonden de leden van het Sanhedrin op die dag ook op hun geweten hebben, de moord op Stefanus zal daar niet één van zijn.
 
Dit is wat het voor jou en mij betekent
Daarom zegt het Nieuwe Testament dat Jezus aan de rechterhand van de Vader zit. (Kolossenzen 3:1, Hebreeën 10:12, 12:2, 1 Petrus 3:22) Jezus brengt geen beschuldiging tegen de zijnen. Hij droeg ‘het handgeschreven document met de voorschriften die tegen ons waren, nam het weg en spijkerde het aan Zijn kruis’. Het kruis zorgde ervoor dat alle aanklachten tegen ons werden ingetrokken, door ze aan Zijn kruis te nagelen. Jezus zit daarom aan de rechterhand van de Vader. Nu overziet Hij het lichaam van gelovigen die Zijn betaling van de aanklachten en rechtvaardiging voor hen die geloven hebben aanvaard. (Handelingen 13:39, 1 Korintiërs 6:11) Wij zijn gerechtvaardigd door het geloof in Christus.
 
Alle beschuldigingen, alle aanklachten zijn ingetrokken, dus Hij staat niet op om te beschuldigen. In feite is het nog beter dan dat, want I Korintiërs 6:11 zegt: “... nu zijn wij gerechtvaardigd in de naam van de Heer Jezus door de Geest van God.” Rechtvaardiging betekent niet alleen vergeven worden, niet dat alleen de aanklachten tegen je zijn ingetrokken, maar dat je voor de rechtbank staat alsof er nooit aanklachten zijn geweest. De Rechter rechtvaardigt ons omdat we gewassen zijn in Zijn bloed. Alle dingen zijn nieuw en alle nieuwe dingen zijn van God.
 
Jezus staat op om te beschuldigen en zit om te oordelen. II Korintiërs 5:10 zegt: “Want wij moeten allen voor de rechterstoel van Christus verschijnen, opdat ieder ontvangt wat hij verdient voor de dingen die hij in zijn lichaam heeft gedaan, goed of kwaad.” We verschijnen dus niet voor een staande Jezus die zou kunnen opstaan om ons te beschuldigen, maar zonder beschuldiging zit Hij om te oordelen over wat we hebben gedaan terwijl we in ons lichaam waren. Dit is geen dreiging met de hel, want we maken al deel uit van Zijn Koninkrijk. Een vader kan zijn kind betrappen op iets verkeerds, maar er is geen dreiging dat hij het kind zal verstoten, alleen een afrekening binnen het gezin. Dat is de rechterstoel van Christus. Niet gebaseerd op beschuldiging, maar op wat we hebben gedaan sinds we in Hem zijn.
 
Dus als je hebt geloofd dat de rechterstoel van Christus gaat over het feit dat je misschien niet in de hemel mag komen, dan zie je nu de waarheid. Je bent al een kind van de koning, Hij zal je niet wegsturen. Hij zit aan de rechterhand van de Vader. De Vader was in Christus om ons met Zichzelf te verzoenen. Het oude is voorbijgegaan, alles is nieuw, en wat nieuw is, is van God.
 
Verbazingwekkende genade!
Volgende week meer, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op cwowi@aol.com
 
 
 

]]>Sat, 31 Jan 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/het-gaat-er-niet-om-dat-wij-naar-de-hemel-gaan-2-van-2-zuiverheid-niet-perfectieIt isn't about us going to heaven, 2 of 2, Purity not perfection
Het gaat er niet om dat wij naar de hemel gaan, 2 van 2, Zuiverheid, niet perfectie
 
Hallo allemaal,
​
Ik heb verteld hoe het leven volgens het Nieuwe Testament zich richt op het volbrengen van de wil van de Vader in ons leven, in plaats van: ‘Heer, haal mij naar boven!’. Aan het einde van Openbaring zien we dat de hemel naar de aarde komt, en niet dat de aarde naar de hemel wordt opgehaald. Het grootste deel van het Nieuwe Testament is gericht op het koninkrijk van de hemel dat naar de aarde komt. Laten we diezelfde mentaliteit hebben. (Openbaring 21:2)
 
“Vader in de hemel, uw naam is heilig” is hoe Jezus Zijn onderwijs begon over het gebedspatroon dat we het Onze Vader noemen.
Al het andere in dat gebed is rechtstreeks terug te voeren op en vloeit voort uit ‘uw naam is heilig’.
 
Laten we teruggaan naar de Hof van Eden, toen Adam de dieren een naam gaf. (Genesis 2:18-20) De rabbijnen zeggen dat de namen die Adam hen gaf het resultaat waren van zijn kennis van het karakter, de aard en de plaats in de schepping van elk dier en zijn soort. Vandaag de dag doen we hetzelfde. Een van de bekendere voorbeelden is misschien wel de naamgeving van een dinosaurus ‘Tyrannosaurus Rex’ of ‘verschrikkelijke hagedis’, waarmee zijn karakter wordt samengevat na het zien van zijn botten.
 
Toen Jezus zei ‘uw naam is heilig’, lag de nadruk niet op een bepaalde naam, maar werd het gebruikt als een samenvatting van alle eigenschappen van Zijn Wezen. Mensen raken afgeleid door te discussiëren over de juiste naam van God, niet tevreden met ‘Vader’ of zelfs ‘Jezus’, en missen volledig het punt dat ‘heilig is uw naam’ de som is van Zijn aard en karakter. Het gebruik van ‘Vader’ vat Zijn karakter, aard, liefdevolle goedheid en gerechtigheid binnen Zijn Wezen volledig samen.
 
Op dezelfde manier worden wij christenen genoemd, voor het eerst in Handelingen 11:26. De titel ‘christen’ betekent letterlijk ‘verwant van Christus’, maar in het gebruik betekent het een volgeling van Christus. Met die aanduiding kunnen we zeggen dat de eigenschappen van Christus in ons zijn en dat we apart zijn gezet voor Zijn gebruik. De woorden ‘heiliging’ of ‘apart gezet voor gebruik’ en het woord ‘heilig’ worden vaak als synoniemen beschouwd. Ik zou het als volgt willen zeggen: Heilig is behoren tot het goddelijke. Heiligheid is de toestand of staat van heilig zijn.
 
Zuiverheid, geen perfectie
Je bent heilig zonder perfect te zijn. Zuiverheid is in onze geest, onze ziel wordt vernieuwd om elke dag meer zoals Hem te denken, en ons lichaam is tot een levend offer gemaakt. “Wij hebben deze schat in aarden vaten (aardse lichamen), opdat de heerlijkheid van God zou zijn en niet van ons.” II Korintiërs 4:7 beschrijft dit mysterie. Het gaat niet om ons. Het gaat om Hem. Dus kijk niet naar jezelf.
 
Toen Jezus in Mattheüs 5:38-48, in Zijn grote instructie over het wandelen in liefde met degenen die ons niet liefhebben, zei, concludeerde Hij in de King James Version: “Wees volmaakt, zoals uw Vader in de hemel volmaakt is.” Het gebruik van ‘volmaakt’ in het Engels van 1611 betekende ‘volwassen, compleet’, niet zoals we het vandaag de dag gebruiken, namelijk zonder enige onvolmaaktheid. Het Griekse ‘teleios’ betekent ‘compleet’ of ‘volwassen’. “Wees compleet/volwassen (in liefde) zoals uw Vader in de hemel compleet/volwassen (in liefde) is.” Hij leidt ons altijd naar grotere liefde binnen het kader van heiligheid.
 
De genade van de Vader is zo overweldigend dat we het nauwelijks kunnen bevatten wanneer we een openbaring krijgen van de diepte van onze eigen zonde. De menselijke neiging is om ons te richten op de zonden uit het verleden of het heden en te concluderen dat we veroordeeld zijn tot de hel, ondanks de realiteit van het Nieuwe Testament. Men gelooft zijn eigen angsten en twijfels in plaats van God te geloven. Dit proces maakt natuurlijk deel uit van het opgroeien in Christus dat ieder van ons moet doormaken. Ja, Zijn genade is overweldigend. En ja, we hebben gezondigd en blijven zondigen, en misschien hebben we dingen tegen Hem gezegd zoals een peuter doet die een driftbui heeft tegen zijn ouders, waardoor we bang zijn dat we Hem hebben beledigd, boven waar Zijn genade in voorziet. Maar heilig zijn gaat over hoe Hij ons opnieuw heeft geschapen en ons in Zijn familie heeft geplaatst, niet over onze onvolmaaktheden.
 
Hij heeft ons gepland toen we nog in Zijn gedachten waren, voordat de tijd begon. II Timoteüs 1:9 zegt over de Vader: “Die ons heeft gered en ons met een heilige roeping heeft geroepen, niet op grond van onze werken, maar op grond van Zijn eigen voornemen en genade, die ons in Christus Jezus gegeven is vóór de eeuwigheid.”
 
Het is te laat om hierover te discussiëren
Het is alsof iemand mij vertelt dat de doop met de Heilige Geest of genezing niet voor vandaag zijn. Te laat, ik heb de Heilige Geest al ontvangen, de ogen van blinden geopend, de oren en de spraak van doven en stommen geopend - ik wandel al in wat zij zeggen dat vandaag de dag niet bestaat. Hetzelfde geldt voor iemand die zegt dat hij te veel gezondigd heeft en veroordeeld is tot de hel, ook al houdt hij met heel zijn hart van Jezus. Te laat, Hij heeft je geest al opnieuw geschapen, wat betekent dat Christus in je is.
 
Het is te laat, Hij heeft je al tot een van Zijn kinderen gemaakt, deel van een koninklijke familie. Te laat; Hij zag elke zonde die we ooit zouden begaan, en toch gaf Hij ons Christus in eeuwige tijden. Wauw.
 
Deze waarheid dringt tot ons door als we begrijpen: "Het koninkrijk der hemelen is als een schat, verborgen in een akker, die een man vond en verborg. En vanwege zijn vreugde gaat hij heen en verkoopt alles wat hij heeft en koopt die akker. Nogmaals, het koninkrijk der hemelen is als een koopman die op zoek is naar mooie parels. Toen hij een parel van grote waarde vond, ging hij heen en verkocht alles wat hij had en kocht die."
 
In deze gelijkenissen is Jezus de man die een schat vindt in een akker (de wereld).
Jezus is de koopman die ver reisde en een parel ‘van grote waarde’ vond, en vervolgens alles verkocht wat Hij had en die parel kocht. WIJ zijn de parel van grote waarde die Hij met Zijn eigen bloed heeft gekocht. Zie je, het is te laat voor ons. Hij heeft ons al voor eeuwige tijden gered.
 
In 1 Korintiërs 6:9 stelt Paulus dat de onrechtvaardigen (degenen die Jezus niet kennen) het koninkrijk der hemelen niet zullen binnengaan. Vervolgens somt hij de levensstijl van de onrechtvaardigen op, om er zeker van te zijn dat ze weten over wie hij het heeft. Losbandige levensstijlen, overspeligen, verwijfden, mensen die zichzelf misbruiken met de mensheid, dieven, dronkaards, afpersers en relschoppers (een losbandig leven) zullen het koninkrijk van God niet beërven. Vervolgens zegt hij:
 
"En zo waren sommigen van jullie (waarmee hij bewijst dat hij het had over levensstijl en niet over individuele zonden die begaan werden nadat men Christus had leren kennen). Maar nu bent u gewassen, nu bent u geheiligd (heilig gemaakt), nu bent u gerechtvaardigd in de naam van onze Heer Jezus Christus door de Geest van God." v11 Gewassen, apart gezet, gerechtvaardigd. Rechtvaardiging is een verbazingwekkend woord. Het betekent niet dat iemand beschuldigd werd van een misdaad en dat vervolgens zijn strafblad werd gewist. Het is een juridische term voor een rechter die verklaart dat er in de eerste plaats geen aanklacht bestond. NU zijn we gerechtvaardigd, schreef Paulus.
 
Sommigen blijven hangen in wat ze hebben gedaan, zelfs nadat ze de Heer hebben leren kennen. In hun geest zijn ze zuiver, maar die schat bevindt zich in een ziel die zwaar belast is en een lichaam dat gewend is te zondigen. Dat is het hele proces dat Paulus beschrijft in Romeinen 12:1-3, waar hij zegt dat we ons lichaam tot een levend offer moeten maken, waarna we een metamorfose zullen ondergaan als we onze manier van denken veranderen, en dan zullen we in staat zijn om 'de goede, welgevallige en volmaakte wil van God te bewijzen (uit te dragen).
 
“Vrees niet, kleine kudde, het is het welbehagen van de Vader (Grieks: de Vader had er behagen in) om u het koninkrijk te geven.” Lucas 12:32
 
De uitspraak van Jezus had niets te maken met onze onvolmaaktheden. Nee! De Vader weet dat allemaal, heeft dat allemaal gezien, heeft daarvoor voorzieningen getroffen, en vond het TOCH zijn welbehagen om ons het koninkrijk te geven. Zuiverheid, niet perfectie. Perfectie zal komen en Hij heeft een langetermijnvisie. Het gaat erom dat wij Zijn wil zoeken, op aarde zoals in de hemel, op dit moment in ons leven. Het koninkrijk der hemelen is nu in ons. Laten we het uitleven en aan de mensen om ons heen de wegen van onze Vader en Heer laten zien.
 
Ik sluit af met iets wat ik al tientallen jaren zeg: iedereen kan zeggen dat hij een christen is. Maar de Vader heeft in Zijn wijsheid bepaald dat rechtvaardigheid bewezen moet worden binnen een kader van relaties. Binnen die relaties zien we dat de wil van de Vader geschiede op aarde zoals in de hemel.
 
Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en mail me op cwowi@aol.com
 
 
 
 
]]>Sat, 24 Jan 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/het-gaat-er-niet-om-dat-wij-naar-de-hemel-gaan-1-van-2It isn't about us going to heaven. 1 of 2
Het gaat er niet om dat wij naar de hemel gaan. 1 van 2
 
Hallo allemaal,
 
"Onze Vader in de hemel, Uw naam is heilig. Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel“, uit het Onze Vader in Lucas 11:2. ”Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel" is het onderwerp van de rest van het gebed. Het hele motief van het Onze Vader is dat de wil van de Vader in ons leven wordt gedaan door de wil van de Vader in ons te doen.
 
Het Onze Vader is meer een verklaring dan een verzoek
De werkwoorden van het Onze Vader zijn geschreven in de aoristus, wat betekent dat ze zijn geschreven als voltooide handelingen of verklaringen. Rondom die werkwoorden is het geschreven in de imperatief, wat betekent dat het een verzoek is. Tegenwoordig bidden we het gebed alleen als een verzoek, wat verandert wat Jezus eigenlijk zei.
 
Kijk naar wat Jezus zei en welke tijd Hij gebruikte:
“Heilig is uw naam” is een aorist imperatief, wat een oprechte, hartelijke uitspraak betekent, gekoppeld aan een brandend verlangen om ook heilig te zijn.
“Uw koninkrijk kome, uw wil geschiede” is een aorist imperatief, wat een krachtige, hartelijke uitspraak betekent die de oprechte hartenkreet weerspiegelt van de discipel die Zijn wil boven alles in zijn leven wil. Deze openingsuitspraken weerspiegelen iemand die bidt met een intensiteit die zijn onblusbare ijver weerspiegelt om Gods wil in zijn leven te laten geschieden.
 
“Uw wil geschiede” gebruikt hetzelfde - het weerspiegelt dat oprechte verlangen van de discipel die zijn wil volledig aan Hem heeft overgegeven. Ben je ooit zo wanhopig naar God geweest dat je uitspraken doet aan de Vader over je hart en liefde voor Hem, terwijl je tegelijkertijd om meer roept? Dat is dit: Uw wil geschiede in mijn leven, Vader, laat uw koninkrijk nog meer in mijn leven komen - wat een brandend verlangen weerspiegelt naar Gods wil en wegen in ons leven.
 
“Geef ons heden ons dagelijks brood” is zowel aorist als imperatief, wat in het Engels betekent dat het een uitspraak is met het oog op een voortdurende daad van vervulling. In het Nederlands zouden we kunnen zeggen: “U geeft ons dagelijks ons brood.” Dit komt overeen met Jezus' leer in Mattheüs 6:24-34, waar Jezus zei dat heidenen (mensen die geen verbond hebben) zoeken naar voedsel, kleding en een dak boven hun hoofd, terwijl wanneer wij de Vader en Zijn gerechtigheid zoeken, deze dingen ons door Hem (de Vader) worden toegevoegd. Hij voorziet dagelijks in onze behoeften. Maar ‘U geschiedde naar uw geloof’. Als je zwak bent in het geloof, zie je Zijn voorziening misschien niet en moet je van wonder naar wonder leven. Het is veel beter om IN wonderen te leven als onderdeel van het dagelijks leven.
 
Dit komt overeen met II Petrus 1:3-4, waar gedeeltelijk staat: “... alles wat betrekking heeft op het leven en de godsvrucht is ons gegeven door de kennis van Jezus Christus, onze Heer.” Ik heb dit ZO vaak gebruikt wanneer er iets gebeurde dat me verraste - een noodgeval, een onverwachte rekening - en zei dan onmiddellijk: “Vader, openbaar uw voorzienigheid! II Petrus 1:3-4 zegt dat alles wat betrekking heeft op het leven en de godsvrucht door u IS voorzien, dus Vader, openbaar uw voorzienigheid!” Zo leven betekent rust, want je weet dat wat jou verraste, Hem niet heeft verrast, en je krijgt een kinderlijke opwinding terwijl je wacht om te zien hoe Hij (Vader) heeft voorzien.
 
En ja, in intense momenten heb ik dat precies zo tegen Hem gezegd. Hij en Jezus zijn degenen die in het Onze Vader en via Petrus hebben gezegd dat alle dingen worden voorzien, dus in intense tijden ben ik zo vrijmoedig. Op andere momenten, zoals bij een rekening die ik onverwacht krijg, is het niet zo intens, bijna reflectief: “Vader, dit heeft U niet verrast, maar mij wel. Hoe heeft U ervoor betaald? Openbaar alstublieft Uw voorziening, Uw manier om in deze behoefte te voorzien.” In een nederige, reflectieve houding, zoek ik in mijn hoofd naar mijn eigen plan A, plan B, enzovoort, maar vastbesloten om Zijn plan vervuld te zien worden.
 
“Vergeef ons onze zonden zoals wij degenen vergeven die ons iets verschuldigd zijn” is hetzelfde: “U vergeeft ons onze zonden op basis van het feit dat wij degenen vergeven die ons iets verschuldigd zijn.” Het Griekse woord dat vertaald wordt met ‘verschuldigd’ of ‘schuld’ wordt niet in de eerste plaats gebruikt in verband met zonde, hoewel het in deze context wel zo is, maar ook veel meer. Jezus zei dat we moeten zeggen dat de Vader ons onze zonden vergeeft terwijl wij degenen vergeven die ons iets verschuldigd zijn - dat omvat zonde, maar ook die emotionele ‘sorry's’ waar we naar op zoek zijn, die excuses, die erkenningen van degenen die ons onrecht hebben aangedaan en die ons laten weten dat ze zich bewust zijn van de schade die ze hebben aangericht. Het woord ‘verschuldigd’ omvat dat allemaal in Jezus' uitspraak.
 
“U vergeeft ons onze zonden terwijl wij iedereen vergeven die ons iets verschuldigd is.” Dat betekent niet dat financiële schulden worden kwijtgescholden, want dat was niet de context, maar emotionele schulden, een erkenning van het feit dat zij ons onrecht hebben aangedaan, dat is de context. En nogmaals, het is geschreven in de aoristus, wat een feitelijke uitspraak betekent - onze zonden worden inderdaad door de Vader vergeven, omdat wij ook degenen vergeven die ons iets verschuldigd zijn.
 
“Leid ons niet in verzoeking” en “verlos ons van het kwade” zijn opnieuw in de aoristus geschreven, wat betekent dat het feitelijke uitspraken zijn. Dit komt overeen met de rest van het Nieuwe Testament, dat de Vader ons niet met het kwade verleidt, want Hij wordt niet met het kwade verleid, zoals Jakobus 1:13 zegt. Hij verlost ons wel van het kwade, zoals 1 Korintiërs 10:13 zegt; wanneer de vijand als een vloed binnenkomt, werpt de Vader een standaard op zodat we niet boven onze krachten worden beproefd, en hij biedt een uitweg. “U brengt ons niet in verzoeking en U verlost ons van het kwade” geeft hier een nauwkeurigere vertaling weer van de aoristus-imperatief grammatica.
 
Matteüs 6:9-13 vermeldt ook het Onze Vader, en hij werd ertoe gebracht de slotzin toe te voegen:
“Want van U is het koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid in eeuwigheid. Amen.” Ook dit is aorist (als een uitspraak), zoals blijkt uit de nauwkeurige vertaling van deze zin. Het is geen verzoek dat het het koninkrijk van de Vader is, maar een uitspraak, een nadrukkelijke uitspraak. Het is nadrukkelijk dat het het koninkrijk van de Vader is, de glorie van de Vader en de macht van de Vader. Het woord ‘amen’ betekent ‘standvastig’ in het Hebreeuws (apeitheia). Het Griekse ‘amen’ betekent standvastig, vastberaden, betrouwbaar. Soms wordt het vertaald met ‘zo zij het’. Ik vind ‘betrouwbaar’ mooi, omdat deze uitspraken in het Onze Vader betrouwbaar zijn. Zo sloot Jezus Zijn instructie af.
 
Wat ik met al deze details wil zeggen, is dat dit gebedspatroon gaat over de wil van de Vader die op aarde wordt gedaan, allereerst uitgedrukt in ons leven. Niet de opname. Niet wanneer de maan rood is of de kalender op één lijn staat. Maar nu, de wil en het koninkrijk van de Vader gedaan in ons, nu. Het besef van ons burgerschap in de hemel en dus onze onmiddellijke thuiskomst na de dood is altijd in onze gedachten, maar eerst en vooral is het de wil van de Vader die nu op aarde in ons leven wordt gedaan.
 
Sommige gelovigen zijn zo op de hemel gericht dat ze op aarde geen nut hebben.
Het is leuk om te speculeren, en het internet voedt dat verlangen om het laatste nieuws uit de hemel te weten. Dat is deels volkomen normaal voor de menselijke natuur, want zelfs de profeten uit het Oude Testament, die alleen beloften hadden over de komende verlossing, zochten ijverig naar meer informatie. (1 Petrus 1:9-12)
 
Maar wanneer dat verlangen naar meer informatie over  opgenomen worden in de hemel uit balans raakt met onze belangrijkste richtlijn, namelijk dat de wil van de Vader dagelijks op aarde in ons wordt gedaan, dan is dat een probleem. Zolang we leven, moeten we leven voor de wil van de Vader op aarde. Ja, we leven in de zekerheid dat Jezus ons is voorgegaan om een plaats voor ons te bereiden, maar nergens in het Nieuwe Testament wordt geleerd dat dat onze focus moet zijn.
 
Wat wel wordt geleerd, is het discipelschapproces van steeds leren, steeds groeien, steeds meer op Christus gaan lijken in het hier en nu. Als je de evangeliën leest, ging het grootste deel van Jezus' leer over hoe we Gods koninkrijk op aarde kunnen uitdragen door in liefde te wandelen, gesteund door een sterke morele en geestelijke ruggengraat.
 
Jezus begon het Onze Vader met de woorden: “Vader in de hemel, uw naam is heilig.” Volgende week beginnen we met heiligheid. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en mail me op cwowi@aol.com
 

]]>Sat, 17 Jan 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/volwassen-kinderen-die-het-contact-met-hun-ouders-verbreken-4-van-4Adult children breaking contact with parents, 4 of 4
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 4 van 4
 
Hallo allemaal,
Vandaag sluiten we deze belangrijke serie af.
 
‘Mijn waarheid’ vinden, ‘mijn vrede beschermen’
Volwassen kinderen die dit tegen hun ouders zeggen, zijn misleid door te denken dat ze zichzelf beschermen, maar in werkelijkheid schuiven ze hun pijn onder een andere laag. Hun geest wordt zwakker naarmate ze weglopen van degenen die hen uitdagen. Echte vrede komt voort uit het leren omgaan met de moeilijkheden van het leven. Kracht komt voort uit volwassenheid en emotionele volwassenheid.
 
Een emotioneel gezonde jongere zal zich realiseren...
...dat zijn ouders niet probeerden hem te controleren, maar hem te beschermen. Ouders spreken uit ervaring, ze hebben pijnlijke dingen meegemaakt, ze hebben fouten gemaakt en ze zijn niet perfect. Op een gegeven moment zal een volwassen kind zich realiseren dat het niet om controle ging, maar om bescherming. In plaats van zich terug te trekken van mama en papa, zullen ze hen meer waarderen in hun leven en putten uit hun goede en slechte ervaringen.
 
Wat je zaait, zal je oogsten
Wat je nu tegen je ouders doet, zullen je kinderen tegen jou doen. Ze horen wat je zegt, maar ze zullen kijken naar wat je doet, dat is training. Ze zullen opgroeien en net zoals jij worden. Je leert ze om familieleden die van ze houden te vermijden, conflicten te vermijden en ze zullen gauw beledigd zijn en aanstoot nemen. Op een dag zul je dezelfde vervreemding van je eigen kinderen ervaren die je nu bij hen veroorzaakt. Elke gemiste verjaardag, elke gemiste vakantie die je nu met je ouders vermijdt, zal jou ook overkomen. Is dat wat je wilt?
 
Ik zei dat ik hierop terug zou komen
Op grotere schaal, als mama en papa op deze manier worden onteerd, de aanstoot die je hebt genomen en je  weigering om echte problemen aan te pakken zullen zich op een sluipende manier door je hele leven  verspreiden. Toen ik eerder zei dat de laatste 5 geboden direct verband houden met het eren van mama en papa, was dit wat ik bedoelde. Je leven zal worden gestolen, je emoties zullen worden gestolen, je tijd zal worden gestolen, je kinderlijke geloof zal van je worden gestolen. Degenen van wie je houdt, zullen ontrouw zijn en je verraden. Als je gelukkige huwelijken en kinderen ziet, wil je hebben wat zij hebben, een succesvol leven. Je zult merken dat je het slachtoffer bent van die laatste vijf geboden, want het gebod om die zonden te vermijden houdt rechtstreeks verband met het eren van je ouders.
 
Mijn advies is daarom om de cyclus die je creëert te doorbreken.
Stap van de draaimolen af voordat het te laat is. Ga met je ouders om de tafel zitten om hun kant van het verhaal te horen. Laat hen jou hun levensverhaal vertellen, voordat ze de Heer kenden, de fouten die ze voor en na hebben gemaakt. Luister naar de lasten die ze voor je hebben gedragen en die je nooit hebt gezien. Luister naar hun pijn. Luister hoe ze zijn gegroeid in het leven en in de Heer. Ouders, wees kwetsbaar. Kinderen, besef dat zij net als jullie gebreken hebben, maar dat zij de enigen zijn die van jullie houden op een manier waarop alleen ouders van hun kinderen kunnen houden. Er is niemand op aarde die zo van je houdt.
 
Je moet een leeftijd bereiken waarop je ophoudt je ouders overal de schuld van te geven. Je moet ophouden hetzelfde verhaal steeds opnieuw te herhalen en het als excuus te gebruiken voor elke keuze die je hebt gemaakt. Als je je hele leven lang je ouders de schuld geeft, neem je geen enkele verantwoordelijkheid voor je eigen groei. Genezing betekent niet dat je degenen die van je houden uit je leven bant. Je geneest niet door je ouders pijn te doen door niet op te komen dagen voor verjaardagen en feestdagen.
 
Reactie of respons?
De populaire cultuur, waaronder sociale media, leert mensen te reageren, terwijl er in feite een respons nodig is. Een reactie is impulsief, emotioneel en gebeurt zonder na te denken. Een respons wordt gegeven nadat een situatie is doordacht, met het oog op een plan.
 
Een respone is afgewogen. Als iemand bijvoorbeeld reageert met een woede die erger is dan de mate van belediging, is er iets diepers aan de hand. Als een kind reageert door alle communicatie en contact met zijn ouders volledig te verbreken, is dat een reactie.
 
Nu is het tijd om je grote-jongensbroek aan te trekken. Niet reageren, maar gehoor geven aan. Zowel de ouders als het kind in dit onderzoek zijn volwassenen. Wees volwassen. Kinderen, dit is geen sociale media waar je kunt reageren en ontploffen als het kind dat je was toen je een driftbui had. Nee, het is nu tijd om face-to-face met mama en papa te gaan zitten en een gesprek aan te gaan - het wordt een onderhandeling en je zult uiteindelijk niet alles zeggen wat je had willen zeggen (dat geldt ook voor mama en papa). Maar je zult genoeg kunnen ventileren om vrede te hebben met het compromis.
 
Leer je reacties te beheersen, want het zijn je ouders en ze zullen je boos maken, ze zullen je advies geven dat je niet wilt, ze zullen je uitdagen. Je ouders de schuld geven van je levensomstandigheden is het ontkennen van je eigen keuzes. Je moet stoppen met het bekijken van sociale media die het verbreken van de relatie voeden, en je zult afstand moeten nemen van mensen die je pijn voeden.
 
Geef je ouders hun gezag terug
Neem een stap terug en geef je ouders de gelegenheid in te stappen. Zij bieden opties, ervaring en perspectief. Geef ze de ruimte voordat er een crisis ontstaat. Accepteer hun mening, ook al is die anders dan de jouwe. Voel je niet bedreigd, maar bekrachtigd – het is een kwestie van perspectief.
 
De verloren zoon
Het verhaal van de verloren zoon staat in Lucas 15:11-32. Er zijn boeken vol geschreven over hem en zijn broer. De zoon vroeg om zijn erfenis en kreeg die vroegtijdig, en gaf alles uit aan een luxueus leven. Uiteindelijk kwam hij terecht bij een heiden, waar hij varkens hoedde – iets wat een rechtschapen Jood in die tijd niet gedaan zou hebben.
 
Terwijl hij de varkens voedde en zich realiseerde dat zij beter aten dan hij, waardoor hij onrein werd op een niveau dat nog onder dat van varkens lag, zei Jezus: ‘hij kwam tot zichzelf’. Dat moment is waar elke ouder met een volwassen kind dat hen uit zijn leven heeft verbannen naar op zoek is.
 
Paulus' gebeden in Efeziërs 1:17-19 en 3:15-20
Dit zijn gebeden waarin de Vader wordt gevraagd om in mensen te werken. In 1:17-19 vraagt hij de Vader om hen de Geest van wijsheid en openbaring te geven in de kennis van Hem, zodat zij de uitnodiging kunnen zien die Hij heeft gedaan.
 
In 3:15-20 bidt hij dat de Vader hen in hun innerlijke mens zal sterken door Zijn Geest, zodat zij de liefde van Christus kunnen kennen die het verstand te boven gaat. Paulus vergeleek bidden voor iemand ook met barensweeën, in Galaten 4:19: Mijn kindertjes, ik ben weer in barensweeën totdat Christus in jullie gevormd is.
 
Ouders - geef niet op, bid in de geest van Paulus' gebeden, die niet gingen over het willen zien dat zij dit of dat doen, maar dat ze van binnenuit veranderd zullen worden door de Geest van de Vader.
 
Volwassen kinderen, doe hetzelfde voor je ouders. Jullie hebben allemaal fouten gemaakt.
 
Zowel ouders als kinderen zullen elkaar moeten vergeven en beseffen dat vrede tussen hen belangrijker is dan het uitpluizen van elk klein dinggetje dat ertoe heeft geleid dat ze het contact hebben verbroken. Jezus zei dat vergeving een beslissing is, geen emotie: “Als u staat te bidden, vergeef dan als u iets tegen iemand hebt.” Marcus 11:25-26
 
Neem de beslissing om alle rechtvaardigingen opzij te zetten - moeder, vader, kind - en besluit om te vergeven en verder te gaan. Onderneem stappen om die beslissing uit te voeren. Wees de volwassene. Neem het initiatief en laat de ander dat initiatief vervolgens accepteren.
 
Het kan jaren duren voordat iemand zijn emoties heeft verwerkt nadat hij heeft besloten om te vergeven.
Er zullen momenten zijn dat een vreselijke herinnering weer met volle kracht terugkomt. De manier om daarmee om te gaan is dat je, zodra je die emotie hebt verwerkt, je die emotie terugbrengt naar je besluit om te vergeven. Je zult merken dat wanneer je al die woede weer doormaakt, maar het terugbrengt naar dat besluit, God je zal genezen. De herinnering blijft, maar de pijn zal verdwenen zijn. Zo weet je dat Hij je heeft genezen.
 
Er valt nog veel meer te zeggen, maar dit is genoeg. Volgende week een nieuw onderwerp, tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en mail me op cwowi@aol.com
 
 
 
]]>Sat, 10 Jan 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/volwassen-kinderen-die-het-contact-met-hun-ouders-verbreken-3-van-4Adult children breaking contact with parents, 3 of 4
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 3 van 4
 
Hallo allemaal,
​
We gaan verder met deel 3, waarin we kijken naar verzoening.
 
Hoe meer iemand van God vervreemd raakt, hoe bozer men wordt.
Als ze gelovig zijn, houden ze zichzelf vaak voor dat het God is die hen ertoe brengt het contact te verbreken. Maar als een evenwichtig en puur geloof verdwenen is, voelt alles als een aanval.
 
Ze zijn in de war, want als wat ze doen Gods weg naar genezing is, waarom hebben ze dan geen vrede? Waarom zijn ze zo ongelukkig? Ze strompelen door het leven, doen wat ze moeten doen, gedreven door woede jegens hun vader en moeder.
 
Woede is geen kracht, en het betekent ook niet dat ze controle over hun leven hebben. Integendeel, het is het bewijs dat vrede en God ver van hen verwijderd zijn. Ze kunnen aan de buitenkant glimlachen, maar zich van binnen ellendig voelen. Ze staan niet zo dicht bij God als nodig is, want hoe beter de band met de Vader is, hoe minder hij of zij de discussie hoeft te winnen – en dat geldt ook voor de ouders.
 
Ik definieer deze eigenschappen als volgt:
Gerechtigheid is krijgen wat je verdient. Barmhartigheid is niet krijgen wat je verdient. Genade is krijgen wat je niet verdient. Bij elke verzoening zullen alle drie op een bepaald moment een rol spelen. Er moet worden erkend dat alle pijn en verdriet het gevolg is van de daden van beide partijen. Barmhartigheid, door het achterwege laten van giftige woorden die het verzoeningsproces schaden. Genade, verleend omdat beiden van elkaar houden, het verleden negeren en elkaar versterken, met respect en eer voor ieders plaats in het leven.
 
Iedereen van wie je houdt, kan je soms een ongemakkelijk gevoel geven. Als je daar niet mee kunt omgaan, kun je niet een gesprek aangaan en van iemand houden. Liefde is geen liefde totdat het bewezen is. Ga zitten en bewijs je liefde voor elkaar. Als je niet met meningsverschillen kunt omgaan, kun je niet groeien als persoon of in geloof.
 
Als je iedereen die je uitdaagt buitensluit, word je steeds meer een eiland op jezelf, en dat is precies wat de duivel wil. Als je iedereen die je uitdaagt buitensluit, bescherm je jezelf niet, maar kies je ervoor om te leven in een wereld van woede, onrust en verbroken relaties – die zich uitbreiden naar het leven van je kinderen.
 
De duivel probeert op vele manieren het gezin te vernietigen.
Satan haat gezinnen. Wanneer een volwassen christelijk kind het contact met zijn ouders ‘voor God’ verbreekt, is zijn geloof vergiftigd. ‘Giftig’ is de populaire term voor mensen en een geloofsstructuur die giftig voor ons is.
 
Hun geloof bevindt zich vaak binnen een religieus systeem dat het mogelijk maakt dat de religie (structuur) iemands leven beheerst, in plaats van de Heer. Leiders in dat religieuze systeem, zoals pastors, hun echtgenoten, oudsten en anderen, manipuleren hen tot blinde gehoorzaamheid. Vaak zal dit systeem het eens zijn met het volwassen kind, waarbij leiders slechts één kant van het verhaal horen, maar de kant kiezen van het beledigde volwassen kind. Het is vaak manipulatie, om hen binnen de kudde te houden, hun geld, talenten en middelen binnen de vier muren van die kerk te houden.
 
Giftig geloof gaat over het creëren van een god of geloof dat zichzelf eert.
Zo'n misplaatst geloof is vals, vaak gebaseerd op angst en daardoor verslavend. Men mag geen dienst missen, omdat de duivel dan een opening zou kunnen krijgen. Als ze de volgende dienst niet bijwonen, missen ze misschien hun wonder, enzovoort. Het geloof wordt zeer eng gericht op alleen de stem van die predikant of echtgenoot, waarbij de stem van de rede, het gezond verstand en gezonde emoties en gedachten worden uitgesloten. Verzoening met ouders kan betekenen dat ze zich moeten losmaken van die giftige kerk, misschien een giftig huwelijk of andere relaties. Ze voelen zich gevangen wanneer ze zich dat realiseren en weten niet wat ze moeten doen. Ze moeten naar mama en papa gaan.
 
Het resultaat is kwetsbare mensen.
Of ze nu christen zijn en lid zijn van een controlerende en giftige kerk, of dat ze geen christen zijn, mensen die zich omringen met anderen die het met hen eens zijn dat het goed was om hun ouders te verstoten, zijn emotioneel kwetsbaar. In die kwetsbaarheid hebben ze het vermogen verloren om echte problemen aan te pakken. Soms zijn ze te kwetsbaar om toe te geven dat mama en papa gelijk hadden.
 
In die kwetsbaarheid zijn ze gemakkelijk beïnvloedbaar geworden.
Ze worden gemakkelijk beïnvloed door mensen die niet puur van hen houden en/of niet het beste met hen voor hebben. Ze moeten weten dat families ruzie hebben. Tieners verleggen grenzen, rebelleren, testen de grenzen. Ze schreeuwen tegen elkaar. Kinderen krijgen te maken met de gevolgen van hun daden. Families met jonge kinderen hebben regels, discipline en grenzen. Het gezinsleven is soms rommelig, en juist in die rommelige momenten smeedt God karakter, ruggengraat, en helpt Hij een kind grenzen te stellen.
 
Het is de gezinsdynamiek die een kind leert op te komen voor waar het in gelooft. Om zijn standpunt aan zijn ouders duidelijk te maken. Om thuis al te beslissen wat het gelooft en waarom. Door het contact met de ouders te verbreken, worden juist de mensen weggenomen die die jonge volwassene kunnen uitdagen en die moeilijke vragen kunnen stellen. Het volwassen kind dat denkt dat het zijn eigen identiteit aan het vormen is, is in werkelijkheid kwetsbaar en gemakkelijk beïnvloedbaar door mensen die niet van hem houden zoals zijn ouders dat doen.
 
Op een gegeven moment...
Beseft dat volwassen kind dat zijn ouders, net als hijzelf, onvolmaakte mensen zijn. Misschien waren de ouders te dominant, te streng, te religieus, zonder hen te helpen zelf de Heer te vinden. Meer dan één goedbedoelende ouder heeft de Bijbel gebruikt om zijn kind te straffen: “Ga naar je kamer en lees je Bijbel” zorgt er alleen maar voor dat een kind God associeert met straf. Maar als dat kind opgroeit, beseft het dat mama en papa alleen maar probeerden te voorkomen dat het echt slechte beslissingen zou nemen en de gevolgen zou ondervinden die zulke beslissingen met zich mee zouden brengen.
 
En mama en papa erkennen dat ze gebreken hadden. Ze erkennen dat er een kern van waarheid zit in sommige beschuldigingen die hun kind tegen hen uit.
 
...verzoening komt in een onderhandelingsfase.
In een onderhandeling krijgt geen van beide partijen 100% van wat ze willen. Maar ze kunnen leven met het resultaat. Toen de verloren zoon vertrok, was dat niet wat de vader wilde, maar hij gaf zijn zoon de vrijheid om het geld mee te nemen en weg te lopen. Toen hij terugkeerde, schonk de vader hem genade, waar de andere zoon niet blij mee was.
 
In Johannes 21:15-19 vroeg Jezus twee keer aan Petrus of hij van Hem hield. Jezus gebruikte het woord ‘agape’, wat onvoorwaardelijke liefde betekent. Beide keren antwoordde Petrus ontkennend, met het woord ‘phileo’, wat de liefde is die twee beste vrienden voor elkaar kunnen hebben. De derde keer kwam Jezus op het niveau van Petrus en vroeg of hij van Hem hield met phileo-liefde. Petrus, verontrust door de hele reeks vragen, flapte er voor de derde keer uit: Ik hou van U als een beste vriend! Daarop profeteerde Jezus dat er een tijd zou komen dat Petrus Hem met ‘agape’ zou liefhebben, zelfs als hij daarvoor ter dood zou worden gebracht.
 
Volgende week meer stappen naar verzoening. Tot dan, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op cwowi@aol.com
 
 
 
 
]]>Sat, 03 Jan 2026 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/volwassen-kinderen-die-het-contact-met-hun-ouders-verbreken-2-van-4Adult children breaking contact with parents, 2 of 4
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 2 van 4
 
Hallo allemaal,
​
Ik sloot deel 1 af met een vraag aan volwassen kinderen: wat hebben wij als ouders hieraan?
 
Kinderen en ouders zijn elkaar geen perfectie verschuldigd.
Maar het idee dat ouders hun kinderen geen perfectie verschuldigd zijn, druist in tegen de sociale media die pleiten voor het verbreken van de communicatie met de ouders. Ouders zijn hun kinderen geen perfectie verschuldigd, sterker nog, het is juist die imperfectie die het mogelijk maakt dat Gods genade verweven raakt met de dynamiek binnen het gezin. Er zijn geen perfecte ouders, er zijn geen perfecte kinderen.
 
De pijn die een ouder voelt wanneer een volwassen kind hem of haar ‘afschrijft’ (het contact verbreekt), komt deels doordat die ouder van zijn of haar kind houdt en het nog steeds wil beschermen tegen het kwaad in de wereld. Maar het is meer dan dat. Een moeder van vier meisjes vertelde me dat wanneer haar meisjes ruzie hadden, het moeilijk voor haar was om te beslissen wie gelijk had, omdat elk van haar dochters een deel van haar in zich had en ze het standpunt van elk van hen kon begrijpen.
 
Het zijn niet alleen de lege stoelen aan de eettafel; een deel van jou is weggegaan toen zij weggingen. Een deel van jou is met hen meegegaan toen zij het contact verbraken. Daarom heb je het gevoel dat er een stukje van jezelf ontbreekt – en dat is ook zo. Dat is ook de reden waarom zij zich helemaal alleen voelen en hun pijn maskeren door het contact te verbreken, want zij voelen dat een deel van hen ook bij jou is, mama en papa.
 
Zij kunnen gerechtvaardigde pijn hebben door jouw (ouderlijke) handelingen. Maar ze zijn vaak bang om naar hun ouders te gaan, omdat zij denken dat die zullen schreeuwen en tieren en dat het vreselijk mis zal gaan. Ouders in deze situatie moeten zich als ouders gedragen, zich volwassen opstellen en zich genadig tonen, omdat ze dat deel van zichzelf terug willen brengen in het gezin. Ga zitten, houd je emoties in bedwang, erken fouten en pijn die door je woorden of daden zijn veroorzaakt, wees open en eerlijk, en praat...
 
Het verbreken van het contact met de ouders heeft gevolgen voor de rest van hun leven.
De tien geboden zijn verdeeld in twee delen: God liefhebben en je naaste liefhebben. De eerste vier geboden hebben te maken met het liefhebben van God, de laatste zes worden geleid door ‘eer je vader en moeder’.
 
De overige vijf zijn rechtstreeks terug te voeren op de kernwaarde in het eren van vader en moeder: Je zult niet doden, wat je ouders zou onteren. Je zult geen overspel plegen, wat je ouders onteert, je zult niet stelen, je zult niet liegen, je zult niet begeren wat niet van jou is - al deze geboden vinden hun kernwaarden in het eren van mama en papa, het eren van het gezin.
 
De 613 wetten van Mozes zijn samengevat in de 10 geboden, en die zijn onderverdeeld in 2 categorieën: God liefhebben, anderen liefhebben. Wanneer vader en moeder onteerd worden, gaat er een geestelijke deur open waardoor dat kind onder de rest van die geboden moet lijden - hierover later meer - maar weet dat zodra ze die deur openen, ze waarschijnlijk bestolen, verraden, belogen zullen worden, en meer... daarover later meer.
 
Eerbetoon betekent niet gehoorzamen.
Eerbetoon aan degenen die je op de wereld hebben gezet, is de basis van dit gebod. Het gaat niet om gehoorzaamheid, zeker niet voor volwassen kinderen. Het gaat om de schepping, dat God hen heeft gebruikt om jou te verwekken en dat Hij je op dat moment het leven heeft gegeven.
 
Door hen eer te bewijzen, eer je God, die je verwekking heeft geëerd door je het leven te geven. Dat betekent niet dat je plotseling een warm en fuzzy gevoel voor hen krijgt. Misschien heb je op dit moment niets gemeen. Misschien verafschuw je hun levensstijl. Hen eren betekent erkennen dat je zonder hen hier niet zou zijn, en geef hen dat - alleen dat misschien - dat zij je het leven hebben geschonken.
 
Een volwassen kind, misschien vanaf de tienerjaren, gaat niet meer naar mama en papa voor advies. Ze gaan naar anderen voor begeleiding, advies en raad. Ze kijken naar sociale media en anderen die hetzelfde denken als zij om zich te rechtvaardigen dat ze zich van mama en papa afkeren.
 
Toen Salomo stierf, werd zijn zoon Rehabeam koning, in 1 Koningen 12:6-11. Hij raadpleegde de wijze oudere mannen die zijn vader hadden geadviseerd, en wendde zich vervolgens tot ‘degenen met wie hij was opgegroeid’. Zij gaven hem slecht advies, egoïstisch advies, woorden die zijn ego en zijn verlangen naar aandacht en macht voedden.
 
Dat is wat er vandaag de dag gebeurt op sociale media; jongvolwassenen laten de wijsheid van hun ouders links liggen en nemen advies aan van ‘degenen met wie ze zijn opgegroeid’, die hun ego voeden en hen vertellen wat ze willen horen, niet wat verstandig is. Ze hebben niet het vermogen of zijn het vermogen en de wens kwijtgeraakt om de slechte dingen eruit te filteren en het goede en nuttige uit hun jeugd te halen.
 
Het is makkelijker om mama en papa tot schurken te maken en hen de schuld te geven van alle pijn die ze in zich hebben.
Hoeveel volwassen kinderen hebben hun ouders zien sterven voordat er verzoening was gekomen? Allemaal omdat niemand bereid was om de pijn van een of andere oude ruzie te bespreken. Op een gegeven moment moet dat kind beseffen dat het goed is om een ouder te hebben om mee te redeneren. Ze hebben dat perspectief nodig. Ze hebben dat standpunt nodig. Ze hebben die stem van ervaring nodig. God gebruikt onze ouders in het goede en het slechte om ons tot succesvolle volwassenen te vormen.
 
Een congres voor tweelingen
Enkele jaren geleden werd er een congres voor tweelingen gehouden, waarbij ook een enquête werd gehouden. Op het congres waren twee broers aanwezig. De ene broer was advocaat, getrouwd en had een stabiel leven. Zijn tweelingbroer had een paar echtscheidingen achter de rug, worstelde met alcoholisme en had moeite om een baan te houden. Eén van de vragen in de enquête was: Welke gebeurtenis heeft uw leven het meest beïnvloed?
 
Beide mannen schreven hetzelfde antwoord: “Mijn vader stierf toen ik 12 was.”
 
De ene had dat gebruikt als een middel om zichzelf te verbeteren, de andere liet die gebeurtenis hem kapotmaken. De ‘cancelcultuur’ vertelt volwassen kinderen dat hun wonden, pijn en trauma's uit hun kindertijd hen hebben kapotgemaakt. Als ze dat geloven, zullen ze nooit weten hoe de Heer die pijn had kunnen omzetten in waardevolle springplanken naar een sterker karakter in Christus, en geluk en zegeningen in het leven. Soms is het te moeilijk om tegen mama en papa te zeggen: “Jullie hadden gelijk.” In die gevallen zijn ze boos op zichzelf vanwege de keuzes die ze hebben gemaakt, maar richten ze die boosheid naar mama en papa, zodat ze geen moeilijke beslissingen hoeven te nemen.
 
We zijn op weg naar genezing en volgende week gaan we verder in die richting. Tot dan,
Zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op cwowi@aol.com
 
 
]]>Sat, 27 Dec 2025 08:00:00 GMThttps://www.cwowi.eu/weekly-thoughts-nl-wekelijkse-gedachten/volwassen-kinderen-die-het-contact-met-hun-ouders-verbreken-1-van-4Adult children breaking contact with parents, 1of4
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, 1 van 4
 
Hallo allemaal,
​
Er is een trend waarbij volwassen kinderen het contact met hun ouders verbreken. Maar het gaat om meer dan lege stoelen op verjaardagen en feestdagen; er schuilt een dieper en kwaadaardiger geestelijk plan achter deze beweging.
 
In deze serie onderzoeken we deze trend, identificeren en definiëren we deze, bestuderen we de redenen en bieden we enkele oplossingen. We zullen ook kijken naar bijbelse voorbeelden, zoals de verloren zoon, en misschien wel het grootste voorbeeld in de Bijbel: de breuk tussen David en zijn zoon Absalom.
 
In de VS heeft 27% van de volwassen kinderen geen contact meer met één of beide ouders. (Cornell University)
Van die 27% is 11% vervreemd van hun moeder en 26% van hun vader. De overige 63% (van die 27%) heeft het contact met beide ouders verbroken.
 
Als er echt sprake is geweest van misbruik, moeten ze natuurlijk afstand nemen voor hun eigen mentale en misschien ook fysieke gezondheid. Voor ouders die geen misbruik hebben gepleegd, is het belangrijk dat ze nagaan hoe ze hun kinderen hebben opgevoed, de factoren die hieraan hebben bijgedragen identificeren en bereid zijn om hun vervreemde kind(eren) hun fouten en vergissingen toe te geven.
 
Dit probleem bestaat deels vanwege de opkomst van sociale media
Tegenwoordig ziet de jongere generatie het verbreken van het contact met hun ouders als onderdeel van hun persoonlijke groei en zelfzorg. Met zelfzorg bedoel ik zichzelf beschermen tegen iedereen die hen uitdaagt en betwist. Ze verbreken het contact met iedereen die het niet met hen eens is of hen uitdaagt om na te denken over wat ze geloven en waarom. Het is een narcistische wereld binnen de sociale media, dus denken ze dat het leven alleen om hen draait en hechten ze weinig waarde aan relaties tussen verschillende generaties. Bovendien heeft het (Amerikaanse) onderwijssysteem kinderen niet geleerd hoe ze moeten denken, redeneren, debatteren en verschillende perspectieven moeten onderzoeken. Hen wordt geleerd om op emotioneel niveau te reageren in plaats van te redeneren.
 
Deze generatie wordt getraind om hun ouders als vijanden te zien en hen te vervangen door iedereen die hen vertelt wat ze willen horen. Paulus schrijft daarentegen dat het eren van je ouders gepaard gaat met een belofte: dat het je goed zal gaan en je lang op aarde zult leven. Efeziërs 6:2-3
 
Absalom verbreekt de communicatie met zijn vader, koning David
In 2Samuel 15:1-6 zat Absalom bij de stadspoort en nam hij beslissingen en velde hij oordelen over mensen die zijn vader, de koning, normaal gesproken zou hebben genomen. Hij vertelde de mensen wat ze wilden horen, gaf en ontving vleierij die zijn ego streelde, en in vers 6 staat: “Zo stal Absalom de harten van de mannen van Israël.”
 
Een volwassen kind dat het contact met zijn ouders heeft verbroken, zoals Absalom deed, verzamelt mensen om zich heen die hetzelfde denken als hij. Ze verzamelen mensen die graag instemmen met hun verwijten aan het adres van hun ouders. In vers 4 zei Absalom hardop: 'Als ik maar rechter in het land was, dan zou er gerechtigheid zijn.
 
Zijn daden ondermijnden het gezag van zijn vader en brachten hem in diskrediet, terwijl David toekeek en ongetwijfeld voor hem bad – dat begrijpen we uit de manier waarop David bad en rouwde toen Absalom stierf.
 
Volwassen kinderen die het contact met hun ouders hebben verbroken, omringen zich met mensen die hun ego strelen, hen vertellen dat ze gelijk hebben en dat hun daden gerechtvaardigd zijn. Net als Absalom ondermijnen ze alles wat hun ouders hen hebben geleerd.
 
Plotseling beseffen ze dat ze helemaal alleen zijn, terwijl ze omringd zijn door gelijkgestemden. Eenzaam, hoewel omringd door mensen die beweren van hen te houden - en sommigen doen dat ongetwijfeld ook - maar vaak zal een slechte speler deze dingen gebruiken om hen te manipuleren en te controleren, terwijl hij beweert van hen te houden en alleen het beste met hen voor te hebben.
 
Vergeet niet dat, net zoals God de mens naar Zijn beeld en gelijkenis heeft geschapen, ook mensen die door de duivel worden gebruikt, zullen proberen mensen naar hun eigen beeld en gelijkenis te vormen. Dat is waar manipulatie om draait: worden zoals de manipulator, waardoor zij volledige controle krijgen.
 
We leven in een wereld waarin het als misbruik of trauma wordt beschouwd als een ouder nee zegt of duidelijke grenzen en verwachtingen stelt. Als een ouder niet elke gedachte en elk gevoel bevestigt en ermee instemt, wordt hij of zij beschuldigd van misbruik, dominantie, controle, giftigheid of onveiligheid. Sociale media vertellen hen dit, en veel influencers herhalen deze sentimenten, waardoor hun fragiele emoties worden versterkt en hun hart nog harder wordt.
 
Ruzies, gebeurtenissen en regels uit de kindertijd zorgen ervoor dat volwassen kinderen hun geschiedenis herschrijven
Het herschrijven is het verdraaien van gebeurtenissen buiten hun context. Voorbeeld: Toen mijn vader ons vier kinderen bij elkaar riep om ons te vertellen dat hij en mijn moeder gingen scheiden, zei hij: "Ik ga scheiden van jullie moeder en ik ga scheiden van jullie kinderen. Ik zal er niet zijn voor sportwedstrijden, verjaardagen, vakanties... Ik ga verhuizen... Ik zal er niet zijn..."
 
Op dat moment en jaren daarna zag ik alleen maar de pijn die die woorden veroorzaakten bij ons vier kinderen, van 11 (ik), 9, 7 en 5 jaar oud. Toen ik ouder werd, besefte ik dat hij niet wreed wilde zijn, maar probeerde uit te leggen wat een scheiding zou gaan betekenen voor kinderen die geen idee hadden wat dat was. Maar op dat moment waren die woorden gekaderd in afwijzing en pijn.
 
Wanneer volwassen kinderen te horen krijgen dat conflicten in hun gezin misbruik waren, filteren ze hun herinneringen opnieuw door te geloven dat ze misbruikt zijn. Het verbreken van de communicatie heeft meestal niets te maken met het feit dat ouders slecht zijn en zij goed. Het gaat er eigenlijk om hoe pijn hun kijk op het leven bepaalt.
 
Deze volwassen kinderen filteren hun relatie met hun ouders door hun eigen pijn, en hun ouders filteren hun advies vaak door hun eigen pijn. Er bestaat niet zoiets als een perfecte ouder, noch een perfect kind. Dat is waar Gods genade, wijsheid, karakter en Geest de gezinsdynamiek binnenkomt. Als Hij dat mag. Dit is waar ouders transparant kwetsbaar moeten zijn tegenover hun kinderen, wanneer ze daartoe de kans krijgen.
 
Aan ouders die dit hebben meegemaakt of dit op dit moment meemaken:
Jouw kind geeft je de schuld van pijn die je nooit hebt willen veroorzaken. Door ‘afgeschreven’ te worden door je kind, wordt de liefde die jij hebt gegeven verdraaid tot iets duisters, verkeerd begrepen en uit zijn context gehaald. Ze zien niet de momenten waarop jij er voor hen was. Ze zien de offers niet. Ze zien het verhaal gefilterd door hun pijn, dat ze zelf hebben gecreëerd en zo vaak hebben herhaald dat het nu voor hen echt aanvoelt.
 
Wat het nog erger maakt, is dat zodra ze dat verhaal geloven, elke normale en onschuldige communicatie van mama en papa vanaf dat moment door die verdraaide herinnering wordt gefilterd. Dat betekent dat alle herinneringen die ze hebben, nu zijn veranderd in iets dat niet zo was, of zijn herschreven in hun hoofd en emoties.
 
Dus een moment dat jullie (ouders) als gewoon beschouwden, wordt gefilterd door die pijn en wordt het bewijs dat de verdraaide versie die zij geloven, echt is. Het versterkt hun onjuiste begrip. Wanneer zij je hiermee confronteren, vecht je uiteindelijk tegen een versie van jezelf die nooit heeft bestaan en alleen in hun hoofd bestaat. Hun versie van jou is nu een bolwerk dat alleen zij kunnen beëindigen.
 
We kunnen onze volwassen kinderen het volgende vragen: Wat leverde het ons op, behalve van jullie te houden?
Wat hadden wij eraan toen we jullie op de wereld zetten? Alles wat ouders doen, doen ze zonder belofte van beloning of waardering. Alles wat in elk kind is gestoken; liefde, geduld, tijd, energie, zorgen, opofferingen, werd allemaal gedaan zonder de belofte dat ze ooit iets terug zouden krijgen. Deze dingen doet een ouder in de wetenschap dat hun kind zal opgroeien en een eigen, onafhankelijk leven zal ontwikkelen, met een eigen toekomst. Ouders wisten vanaf het begin dat er een tijd zou komen dat ze een stap terug zouden moeten doen om hun kind op eigen benen te laten staan, zonder dat ze hun vader en moeder op dezelfde manier nodig zouden hebben.
 
En het meeste daarvan zal het kind zich niet herinneren. Ze hebben geen idee van de slapeloze nachten, de stress, de angst, de keuzes die ouders hebben gemaakt voor hun comfort, liefde en veiligheid in plaats van hun eigen comfort. Niets daarvan werd gedaan met de verwachting dat het iets zou opleveren.
 
Een ouder zou tegen zijn volwassen kind kunnen zeggen: Stel jezelf de moeilijke vraag. Waarom hebben we het gedaan? We hebben het gedaan omdat je ons kind bent. Dus voordat je ons de schuld geeft van echte of vermeende onvolkomenheden en jezelf ervan overtuigt dat we jou perfectie verschuldigd waren, vraag je dan af wat wij eraan hadden. We houden van je, we waren er nog steeds voor je en we blijven van je houden. Wat leverde het ons op, behalve van je te houden?
 
Volgende week gaan we daar verder mee. Geef dat kind niet op! Geef die ouder niet op! Tot volgende week, zegen,
John Fenn/AK
cwowi.org en stuur me een e-mail op cwowi@aol.com
 
 
 
]]>